ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 Ιταλία: η λατρεμένη...

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2  Επόμενο
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Ιταλία: η λατρεμένη...   Κυρ Φεβ 22, 2009 2:54 pm

Με αφορμή μνήμες της χώρας που πολύ αγάπησα - μνήμες που ξύπνησαν με άλλες αφορμές της μέρας...


Κάντε κλικ στο χάρτη για μεγαλύτερη προβολή

Κόλπος του Τάραντα. Ένας κόλπος με έντονη την παρουσία του ελληνικού στοιχείου. Και όχι μόνο ως προς το όνομα, αφού ο Τάραντας - ο Τάρας - είναι αρχαία ελληνική αποικία με ιστορία 27 αιώνων.


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Δευ Φεβ 23, 2009 10:05 am


Τάραντας και πάλι. Το στενό άνοιγμα ανάμεσα στη Μεγάλη θάλασσα και στη μικρή...

Παράθεση :
Μεγάλη πόλη και λιμάνι της Νότιας Ιταλίας, στο μυχό του ομώνυμου κόλπου. Έχει πληθυσμό 244.000 κατοίκους περίπου. Κτισμένος σε μια μικρή νησίδα, χρησιμοποιεί για ενωτικό στοιχείο με την ξηρά τις δύο διώρυγες, δεξιά της λιμνοθάλασσας του Μάρε Πίκολο και αριστερά του Μάρε Γκράντε.

LivePedia.gr :: Η Ελληνική Ελεύθερη Εγκυκλοπαίδεια

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Δευ Φεβ 23, 2009 10:08 am




Και μια προσωπική φωτογραφία από τον Τάραντα. Καλοκαίρι του 1979, πρώτο ταξίδι με το ΕΛΑΦΙΝΑ. Φορτώσαμε από Τάραντα σωλήνες για Εδιμβούργο...

Παράθεση :
Ο Τάρας κατά την παράδοση ήταν αποικία ελληνική και κτίστηκε κατά μιαν εκδοχή από τον Τάραντα, γιο του Ποσειδώνα, που σώθηκε από τον πατέρα του εκ τινός ναυαγίου και οδηγήθηκε εκεί από δελφίνι.


Άλλη παράδοση φέρει ως πρώτον οικιστή της πόλης τον εγγονό του Μίνωα Τάραντα, που ήρθε εκεί επικεφαλής Κρητών αποίκων. Και κατά μια τρίτη εκδοχή από τον Ηρακλείδη Φιλάνθο κατά τη σύσταση του μαντείου των Δελφών, κατά το 708 π.Χ.

Στην πόλη αυτή γεννήθηκε ο Πυθαγόρειος Αρχύτας, ένας από τους μεγαλύτερους μαθηματικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς της εποχής εκείνης.

Η πόλη είναι κτισμένη πάνω σε δύο χερσονήσους, μεταξύ των οποίων βρίσκεται μικρή νησίδα και συγκοινωνεί με τεράστια γεφύρια. Ο δε κόλπος διαιρείται σε δύο κλειστές θάλασσες, τη Μάρε Πίκολο και τη Μάρε Γκράντε.

Η πόλη του Τάραντα έπαιξε σπουδαίο ρόλο στη ρωμαϊκή περίοδο και στις άλλες ιστορικές περιόδους, καθώς και στους δύο τελευταίους παγκοσμίους πολέμους. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Τάρας ήταν η σημαντικότερη ναυτική βάση της Ιταλίας, που χρησιμοποιήθηκε πολλάκις και από τους συμμάχους.

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά τη νύχτα της 11ης προς 12η Νοεμβρίου του 1940 τα αγκυροβολημένα εκεί ιταλικά πλοία δέχτηκαν σφοδρή επίθεση της βρετανικής αεροπορίας, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει η υπεροχή της Ιταλίας στη Μεσόγειο.

http://www.kairatos.com.gr/afieromata/italia-sikelia.htm

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Δευ Φεβ 23, 2009 10:26 am





Μολφέτα. 'Ενα μικρό λιμανάκι βόρεια του Μπάρι. Και πολλές συγκινητικές στιγμές από το καλοκαίρι του 79 όταν καταπλεύσαμε εκεί με το ΕΛΑΦΙΝΑ.

Στα παράξενα σημειώνω ένα ζευγάρι που παντρευόταν και μας ζήτησε να φωτογραφηθεί πάνω στο πλοίο. Φυσικά και τους έδωσε την άδεια ο καπετάνιος. Αχ, και να είχα κι εγώ έστω και μία από τις φωτογραφίες που έβγαλαν...


Η ΕΛΑΦΙΝΑ στο λιμανάκι του Μολφέτα...

Κάπου εκεί στην αριστερή πλευρά του πλοίου ήταν και η καμπίνα μου. Δεν μπορεί να νιώσει όποιος δεν το έχει περάσει τι σημαίνει το πρώτο καράβι για ένα ναυτικό και ειδικά γυναίκα ναυτικό. Αχ, πόσες αναμνήσεις ξυπνάνε κάθε που το βλέπω. Άλλες όμορφες και άλλες πιο πικρές και από κινίνο...

Πάντως οι αναμνήσεις από τον τόπο - την Ιταλία - είναι όλες υπέροχες. Και ειδικά από το Μολφέτα. Να γινόταν λέει να ξανασυναντήσω εκείνο το παιδί που με πήρε και με πήγε ποδαρόδρομο πόση ώρα για να μου δείξει τον ένα και μοναδικό τηλεφωνικό θάλαμο... Και όταν τον είδαμε στο βάθος, με αποχαιρέτισε βιαστικά εξηγώντας μου πως θα τις έτρωγε από τη μάνα του που είχε αργήσει... Σε τι γλώσσα; Μη ρωτάτε. Ούτε εκείνο ήξερε ελληνικά ούτε εγώ ιταλικά (τότε). Αλλά στην Ιταλία οι έλληνες πάντα καταφέρνουμε να συνεννοηθούμε και ας μην ξέρουμε τη γλώσσα. Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα και όλα ίδια... Τουλάχιστον στο νότο. Γιατί η βόρεια Ιταλία είναι άλλο πράγμα. Ουδεμία σχέση με το νότιο μέρος της χώρας.

Κι εγώ για το λόγο αυτό την αγάπη μου για την Ιταλία την έχω αποκλειστικά χαρισμένη στο νότιο τμήμα και πιο πολύ σε εκείνο που κάποτε ήταν η Μεγάλη Ελλάδα. Εκεί που και τώρα βρίσκεις ακόμη έλληνες και ακούς να μιλάνε ελληνικά.

Ακόμη και στις πινακίδες. Ελληνικά κι εκεί.

Να βρείτε τρόπο να επισκεφθείτε κάποτε την ελληνόφωνη Κάτω Ιταλία. Αξίζει πραγματικά. Θα ζήσετε ένα παραμύθι - σαν να γυρνάει ο χρόνος αιώνες πριν. Και θα νιώσετε τι πραγματικά σημαίνει Ελλάδα. Γιατί εδώ ώρες ώρες το ξεχνάμε τελείως...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Δευ Φεβ 23, 2009 10:47 am

Όχι πως δεν είναι όμορφη και η βόρεια Ιταλία. Το αντίθετο. Η διαφορά είναι μόνο στη νοοτροπία των ανθρώπων.


Φλωρεντία. Το Ντουόμο. Και μόνο αυτή η εικόνα αρκεί για να καταλάβετε τι τέρψι οφθαλμών είναι και η βόρεια Ιταλία.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Δευ Φεβ 23, 2009 10:53 am



Η τέρψις είναι τεράστια και τη νύχτα. Φλωρεντία - το Ντουόμο και πάλι.

Όμως η ομορφιά στη βόρεια Ιταλία είναι κυρίως έργο του ανθρώπου. Σε αντίθεση με τη νότια που υπερτερεί η ομορφιά της φύσης. Και που σε αρκετές περιπτώσεις η οικονομική δυσπραγία αφήνει έντονη σφραγίδα και στα κτίρια.

Θυμάμαι για παράδειγμα εκείνη την πόλη (ίσως να ήταν το Ρήγιο) που οι στέγες των σπιτιών ήταν όλες από ελενίτ... Τι φρίκη. Και τι τεράστια διαφορά από τον πλούσιο ιταλικό Βορρά...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Δευ Φεβ 23, 2009 10:57 am



Ο νότος πάντως σε αποζημιώνει με τις φυσικές ομορφιές. Τόσες και τέτοιες που από τα αρχαία χρόνια να αφήσουν πίσω τους το όνομα ΠΟΖΙΛΥΠΟ. Πάει να πει παύση της λύπης μπρος σε τόση ομορφιά.

Εδώ βέβαια, κάπου στα νότια της Ρώμης είναι αυτός ο τόπος, η ομορφιά του τοπίου δένει υπέροχα και με τα παλιά αρχοντικά τα χτισμένα ακριβώς δίπλα στη θάλασσα. Τι μαγεία να ζει κανείς εκεί...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Δευ Φεβ 23, 2009 11:01 am



Ποζίλυπο και πάλι. Και στο βάθος το νησάκι Κάπρι, το τόσο γνωστό και πολυδιαφημισμένο.

Οι καρτούλες (καρτούλες είναι, λέω πως θα το καταλάβατε) είναι αγορασμένες από το 1979, το πρώτο ταξίδι στην Ιταλία και έχουν πια ξεθωριάσει. Είναι που συχνά πυκνά τις στόλιζα και στους τοίχους για να τις βλέπω συνέχεια. Δεν τη χορταίνω την Ιταλία. Μακάρι να έβρισκα τον τρόπο να ζήσω κάποτε έστω και για λίγο στη χώρα αυτή.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Δευ Φεβ 23, 2009 11:07 am


Εκεί, νότια της Ρώμης και η πασίγνωστη Νάπολι. Η άλλοτε Νεάπολη. Στο βάθος - ποιος άλλος; - ο τρομερός Βεζούβιος!

_____________

Οι περισσότερες από τις φωτογραφίες της ενότητας, με ένα κλικ προβάλλονται σε μεγαλύτερη προβολή. Αν και η ποιότητα είναι χάλια... είπαμε... κάρτες τριάντα ετών είναι... τι περιμένετε;

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Δευ Φεβ 23, 2009 11:14 am



Ο Βεζούβιος και πάλι στο βάθος. Και μπροστά το ... θύμα του. Η Πομπηΐα... Δείτε τι ομορφιά κατέφαγε η λάβα. Δε γνωρίζω ειλικρινά άλλο αρχαίο μνημείο που να διασώζει τόση ομορφιά. Πραγματικά τεράστιο το έργο και η προσφορά εκείνων που υπομονετικά ξέθαψαν την αρχαία πόλη και μας έδωσαν τη χαρά να την επισκεπτόμαστε.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Τρι Φεβ 24, 2009 6:38 am



Casa dei Vettis

Το σπίτι του Βέττις... Το ωραιότερο σπίτι της Πομπηΐας (κατά την άποψή μου) Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτός ο εσωτερικός κήπος με κάνει να ονειρεύομαι, να μεταφέρομαι αιώνες πριν και να ακούω κουβεντούλες εκείνων που έζησαν κάποτε εκεί...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Τρι Φεβ 24, 2009 6:42 am



Casa dei Vettis - Peristilio

Ναι, έτσι ακριβώς το αναφέρει πίσω από την κάρτα: Περιστύλιο...

Στο ίδιο σπίτι που παρουσιάσαμε τον κήπο του παραπάνω, στο σπίτι του Βέττις...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Τρι Φεβ 24, 2009 6:49 am



Ingresso Foro triangolare

Είσοδος στο Τριγωνικό Φόρουμ (= αγορά)

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Τρι Φεβ 24, 2009 8:47 am



Il Fauno (ΠΟΜΠΗΪΑ)

Ο Φαύνος... δηλαδή ο Πάνας των ρωμαίων


Ο Φαύνος ήταν μία καλοκάγαθη θεότητα που λατρευόταν στον Παλατίνο λόφο ως ο θεός των κοπαδιών και των βοσκών. Όταν οι ρωμαίοι κατέκτησαν την Ελλάδα φρόντισαν να τον συνταιριάσουν με τον Πάνα των ελλήνων και άρχισαν να τον αναπαριστούν με κέρατα.


Θυμίζουμε εδώ από τη Γκέμμα του Λιαντίνη (σελίδα 213) τα ακόλουθα για τον Πάνα ώστε να γίνει κατανοητό τι συμβόλιζε και ο Φαύνος των ρωμαίων:



~~~~~~~~


Είμαστε όλοι γραμμένοι του θανάτου. Το ραβέντι και το φύλλο της μηλιάς. Το αηδόνι με το παράπονό του, που το άκουσε να μινύρεται ο Σολωμός στη Μπόχαλη και στα ρέματα του αρχαίου Κολωνού ο Σοφοκλής γέροντας. Το λιοντάρι που εβγήκε ξαφνικά του Δάντη στο σκοτεινό ρουμάνι του δρόμου του. Η ήπειρος Ατλαντίδα στις σελίδες του Τίμαιου. Ο Αλδεβαράν το άστρο.

Χύνεται κρουνηδόν ο θάνατος, και αστραπή χτυπάει τα όντα αέναα. Τα βρίσκει στο φτερό, και τα αφήνει με στερνή την κατάπληξη της απορίας στο στέρνο.

Τσίμπημα κουνουπιού, κέντρωμα σφήκας, χτύπημα του σκορπιού, δάγκωμα της οχιάς. Μία μία ανεβαίνει τις βαθμίδες ο θάνατος από το μπόι του χαλικιού στη σκιά που ρίχνει ο λόφος. Από το βάρος του όρους στην εσθήτα της απέραντης νύχτας.

Πεθαίνουν στον άνεμο τα δέντρα και τα αιφνίδια μετέωρα. Πέθανε ο Ηράκλειτος στη λινή παραμεριά της Ιωνίας, και ο Βοναπάρτης στη μέση του ωκεανού. Πριν εκατοντάδες χρόνια πέθανε το Ιουρασικό και το Λιθανθρακοφόρο.

Πεθαίνουμε εμείς και η φαντασία μας. Και μαζί μας όλοι οι χάρτες της ποίησης και της μουσικής. Χρόνους τώρα μας αφήσανε κάπου, χορευτικές και φιλήδονες, η Ίσις στην Αίγυπτο και στη Βαβυλώνα η Μύλιττα. Πέθανε ο θεός Μαρδούκ σταυρωμένος στο λόφο ανάμεσα σε δύο ληστές. Και ο Φοίβος Απόλλων είναι καιρός που έπεσε η δαιδάλεη καλύβη του. Του ορίστηκε τότε να πάψει να παίζει με τις λέξεις της γλώσσας, και με τα βάσανα των ανθρώπων.

Μέσα στους γαλαξίες και στις απέραντες ξαστεριές πολλά σημαίνουν οι κατηγορίες του τόπου, του χρόνου, των δράσεων. Όμως τι θα μας δείξουν οι ιδιότητες του δηλωτικού δηλαδή; Τι θα δείξει τη διάρκεια που χρειάζεται το φως να διατρέξει απόσταση ίση με το ένα τρισεκατομμυριοστό του εκατοστού;

Έτσι ζούμε. Για να τραγουδούμε το τραγούδι του θανάτου. Ακουμπώντας στο λυχνοστάτη του Τίποτα.

Έτσι είδανε κάποτε οι άνθρωποι και το μεγάλο Πάνα να πεθαίνει. Εκείνο τον τραγόμορφο, τον ετεροπαγή θεό των ελλήνων, τον ασελγή και ταυτόχρονα το σεμνό, που στο όνομά του ένιωσε μια φορά την ανάγκη να προσευχηθεί κι ο Σωκράτης, για να σώζει τη μέσα του εμορφιά.

Το δαίμονα, τον ακροβάτη στις πέτρες και στην πύρη του μεσημεριού, που τον έδειρε γελώντας η Αφροδίτη με το σανδάλι της.




Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (Αθήνα)


Όταν δοκίμασε πονηρά να απλώσει χέρι, ν' αγγίξει τις κορφάδες της.

Τον τραγόπουν εμέ Πάνα τον Αρκάδα, τον κατά Μήδων. Με τα στριφτά κέρατα, τα δίχηλα πόδια, το κυπρί, και τους γράσωνες όρχεις. Με το θαμπιόλι στο στόμα να φυσάει αυτοσχέδιους αναξιφόρμιγγες ήχους.

Πριν από τριάντα χρόνους μια νεαρή γυναίκα, η κόρη του λοχαγού όπως θά 'λεγε μία στιγμή του Αλέξανδρου Πούσκιν, γέννησε στην Τρίπολη της Αρκαδίας ένα τέρας. Οι γιατροί γνωμάτεψανε ότι το έκτρωμα ήτανε τόκος από σμίξιμο της γυναίκας με σκύλο.

Το περιστατικό, που δεν είναι το μόνο στα χρονικά των μαιευτηρίων, έχει την αξία ενός παραπεμπτικού στην εικασία.

Σαν επανάληψη όψιμη ξεχασμένων συνηθειών ή κρουσμάτων, αφήνεται να οικοδομήσει την υπόθεση ότι ο τραγόποδος Παν, που οι έλληνες στην οπτική τους αίσθηση ή παραίσθηση τον είδανε, τελώνιο και παγανό, να ξετρέχει στα δύσαυλα βέλη των πάγων της εξοχής, ήταν ο απόηχος της μνήμης από πανάρχαιες φύτρες κτηνοβασιών. Φανερώθηκε στην ύπαιθρο γη των ελλήνων, γέννημα συνουσίας από ορεσίβιους βοσκούς και κατσίκες στην κτηνοτρόφο Αρκαδία του πελασγικού αιώνα.

Η υπόθεση, απόκοτη επαρκώς, μένει αδιάφορη τόσο στην πίστη όσο και στη δυσπιστία. Ωστόσο τη φρουρεί η ίδια αξιοπιστία που φρουρεί, για παράδειγμα, την υπόθεση του άγιου Φρόυντ ότι ο Μυστικός Δείπνος των χριστιανών είναι ο τελευταίος απόηχος της πράξης των γιων να σκοτώσουν και στη συνέχεια να φάγουν σε ιερή τελετή τον πατέρα. Τον τυραννικό μόνο επιβήτορα στο σόι, που εμπόδιζε τους γιους να πλησιάζουν τα θηλυκά την εποχή της ορδής.

Ο Παν για τους έλληνες εσυμβόλιζε τη ριπή του πόθου μέσα στη φύση. Εσήμαινε εκείνη την ταραχή του βυθού μέσα στα όντα, τη φθείρουσα και την ηδονική, που συνείχε τα φορτία των νεφών, τα δέντρα, τα χτήνη, τους ανθρώπους.

Ήταν η σάρκωση που την τάραζε η πυρή σιγαλιά της επιθυμίας. Η δύναμη η αγνή της βάρβαρης βαρβατιάς. Απηχούσε εκθέματα της ορμής του γενετήσιου πόθου, που κυριεύει τα χορταράκια και τα λουλούδια, όταν σκάνε σε μύρα και χρώματα με τις αραδιαστές επελάσεις της άνοιξης.

Ο Παν εικόνιζε τη Λιβιδώ της φύσης. Εκείνη τη δύσκολη αραβωνιαστικιά του Φρόυντ, που δεν την ενόησαν στη βάση της ποτέ τους ούτε οι αντίπαλοι ούτε οι μαθητές του. Πύλη της παντοδυναμίας σκοτεινή, έβγαζε στο τοπίο του τρομακτικού γενετήσιου ρίγους κάθε Θεογονίας και Γένεσης. Καθρέφτιζε το απροσμάχητο κράτος της ορμής για ζωϊκό γίγνεσθαι και nasci σε βάθος μέγα. Εκεί που το αισθάνουνται κάπως μόνον οι ποιητές, και οι μιλημένοι του θανάτου.

Οι σιγαλέα μιλημένοι του θανάτου. Γιατί ο Παν ήτανε ο θεός των κατσικιών αλλά και των τράγων. Και οι τελευταίοι βρίσκουνται ύλη στα δομικά κύτταρα της τραγωδίας. Εκείνης της ακραίας ηθικής και αισθητικής κατάκτησης και περιουσίας των ελλήνων, που βρίσκεται από τη μεριά της ζωής αλλά και του θανάτου.

Ο Παν των ελλήνων φορεί το πνεύμα που δηλώνεται στα άγρια ζώα με τα συνθήματα των ιχνών τους. Φυλάγει τις ομιλίες που κάνουν τα λαμπυρίσματα των αστεριών στα σκοτεινά δάση. Αναγνωρίζεται στις χειραψίες που δίνουν τα ασημένια φύλλα της λεύκας στον άνεμο. Πάλλει μαζί με τον παλμό της πεταλούδας που πετάει στο Πεκίνο και φέρνει την καταιγίδα στην Καλιφόρνια.

Με την παγάνα του, τα παγανά, και τον πανικό του φόβο, ο Παν προπέμπει στον παγανισμό του αρχαίου κόσμου. Παρασταίνει τον ιστό που ένωνε την ψυχή του ανθρώπου με την ψυχή του κόσμου σ' έναν υμέναιο αξεθύμαστο, κάτω από τη μουσική του μαγεμένου αυλού του. Την τελευταία του αντιδόνηση ίσως την ακούει κανείς σ' εκείνο το Hirtengesang της Ποιμενικής του Μπετόβεν.

Ο Παν ήταν μια θεότητα πολύσημη και κοσμοφόρα. Όπως ο Απόλλων με το απολλώνειο, ο Διόνυσος με το διονυσιακό, ο Δίας με το ολυμπιακό στοιχείο τους. Απάνου στη βάση του κύριου χαρακτήρα του δήλωνε το πιο βαθύ γνώρισμα του κλασικού έλληνα: μια φυή ανθρωπολογίας που εγνώριζε να ευδοκιμεί ακατάπαυστα πάνου στη στύση της φύσης. Στην ακαταπόνητη γέμιση και χάση του φεγγαριού. Την άλω της κορυφής του ανδρικού μέλους.

Ο θάνατος του Πανός, μαζί με τον αφανισμό του κλασικού κόσμου, εβούλοταν να σημάνει και το θάνατο του ανθρώπου που τον έπλασε η φυσική αγωγή.

Πεθαίνοντας η αρχαιότητα πέθανε και ο φυσικός άνθρωπος. Ο νέος άνθρωπος που αναδύθηκε με το χριστιανισμό, και αργότερα με τον πολιτισμό της Ευρώπης, είναι αφύσικος, κατά την έννοια ότι η σχέση του δεν είναι με τη φύση αλλά με τον εαυτό του.

Η μετάβαση ή το στένεμα είναι ανάλογα με την εξέλιξη της τραγωδίας. Στην αττική τραγωδία ο άνθρωπος επάλευε με τη μοίρα. Στην τραγωδία του Σαίκσπηρ ο άνθρωπος επάλευε το συνάνθρωπο. Στη σύγχρονη τραγωδία ο άνθρωπος παλεύει με τον εαυτό του. Η κίνηση γίνεται από τον αγρό στην πόλη, από την πόλη στο σπίτι, κι από το σπίτι στην κάμαρη του σπιτιού.

Οι έλληνες, άνθρωποι φυσικοί, είχαν αποδεχτεί γενναία αυτό που εμείς σήμερα αρνιούμαστε με την πρόφαση της αναβολής. Όμως ποτέ δε θα μπορέσουμε με απεργίες να αλλάξουμε το δελτίο του καιρού. Ούτε θα καταργήσουμε τα γεράματα με τη βοήθεια των θεσμών.

Μέσα στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού δύο είναι οι ερυθροί γίγαντες στοχαστές που μίλησαν για το θάνατο του θεού. Στον παλαιό καιρό ο Πλούταρχος, και για την εποχή μας ο Νίτσε.

[...]

Το αρχαίο καράβι, μας λέει ο τελευταίο μεγάλος έλληνας από τη Χαιρώνεια, ταξίδευε κάπου ανάμεσα Κέρκυρα και Παξοί. Εκεί στα Ιόνια νερά. Ο καπετάνιος του ήταν αιγύπτιος και τον έλεγαν Θαμού. Τράβαγε για τη Ρώμη. Ήτανε τότε στα χρόνια του αυτοκράτορα Τιβέριου. Εκείνου του φιλόσοφου και στυγερού ηγεμόνα, που επί βασιλείας του σταυρώθηκε κάποιος Ιησούς στην Ιουδαία.

Ο Τιβέριος, καθώς θα ακούσει τι έτρεξε, θα ζητήσει να πληροφορηθεί τις λεπτομέρειες για το θεό που διαδόθηκε ότι πέθανε στις ελληνικές θάλασσες. Η στιγμή μακρυάθε θυμίζει τον τετράρχη Ηρώδη που έσφαξε όλα τα νήπια της χώρας, όταν άκουσε πως εγεννήθηκε βασιλέας σε σπήλαιο με άστρο. Ωστόσο τότε ιστορήθηκε η φαντασία του μύθου, ενώ τώρα τελείται η τραγωδία της ιστορίας.

Εκεί, λοιπόν, καταμεσής του πελάγου ακούστηκε μια στεντόρεια φωνή που κατέβηκε από το Παλώδες. Έκαμε να ριγήσουν οι ορίζοντες, εμαύρισαν τα χρώματα στις στεριές, και ολόκληρος ο πόντος τραντάχτηκε να φανερωθεί ο βυθός.

Στεναγμός μέγας, ανακατωμένος με μεγαλύτερη έκπληξη και απορία, συνεπήρε τον κόσμο, και τράβηξε με άπειρη βαρύτητα το χρόνο. Όλα αφανίστηκαν στο κέντρο μιας "μελανής οπής".

"Εκ πρύμνης βλέποντα τον Θαμούν προς την γην ειπείν ώσπερ ήκουσεν ότι Παν ο μέγας τέθνηκεν. ου φθήναι δε παυσάμενον αυτόν και μέγαν γενέσθαι ουν ενός αλλά πολλών στεναγμόν άμα θαυμασμώ μεμιγμένον. οία δε πολλών ανθρώπων παρόντων ταχύ τον λόγον εν Ρώμη σκεδασθήναι και τον Θαμούν γενέσθαι μετάπεμτον υπό Τιβερίου καίσαρος. ούτω πιστεύσαι τω λόγω τον Τιβέριον, ώστε διαπυνθάνεσθαι και ζητείν περί του Πανός."

Αυτό είναι το βραχύ χρονικό του θανάτου του αρχαίου κόσμου.

Στην ηλικία της ιστορίας και του πολιτισμού ο θάνατος του Πανός σηματοδοτεί το τέλος της εφηβείας και της ανδρείας του ανθρώπου. Όσα μεγαλεία και να ζήσει κανείς πια μετά τα σαράντα του, τα καλά χρόνια περάσανε. Ό,τι απομένει είναι το τραβάμε ολοταχώς για την παραλυσία και την αθλιότητα των γερατειών. Σκουλυκομυρμηγκότρυπα. Φτου!

~~~~~~~



_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Τρι Φεβ 24, 2009 9:18 am

Αν λοιπόν ο Πάνας ή ο Fauno των ρωμαίων συμβολίζει το θάνατο του αρχαίου κόσμου όπως υποστήριξε ο Δημήτρης Λιαντίνης στη Γκέμμα του, τότε το αγαλματίδιο της Πομπηΐας αποκτά έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Γιατί η Πομπηΐα είναι η αρχαία πόλη που υπέστη έναν ακαριαίο θα λέγαμε θάνατο και μάλιστα λίγα χρόνια μετά από τα χρόνια που κυβέρνησε ο Τιβέριος, το 79 μ.

Εκεί και τότε ολοκληρώθηκε ο θάνατος του θεού όταν ο Βεζούβιος άρχισε να ξερνά λάβα και τέφρα σκεπάζοντας και θάβοντας τα πάντα. Η πόλη αφανίστηκε μέσα σε λίγες ώρες. Με όλα της τα υπάρχοντα, τους κατοίκους της, τους θεούς της.

Σε καμία άλλη πόλη του κόσμου, σε κανένα άλλο μνημείο, δε νιώθουμε τόσο ακραία σοκαριστικά τι σημαίνει θάνατος. Όχι μόνο από τα κτίρια και τα αγάλματα και τα μνημεία που διασώθηκαν κάτω από τους τόνους λάβας και τέφρας, αποκαλύπτοντας όταν η αρχαιολογική σκαπάνη τα έφερε στο φως πώς ακριβώς ήταν εκείνη τη μοιραία μέρα της έκρηξης του ηφαιστείου, αλλά και από τους ανθρώπους και η καταστροφή τους συνέλαβε εξ απήνης σωριάζοντάς τους νεκρούς σε ό,τι εκείνη τη στιγμή έκαναν. Χαρακτηριστικές οι ακόλουθες εικόνες από τα ευρήματα της Πομπηΐας:



Ο θάνατος

Υπάρχει πιο γυμνή εικόνα του φυλαγμένη σε μουσείο;

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Τρι Φεβ 24, 2009 9:31 am



Από το Μουσείο της Πομπηΐας


Εδώ μια γυναικεία φιγούρα κοιμάται τον ύπνο τον ανεξύπνητο... από το 79 μ. έως και σήμερα. Κοντά 2000 χρόνια...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Τρι Φεβ 24, 2009 9:38 am



ΠΟΜΠΗΪΑ


Αυτοί οι άνθρωποι προσπάθησαν να γλιτώσουν από την καταστροφή. Δεν τα κατάφεραν. Τα σώματά τους βρέθηκαν σε έναν κήπο και αφέθηκαν εκεί στη στάση που ακριβώς τους βρήκαν. Στη στάση που τους βρήκε ο θάνατος.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Τρι Φεβ 24, 2009 10:09 am



Pompei Anfiteatro

Αμφιθέατρο της Πομπηΐας. Βλέπω στο βάθος εκείνη την πύλη και υποψιάζομαι πως πρόλαβαν από δω να ξεχυθούν πεινασμένα αγρίμια που ξέσκισαν ανθρώπους προς τέρψιν των θεατών...

Μπορεί οι ρωμαίοι να πήραν και να αντέγραψαν στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού μα τα δικά τους ήθη καμία σχέση δεν είχαν με των ελλήνων. Κι εκεί που οι έλληνες ποτέ δεν έδειχναν ούτε καν σκηνές φόνου στα θέατρά τους, οι ρωμαίοι αρέσκονταν να παρακολουθούν ανθρώπους να πεθαίνουν στ' αλήθεια.

Δίκαιη πληρωμή στο άδικο όταν εκείνο το βουνό στο βάθος πλήρωσε με το ίδιο νόμισμα και τους θύτες... Σκληρό να λέγεται και ειδικά κάτω από τις προηγούμενες εικόνες, μα και η αλήθεια σκληρή δεν είναι;

Ετούτη πάντως η εικόνα του αμφιθεάτρου μου θυμίζει και με ανατριχιάζει όσα παιδί διάβασα σε ένα βιβλίο λογοτεχνικό που μιλούσε για τις τελευταίες μέρες της Πομπηΐας.


Μπορεί το εξώφυλλο να διαφέρει από εκείνο το βιβλίο που διάβασα πριν από δεκαετίες... Το περιεχόμενο όμως είναι το ίδιο και σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Αν μη τι άλλο επειδή είναι μεν ξένου συγγραφέα, του Μπούλβερ - Λύττον, η διασκευή όμως είναι του Νίκου Καζαντζάκη. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νίκας.

Από το βιβλίο λοιπόν αυτό θυμάμαι τη σκηνή από το στάδιο της πόλης με συγκεντρωμένο εκεί μεγάλο πλήθος έτοιμο να παρακολουθήσει (θα σας γελάσω τι... ) όταν ξέσπασε ξαφνικά το ηφαίστειο. Και παρότι ήμουν παιδί και δεν είχα ούτε σε ταινία καν δει τι σημαίνει έκρηξη ηφαιστείου, ήταν τόσο δυνατή η πένα του συγγραφέα (αλλά και η διασκευή του κειμένου από τον Καζαντζάκη) που θυμάμαι να συγκλονίζομαι λες και ζούσα πραγματικά τα γεγονότα.

Ένα έργο με ίδιο ακριβώς τίτλο ανέβηκε πριν λίγα χρόνια και σε μία αθηναϊκή θεατρική σκηνή. Μπορείτε ΕΔΩ να διαβάσετε περισσότερα. Από το άρθρο μεταφέρω το ακόλουθο χαρακτηριστικό απόσπασμα:


Παράθεση :
- Τι είναι «Οι τελευταίες μέρες της Πομπηίας»;

Χρήστος Χατζηπαναγιώτης: «Είναι ένα σπονδυλωτό έργο με επεισόδια τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με κάποιον τρόπο. Κοινό σημείο τους είναι η Πομπηία και ο σύγχρονος Ελληνας. Πώς συνδέονται; Η Πομπηία ήταν ανθηρή πόλη της αρχαιότητας που ευημερούσε και κανένας δεν σήκωνε ποτέ το κεφάλι του προς τα ψηλά, στο ηφαίστειο που μούγκριζε από καιρό, με αποτέλεσμα να έλθει η καταστροφή και να μην μπορούν να αντιδράσουν».

- Είναι κωμωδία;

Βίκυ Σταυροπούλου: «Φέρεται ως κωμωδία - χρησιμοποιώ έναν όρο ο οποίος είναι πολύ της μόδας τώρα τελευταία. Διότι είναι κωμωδία αλλά μια κωμωδία όπου μπορείς να αναγνώσεις την άλλη πλευρά της, που είναι το δράμα και το οποίο είναι δοσμένο με πολλή ευαισθησία. Τότε ζούσαν στην απόλυτη ευημερία και, αν και έπαιρναν μηνύματα, δεν τα καταλάβαιναν. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Εμείς που είμαστε οι θύτες των ανθρώπων στην αρένα με τα λιοντάρια που τους έτρωγαν τώρα γινόμαστε τα θύματα».

Μακάρι το έργο να ανέβαινε και πάλι - στις μέρες που περνάμε το χρειαζόμαστε όσο ποτέ. Όπως και να έχει όμως, εσείς κρατήστε τις εικόνες που δημοσιεύουμε από την αληθινή Πομπηΐα. Κρατήστε τες και προβληματιστείτε...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Τρι Φεβ 24, 2009 10:26 am



Παρά την τεράστια απόσταση στο χρόνο η καταστροφή της Πομπηΐας συνεχίζει να εμπνέει όχι μόνο τους συγγραφείς αλλά και τους μουσικούς. Έτσι για να κρατάνε ζωντανή την ελπίδα πως δε θα ξαναζήσουμε τις τελευταίες μέρες της Πομπηΐας. Πως θα προκάμουν οι ευαίσθητοι άνθρωποι να ξυπνήσουν και τους άλλους από τη ραστώνη... Να σταματήσουν πια να κατατρώγουν τις σάρκες τους, της νέας γενιάς που έλεγε ο Λιαντίνης αλλά και τις δικές τους. Πριν εκραγεί ο σύγχρονος Βεζούβιος...

Και πριν ο άνθρωπος ως νέος Εμπεδοκλής πηδήσει στη μήτρα του χάους...

Θα μπορέσουμε; Αίνιγμα! (χωρίς δώρο... μόνο αίνιγμα)

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΙΩΝΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 881
Location : Όπου γη και πατρίς
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Τρι Φεβ 24, 2009 10:52 am


καλή η ραπ διαμαρτυρία

αλλά προτιμώ την Πομπηία των Πινκ Φλόιντ

και με βολτίτσα στην πόλη

_________________
ΜΕΤΡΟ ΤΑΞΗ ΚΛΙΤΟΤΗΤΑ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://diwni.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Τρι Φεβ 24, 2009 12:48 pm

Περί ορέξεως...

Πάντως όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για την Πομπηΐα, ο καλύτερος τρόπος να την γνωρίσουν είναι να την επισκεφθούν. Μάλιστα από το περασμένο καλοκαίρι εφαρμόζεται εκεί και νυχτερινό πρόγραμμα επισκέψεων - κάτι σαν το ΗΧΟΣ ΚΑΙ ΦΩΣ στη δική μας Ακρόπολη παλιότερα.

Πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε εδώ:

http://www.arxaiologia.gr/site/content.php?artid=2702

http://www.sognopompei.com/index.php



Τοιχογραφία από την Πομπηΐα

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
captain Nemos
Υποπλοίαρχος
Υποπλοίαρχος


Αριθμός μηνυμάτων : 367
Location : Χαμένος στο πέλαγος
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Τρι Φεβ 24, 2009 3:36 pm



Η καταστροφή της Πομπηίας

από το BBC

Μέρος 1ο

(με ελληνικούς υπότιτλους)
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://arxipelagos.blogspot.com/
captain Nemos
Υποπλοίαρχος
Υποπλοίαρχος


Αριθμός μηνυμάτων : 367
Location : Χαμένος στο πέλαγος
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Τρι Φεβ 24, 2009 3:38 pm



2ο
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://arxipelagos.blogspot.com/
captain Nemos
Υποπλοίαρχος
Υποπλοίαρχος


Αριθμός μηνυμάτων : 367
Location : Χαμένος στο πέλαγος
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Τρι Φεβ 24, 2009 3:49 pm



3o
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://arxipelagