ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 ΤΟ ΧΙΟΝΙ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2, 3  Επόμενο
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 1:41 am

Άλλο πράγμα να αναζητάς το χιονισμένο βουνό και άλλο να συναντάς το ίδιο το χιόνι.

Μπορεί λοιπόν την Τετάρτη να ταξίδεψα χιλιόμετρα, για να δω εκ του μακρόθεν βουνά χιονισμένα, αλλά την επόμενη μέρα εισακούστηκε από τα ξωτικά και τις νεράιδες ο πόθος της ψυχής μου. Να ξαναδώ το χιόνι. Όχι εκείνο το ηλίθιο χιόνι της Αθήνας. Αλλά το αγνό και απάτητο χιόνι των βουνών. Που η ανάμνησή του στοίχειωνε τα όνειρά μου σαράντα χρόνια.

Κι έχει να λέει η μάνα μου για την πρώτη μου συνάντηση με το χιόνι, ετών 2 με 3... σε κάποιο σπιτάκι στο Περιστέρι. Στα Δυτικά Προάστια της Αθήνας. Και πως φώναξα στο χιόνι: "Πόπο γιούτι". Γιαούρτι δηλαδή, έτσι μου φάνηκε. Πώς να φανεί δηλαδή σε ένα παιδί της Αθήνας το χιόνι;

Η αληθινή όμως συνάντηση συνέβη λίγα χρόνια μετά. Τότε που ζούσα με τον πατέρα μου στο μικρό μας χωριουδάκι. Μια νύχτα μαγική. Μια νύχτα που ήμουν μόνη στο σπίτι και ο πατέρας, ως συνήθως, στο γραφείο του σχολείου να εργάζεται ως αργά.

Να ήμουν τρίτη, να ήμουν τετάρτη δημοτικού; Σίγουρα πάντως στην ηλικία των παραμυθιών και της Μαίρης Πόππινς...

Έπαιξα λοιπόν με τις κούκλες μου. Διάβασα το όποιο λατρεμένο βιβλίο της μέρας. Σκάλισα το τζάκι. Κι έπειτα; Έπειτα σήκωσα την κουρτίνα να δω αν έχει ακόμη φως στο σχολείο. Να δω αν έρχεται επιτέλους ο πατέρας.

Και είδα την ανείπωτη μαγεία. Πυκνές νιφάδες να στροβιλίζονται σε ήχους εξαίσιους ενός αόρατου μουσικού.

Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα έτσι. Ξέρω μονάχα πως από τότε με συνοδεύει η αίσθηση. Της απόλυτης γαλήνης και της υπέρτατης αρμονίας όταν βρεθώ μονάχη με τη φύση και μάλιστα στις ώρες που δίνει τα μαγικά της ρεσιτάλ.

Και για λόγους που δεν είναι του παρόντος τις μέρες αυτές μια μυστική επίκληση πλημμύριζε την ψυχή μου. Να μου δοθεί ξανά η χάρη να μοιραστώ τέτοιες στιγμές. Μονάχα με τη φύση. Να παραστώ στο μυστήριο. Και να μεταλάβω των αχράντων μυστηρίων.

Πήγα λοιπόν την Τετάρτη. Αναζητώντας το χιονισμένο βουνό. Και κατέθεσα τους πόθους και τα πάθια. Στο βωμό. Στον πέτρινο. Και μάρτυρας ο ίδιος ο αρχιερέας της παλιάς και ξεχασμένης τελετουργίας. Εκείνης της νυχτιάς με το χορό των νιφάδων...


Νόμιζες πως σου λέω παραμύθια; Και άλλες ποιητικές αερολογίες; Μα όχι. Σου μιλάω για πράγματα αληθινά. Και συγκεκριμένα περιστατικά. Πως πήγα εκεί, στο ίδιο σπίτι που μεγάλωσα παιδί. Πρώτη φορά στα χρονικά με τον πατέρα να λείπει μακριά. Μόνη στο σπίτι. Ξανά... Μετά από σαράντα χρόνια.

Και πίσω το παράθυρο. Το θεωρείο μου εκείνη τη μακρινή νύχτα. Μα δεν πήγα εκεί να σταθώ. Στο παράθυρο. Γιατί, και μη φανεί παράξενο, έχει και εκείνο αλλάξει θέση... Κατόρθωμα του πατέρα. Να κουβαλάει τα παράθυρα και τις πόρτες, το τζάκι και τις σκάλες του σπιτιού σε νέες θέσεις. Προσπαθώντας τις δικές μας ιδιοτροπίες να ικανοποιήσει και τις νέες ανάγκες της οικογένειας. Με πόσο κόπο; Μόνο εκείνος το γνωρίζει...

Το θέμα είναι πως το παράθυρο δεν είναι πια στην ίδια θέση. Κι εγώ προτίμησα την προσευχή μου να αφήσω έξω, στον παραστάτη τον πέτρινο της αυλόθυρας. Και με το έλατο, φτάσαμε και στον αρχιερέα, να ακροάζεται την προσευχή μου.

- Να χιονίσει. Θέλω να χιονίσει! Να σε δω χιονισμένο και τι στον κόσμο! Παράτησα τα πάντα πίσω μου. Και γύρισα εδώ. Το δικαιούμαι θαρρώ να ζήσω πάλι τη μυσταγωγία. Και το έχω ανάγκη. Άμεση. Όχι καπρίτσιο.

Λένε για τον Ανταίο πως έπαιρνε δύναμη στην επαφή του με τη μάνα Γη. Και λένε ακόμη για τον Ηρακλή. Που νίκησε τον Ανταίο σηκώνοντάς τον από τη γη. Όμοια κι εγώ. Κι ο κάθε ξεριζωμένος από τη γη που μεγάλωσε. Χάνεται κι αφανίζεται ανίσχυρος. Καρυδότσουφλο στη μανία των καιρών δίχως το στέρεο έρεισμα της γης του.

Και ναι. Τα κατάφερα. Να ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου. Να αφήσω την Αθήνα. Και να γυρίσω στον τόπο μου. Μα νιώθω κλωνάρι κομμένο. Δίχως ρίζες. Ξένη στον ίδιο μου τον τόπο. Και τους ανθρώπους μια κοινωνία κλειστή, μια γροθιά κλειστή. Κι εγώ παρείσακτη...

Τρέχω τη μία μέρα και σκονίζομαι στα κύματα. Την άλλη σκαρφαλώνω στο ουράνιο τόξο. Και μόλις προχτές πήγα να μιλήσω στα κρινάκια της θάλασσας. Και στους λευκοτσικνιάδες. Κι έφερα σπίτι τη μυρτιά την ανθισμένη. Και τη Scilla Maritima. Μα άδικα. Δε φελάνε.

Το χιόνι. Μόνο το χιόνι. Το νωπό. Και το απάτητο. Το χιόνι των βουνών. Των δικών μου βουνών. Εκεί ο εξαγνισμός και η αναβάπτιση.

- Θα μου την κάνεις τη χάρη;

Η απάντηση ήρθε το βράδυ. Και από χέρι παιδιού. Ίδια ηλικία με το άλλο παιδί που κουβαλάω εντός μου. Έπιασε το παιδάκι και ανέβασε τον τίτλο ενός βιβλίου. Στο φόρουμ το μαθητικό της τάξης. Τους μικρούς μου Φαροφύλακες. (ΕΔΩ)

Μαζί θα περάσουμε ωραίο χειμώνα. Είπε το έλατο.

Ο χειμώνας πλησιάζει και τα πουλιά που δεν μπόρεσαν να φύγουν
για ζεστές χώρες ψάχνουν να βρούνε δέντρο για να κουρνιάσουν.

Το έλατο τα προσκαλεί να ζήσουν ανάμεσα στα κλαριά του.

Κι αυτά το στολίζουν με τα χρώματα των φτερών τους και το κάνουν
το πιο όμορφο δέντρο τον Χριστουγέννων.

Κι αν θα σου πω πως το παιδί ανέβασε το κείμενο την ίδια ώρα ακριβώς που ήμουν εκεί, στο έλατο, και κρυφομιλούσα μαζί του; Δε θα με πιστέψεις. Μα έτσι έγινε. Χωρίς την παραμικρή υπερβολή.

Και την επόμενη μέρα το μεταφυσικό έδωσε τη θέση του στο ζωντανό όνειρο και στο έξυπνο ενύπνιον...

Βγαίνω που λες από το σχολείο. Την Πέμπτη. Είναι η μέρα που σχολάω πολύ νωρίς. Και βλέπω στο βάθος του δρόμου βουνά ολόλευκα.

- Ώπα! Χιόνισε!

Πόσο και πού; Ευκαιρία να το ανακαλύψω. Και ούτε ένας δισταγμός που οι αλυσίδες είναι αφημένες στο σπίτι και εγώ δεν έχω ξαναοδηγήσει στα χιόνια. Βουρ και φύγαμε με την Ασημούλα, το παλιό μου Lanos, για τον τόπο τον ολόλευκο...

Τα χιλιόμετρα περνάγανε και δεν έβλεπα τίποτε το σίγουρο. Βρε λες να είναι από τη μεριά της Αλβανίας τα χιόνια; Λες να μείνω πάλι με την όρεξη;

Περνώ τον Παραπόταμο και στρίβω για Ρίζιανη. Στο βάθος τα βουνά της Παραμυθιάς και το μακρύ φίδι της Εγνατίας.

Έχοντας ήδη ρωτήσει τους Γιαννιώτες στο σχολείο, τους συναδέλφους που έρχονται δηλαδή κάθε μέρα από Γιάννενα, ήξερα πως και η Εγνατία είναι πια ανοιχτή και πως στα Γιάννενα έχει χιόνι.

Τουλάχιστον, με καθησυχάζω, αν δε βρω χιόνι στο χωριό, θα γυρίσω Μενίνα και θα πιάσω Εγνατία...

Να όμως ο Γκορίλας. Και η Χιονίστρα αριστερά... (ΧΑΡΤΗΣ)


Και ναι, δεν είναι φαντασία, έχουν χιόνι. Λίγο... Πολλή ομίχλη και χιόνι μόνο οι ρεματιές και πάνω στην μακρόστενη κορυφή.

- Να δεις που πάλι θα αγναντεύω το χιόνι από μακριά...

Ώρα 12. Μεσημέρι. Έχω περάσει τη Μενίνα και φτάνω στις στροφές της Αβαρίτσας και της Πετροβίτσας. Και το βουνό της Πλακωτής να σκάει μύτη στις στροφές και να αναπτερώνει τις ελπίδες.


Υπάρχει χιόνι. Και στο δρόμο; με πιάνουν οι ανασφάλειές μου... Θα δείξει!

Φτάνοντας Πλακωτή το πράγμα είναι βέβαιο. Θα ακουμπήσω χιόνι. Όχι πλέον στο μπαλκόνι της Νέας Σμύρνης και ούτε στα κάγκελα. Χιόνι βουνίσιο!


Και συνεχίζω. Το πουλάκι του φόβου άδικα προσπαθεί να με τρομάξει. Θα βρω βρε τρόπο να γυρίσω αν δω σκούρα τα πράγματα. Τουλάχιστον σ' αυτό είμαι ειδική. Να γυρίζω το αμάξι ακόμη και σε ένα τόσο δα τόπο.

Τώρα βιάζομαι. Να βρεθώ δίπλα του. Να το μυρίσω...


Και ιδού! Το χατίρι μου γίνεται. Χοροπηδάει η καρδιά μου σαν παιδιού που βλέπει κάτω από το έλατο τα δώρα του αη - Βασίλη! Είναι εδώ το χιονάκι. Και η Ασημούλα μου περνάει δίπλα του...


- Άντε καμάρι μου, κουράγιο. Εδώ δεν άφησες τα κοκαλάκια σου στη Μπέλα Βράκα τις προάλλες. Και στάθηκες παλικάρι στην κοσμοχαλασιά κάτω στο Αίγιο. Εδώ μη φοβάσαι. Είναι ο τόπος μας εδώ. Και τον ξέρουμε, τον έχουμε πατήσει αμέτρητες φορές.

Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Τουλάχιστον λέω, να δω το χωριό από ψηλά. Δεν πειράζει αν δεν τα καταφέρω να φτάσω κάτω...


Ώρα 12.19. Περνάω και το Φωτόδεντρο. Τα πρώτα χιόνια στο οδόστρωμα είναι γεγονός.

Αργά πια. Κατεβάζω ταχύτητα. Το λέει και η ταμπέλα. Slow. Icy Road.

Το έχει πει και ο πατέρας νωρίτερα. Λίγο πριν φύγει για Αθήνα. Και ξέροντας τι ζουρλό κορίτσι έκανε. Με όλα τα γονίδια της ράτσας. Το ήξερε ο άνθρωπος και το καταλάβαινε. Πως αν χιονίσει δε θα κρατηθώ και θα πάρω τα βουνά. Τουλάχιστον με προειδοποίησε για τα σημεία που ο δρόμος πιάνει πάγο. Και την έχουν πληρώσει άσχημα δεκάδες αμάξια.

- Θα προσέχω, μπαμπά. Ξέρω μέχρι πού με παίρνει...

Μα ξέρει και ο πατέρας μου πως τις αποκοτιές τις έχω στο αίμα μου. Σε ποιον έμοιασα βρε πατέρα; Να, εδώ, είναι το εκκλησάκι. Κι εσύ θυμάσαι κι εγώ ξέρω τι έγινε εδώ...


Στρίβω. Και δίχως να συναντήσω παγετό. Ουφφφφφφ! Πάω πια για την ταβέρνα της Ιππολύτης. Το πιο γραφικό ταβερνάκι της περιοχής. Ααααααααα. Εδώ να είστε τυχεροί σαν έρθετε (θα έρθετε, ε;;; ) να σας τραπεζώσω και να είναι μέρα σαν αυτή ακριβώς. Με το χιόνι έξω να δίνει ρέστα!

Το μικροκλίμα, που λέει και ο πατέρας, έχει πια αλλάξει. Είμαστε πια στα μέρη τα δικά μας. Με τη Μιλιοράχη από πάνω και πέρα τη μεγάλη χαράδρα του Πολυδρόσου.


12.22. Φτάνω πια στην Ιππολύτη. Χώρος άνετος να γυρίσω τα πίσω μπρος. Σιγάααααα. Τρελή είμαι να γυρίσω; Έφτασα στην πηγή και να μην πιω ... νερό; Φυσικά συνεχίζω! Και η Ασημούλα ακόμη γουργουρίζει ήρεμη. Να έχει να λέει κι αυτό το καημένο πως πάτησε χιόνι! Και δεν είναι μόνο για τις παραθιναλιές...


54ο χλμ του παλιού δρόμου Ιωαννίνων - Ηγουμενίτσας. Μια ανάσα από το Μέγα Πλάι. Την ιστορία με το γιατρό πάνε χρόνια που σας την έχω πει... (ΕΔΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ) Στο Μέγα Πλάι έχασε τον έλεγχο. Και κατέληξε στο κενό και στο γκρεμό από κάτω. "Σιγά μη φοβηθώ, σιγά μην κλάψω"... Εγώ προσέχω. Αργά και με δευτέρα. Και με λάστιχα, να είναι καλά ο Ηλιόπουλος... ειδικά για τα όρη και τα βουνά της Ηπείρου.

Στο μπαμπά όμως ούτε λέξη. Άσε να γυρίσω με το καλό στα κατώμερα και του το λέω μετά το νέο μου κατόρθωμα. Αν και το ξέρει κι εκείνος πως πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι. Το δικό μου είναι να μη λογαριάζω τον κίνδυνο όταν κάτι το θέλω πολύ. Και γενικά να κάνω του κεφαλιού μου και δεν παν να λένε οι άλλοι ό,τι θέλουν. Κάπως έτσι δεν τα κατάφερα και τώρα να ψάχνω να σωθώ από το χιόνι;

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 5:12 am


Κι ένας μούργος. Ένας αλήτης του βουνού. Λίγο μετά την ταβέρνα της Ιππολύτης.

Αυτή τη φορά δεν είναι ξαπλωμένος στην άσφαλτο. Όπως συνηθίζει... Και με κάνει να τρέμω μην καμιά φορά δεν τον δω έγκαιρα...

Ο άλλος αλήτης συνεχίζει το οδοιπορικό στο χιόνι. Ή μάλλον το χιονο - ορειπορικό...

(Στο βάθος το μνημείον της εθνικής αντίστασης!!! Το πόσο ενωμένη; άστο καλύτερα γιατί πονάει και ούτε το χιόνι δεν αρκεί να γιατρέψει τέτοια πληγή.)

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 5:21 am


Και να αριστερά το Μέγα Πλάι. Πλέον ο δρόμος δεν πάει από το ... πλάι. Αφού πρώτα χύθηκε μπόλικο αίμα στην απαίσια στροφή, ευδόκησαν να χαράξουν ευθεία το δρόμο. Αυτό δε σημαίνει πως λείπουν τα ατυχήματα στην περιοχή... Και αρκετά είναι και θανατηφόρα.

Με χιόνι; Α, μπαααα. Δε χρειάζεται να έχει χιόνι. Μια χαρά σκοτωνόμαστε και στο στεγνό. Βλέπεις άλλα είναι τα στραβά και όχι το χιόνι.

Καλού κακού κινούμαι πια στη μέση του δρόμου και προσπαθώ να "πατάω" εκεί που πατήσαν οι ρόδες των άλλων... Και η Ασημούλα αισθάνομαι να υπακούει απόλυτα. Ούτε για μια στιγμή δεν έκανε κολπάκια...


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 5:23 am


Για να χορτάσει το μάτι σας χιόνι. Άλλο που πήγα μόνη και άλλο να κρατάω για πάρτη μου την εμορφιά που μου χαρίστηκε.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 5:44 am


Το πατρικό της φιληνάδας μου, της Μηλιάς. Δεν έμενε εδώ όταν πηγαίναμε στο Δημοτικό. Τότε ακόμη το κτίριο φιλοξενούσε το σταθμό της χωροφυλακής.

Μετά η χωροφυλακή έφυγε. Κι έμεινε μόνο ο σταθμός της Μενίνας. Είκοσι χιλιόμετρα παρακάτω. Τώρα, μόλις προχτές, διάβασα πως καταργείται και αυτός! Να δούμε... θα αφήσουν τουλάχιστον της Ηγουμενίτσας; Ή ο νομός Θεσπρωτίας θα μείνει στο έλεος;

Όταν η Μηλιά κι εγώ πηγαίναμε στο Δημοτικό, το χωριό μας είχε και χωροφυλακή και αγροφύλακα, το μακαρίτη τον Γιαν - Μήτσα, και σχολείο είχε και δυο καφενεία, του Μάρκου και του Τσιαμάτη. Τώρα έμεινε μόνο το καφενείο του Μάρκου, από όλα αυτά. Δηλαδή του Σωτήρη το καφενείο, γιατί στο μεταξύ μας άφησε χρόνους και ο Μάρκος.

Όπως αφήσαμε κι εμείς, όλα τα τότε παιδόπουλα του σχολείου, τον τόπο μας. Και την κάναμε για Αθήνα. Ρήμαξε τελείως ο τόπος. Και δεν είναι γι' αυτό που έκλεισε το σχολείο και όλα τα άλλα. Δεν είναι δηλαδή το αποτέλεσμα έτσι απλά της δικής μας αναχώρησης. Μάλλον το αντίθετο. Τι νομίζεις; Κατεβήκαμε στην Αθήνα έτσι για χάρη γούστου; Και για να αλλάξουμε τον αέρα μας;

Να, βάλε για παράδειγμα στο νου σου αυτό το πατρικό της φίλης μου. Πλέον ζει εδώ μονάχη η ηλικιωμένη μητέρα της. Και γύρω; Η ερημιά... Πώς μπορεί να ζει εδώ ο άνθρωπος; Το παραμικρό να του συμβεί ποιος θα τον βοηθήσει;

Και το εξωφρενικό να μην ξεχάσω με τούτο το σπίτι. Που το βλέπετε υπερυψωμένο από το δρόμο. Και όμως μια φορά, δεν πάνε και πολλά χρόνια, μια νταλίκα έχασε τον έλεγχο, μπήκε από την αυλόπορτα και λίγο έλειψε να γκρεμίσει το σπίτι! Στο διάβα της βρήκε το αυτοκινητάκι της αδερφής της φίλης μου και το έλιωσε. Ευτυχώς δεν ήταν μέσα το κορίτσι...

Ουφ, τι τα θυμάμαι αυτά; Ευτυχώς τώρα οι νταλίκες είναι ελάχιστες. Ταξιδεύουν πλέον από την Εγνατία. Με εξαίρεση τις προάλλες που η Εγνατία πλημμύρισε και γέμισε πάλι ο παλιός δρόμος νταλίκα. Κι ευτυχώς δυο - τρεις μέρες πριν άνοιξε. Ίσα που πρόλαβαν το χιονιά. Για φαντάσου λέει τι θα γινόταν να περνάνε και πάλι νταλίκες από δω και με το χιόνι να έχει κάνει το δρόμο πατινάζ...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 5:56 am


Και οι στροφές συνεχίζονται. Κι εγώ βεβαίως συνεχίζω να προσέχω. Αλλά και να φωτογραφίζω.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 6:01 am


Δεν ξέρω πού να πρωτοκοιτάξω. Παντού ζωντανές χριστουγεννιάτικες καρτ ποστάλ!!!

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 6:13 am


Στην άλλη στροφή φάνηκε και το καφενεδάκι της Θύμιαινας. 12.25...

Και πόσες αναμνήσεις δυσάρεστες; Εδώ ανεβαίναμε να πάρουμε τα χρόνια τα παλιά το λεωφορείο. Δε φαίνεται τι υπάρχει από κάτω. Μια ανηφόρα άλλο πράμα. Να σου κόβονται τα πόδια και να σου βγαίνει η γλώσσα έξω. Και ο πατέρας να τρέχει μπροστά κι εγώ να αγωνίζομαι να τον προλάβω. Μη χάσουμε το ένα και μοναδικό λεωφορείο. Και την ελπίδα να επισκεφθούμε τη μάνα στην άλλη άκρη της Θεσπρωτίας. Μία στις 15... Καμιά φορά και περισσότερο. Όπως τότε που έγινε η Χούντα. Και κάναμε 40 μέρες να συναντηθούμε η οικογένεια.

Τι να θυμηθώ λοιπόν από δω; Εκτός βέβαια από τη συμμαθήτρια, τη Βέργω.... Ναι, κάποτε θα σταματήσω και θα πιω καφέ με τη Βέργω. Γιατί η Βέργω έμεινε εδώ. Και της το έχω υποσχεθεί να σταματήσω μια φορά να πιούμε καφεδάκι. Τώρα όχι. Τώρα ακολουθώ το χιόνι...


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 6:22 am


Στην άλλη στροφή η Βελούνα. Από χιόνι; Ψόφια πράγματα... Καλύτερα όμως έτσι. Αν είχε ρίξει περισσότερο ούτε εγώ θα ήμουν εδώ...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 6:25 am


Κι άλλη χριστουγεννιάτικη καρτ ποστάλ. Εγώ όμως γιατί πρέπει να πάω Αθήνα για Χριστούγεννα; Ε;;;;;;;;;;;;

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 6:31 am


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 6:34 am


Τώρα πια το πιστεύω ότι θα φτάσω στη Λούτσα... Δεν μπορεί. Λίγες στροφές μείναν ακόμη.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 6:45 am


Το χιόνι στο οδόστρωμα αυξάνεται. Μπαααααα. Δεν πτοούμαι εγώ. Όπως πέρασαν και οι άλλοι θα περάσω κι εγώ!!!!

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 6:58 am


Και δεν είναι μόνο το χιόνι το πρόβλημα. Είναι και οι πέτρες που πέφτουν συχνά σ' αυτό το σημείο... Με το χιόνι υπάρχει κίνδυνος να μην το καταλάβεις πως είναι πέτρα και τότε χαιρέτα μου τον πλάτανο...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 7:04 am


Μια μοναξιά στο χιόνι... Γεια σου, σύντροφε...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 7:07 am


Άντε να φτάσουμε... 12.28! Επιτέλους να πατήσουν και τα ποδαράκια μου χιόνι!

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 7:29 am


Μια ακόμη στροφή. ουφφφφφφφ

Απέναντι η Κουνιά. Τόπος αγαπημένος στα χρόνια του σχολειού. Αφού η Κουνιά ήταν από τις λίγες επιλογές για σχολική εκδρομή.

Τι κάναμε εκεί; Μαζεύαμε μπουσλίγκες. Πα να πει κάτι στρογγυλά πραγματάκια από τα δέντρα της περιοχής που μ' αυτά παίζαμε το γνωστό παιχνίδι των βόλων!

Και φυσικά τρέχαμε, κρυβόμασταν και ό,τι άλλο ζητάει η ψυχή του παιδιού. Πες μου εσύ τώρα, από τα μαθητικά χρόνια τι έχεις να θυμάσαι; Στα ευχάριστα εννοώ... Δεν είναι οι εκδρομές με το σχολείο;

Και πες μου ακόμη. Είναι δυνατόν να υπάρχει παιδί που χαίρεται περισσότερο να μείνει σπίτι όταν όλη η υπόλοιπη τάξη πάει εκδρομή;

Άντε άγια μου Παρασκευή, να φτάσω καμιά φορά. Και κάνε το θαύμα σου. Δε λένε πως είσαι η αρμόδια για τα ματάκια; Γιατί εγώ το χιόνι το είδα κι όλας. Αλλά δε φτάνει να το βλέπω μόνο εγώ.

Και δυστυχώς, εδώ που τα λέμε, δε φτάνουν και τα μάτια. Άλλα μάτια ψάχνω εγώ σήμερα να ανοίξω. Και πώς; Που μένουν πεισματικά κλειστά. Κι εγώ είμαι να σκάσω. Αλλιώς τι τρέλα θαρρείς με άρπαξε να τρέχω μέσα στο χιόνι; Μόνο για να τραβήξω φωτογραφίες κλικ κλακ;

Ε, όχι δα ρε παιδιά. Δε δουλεύω για το Νάσιοναλ Τζεογράφικ... Ούτε και πάω να κλέψω τη δουλειά των δημοσιογράφων. Ούτε και είμαι ο ριψοκίνδυνος τύπος που θα φύγω χωρίς αλυσίδες από το σπίτι για τα χιονισμένα βουνά.

Θυμάσαι κάποιον που τον έλεγαν Λιαντίνη; Θυμάσαι και τι έκανε; Και γιατί το έκανε;

Εγώ εδώ δεν έχω κανέναν Ταΰγετο. Μια Λούτσα έχω όλη κι όλη. Μια φορά την είδα στη ζωή μου χιονισμένη κι αυτή σε φωτογραφία. Και τρελάθηκα από τη ζήλεια. Ψέματα να λέμε;

Γι' αυτό ξαναρωτάω. Υπάρχει παιδί στον κόσμο ολάκερο που να χαίρεται να μην πάει εκδρομή; Και αισθάνεται ευτυχισμένο να μείνει σπίτι όταν όλα τα άλλα πάνε εκδρομή;

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 7:34 am


Άντε και μπήκα πια στην τελική ευθεία. Για τη Λούτσα; Και για τη Λούτσα.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 7:41 am


Αργά. Πάγος.

Αργά γενικώς... και αν έκανα ένα λάθος είναι που βιάστηκα;;; Αναρωτιέμαι. Γιατί αλίμονο τα λάθη να τα ψάχνεις μονάχα στους άλλους.

Όπως και αν έχει τη γλίστρα μου την έφαγα. Και ήταν χειρότερη και από εκείνη στη σκάλα. Και από την άλλη με το ντελαπάρισμα στη Νεμέα.

Δε μου αρέσει να αποτυγχάνω. Κουσούρι. Η τελειομανία.

Κι εδώ η κατάσταση είναι στα ζάρια. Και ή του ύψους ή του βάθους.

Μου λες μετά να προσέχω στο χιόνι. Και πως με χρειάζεστε. Αμ δε... εγώ βρε τα έχω ήδη φάει τα μούτρα μου. Και ούτε που το περίμενα.

Γι' αυτό και άφησα τις αλυσίδες σπίτι. Τι να τις κάμω εκ των υστέρων;;;

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 7:44 am


Φτάνουμε. Πληθυντικός...

Και έχω τρελαθεί στα κλικ κλακ. Προς τα έξω και προς τα μέσα. Περισσότερο προς τα μέσα...

Αυτός εξάλλου ήταν και ο σκοπός.

Και Slow. Icy Road!!!!!

Άει στα τσακίδια. Το ξέρω βρεεεεεεε. Πως θέλει slow στον πάγο αλλιώς πας για σλάλομ.

Αλλά ποιος είναι εκείνος που ξέρει να σου πει ποιο ακριβώς είναι το σωστό στην Παιδαγωγική; Και ποιο το λάθος;

Ακροβασία είναι η αγωγή της ψυχής του παιδιού. Και πανάθεμα αν ξέρουν και οι προφέσορες ακόμη ποιο ακριβώς είναι το σωστό στην πράξη και πού υπάρχει το απαγορεύεται. Κι εγώ σου λέω το έκανα τελείως συνειδητά, αυτό που καταλόγισες για λάθος. Κι εσύ και οι άλλοι. Γιατί το σκέφτηκα και έκρινα πως αυτό χρωστάω να πράξω. Για να περισώσω τη ζημιά των άλλων.

Και γιατί ο δάσκαλος πρέπει να λέει πάντα την αλήθεια στα παιδιά. Και όχι μόνο να μη λέει ψέμα μα και να μην κρύβει την αλήθεια. Έκανα λάθος λοιπόν που είπα την αλήθεια; Σε ένα παιδί; Και δεν το άφησα στην πλάνη που του δημιούργησαν; Ωραία λοιπόν, κρεμάστε με!

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 7:54 am



Αυτή λοιπόν είναι η Λούτσα. Και ο προορισμός. Η, λέω, Η Λούτσα. Και όχι να τα κάνω λούτσα...

Και η ταμπέλα γράφει ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΟΛΥΔΡΟΣΟ!

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 11:18 am


Εδώ είμαστε... και αυτός είναι ο δρόμος για το χωριό. Μπα. Άστο καλύτερα. Μην το παρακάνουμε...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 11:23 am


Κι αυτός είναι ο δρόμος για Γιάννενα. Ξέχνα το. Ο δικός μου προορισμός είναι το Πολύδροσο. Το πάλαι ποτέ Βλαχώρι...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 11:32 am


Κι αυτός είναι ο δρόμος για το δάσος. Α, όχι. Δεν είμαι η Κοκκινοσκουφίτσα... Εδώ που τα λέμε κι εδώ που βρίσκομαι ολομόναχη στην ερημιά και πλέον έξω από την Ασημούλα, δεν είναι και το πλέον καλύτερο πράγμα στον κόσμο... Φοβάμαι; Όχι βέβαια! Αλλά ξέρω και τι μου γίνεται. Δεν είμαι στο άλσος της Νέας Σμύρνης...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟ ΧΙΟΝΙ   Σαβ Δεκ 18, 2010 11:35 am


Προς Κουνιά... Θεωρητικά επίσης... Είπαμε, ήρθα στη Λούτσα και εδώ θα τριγυρίσω. Αργότερα και αν και εφόσον το πολύ πολύ να πάω ως κάτω στο χωριό...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
 
ΤΟ ΧΙΟΝΙ
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 3Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2, 3  Επόμενο

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: HOMA EDUCANDUS :: ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΥΜΗΣ-
Μετάβαση σε: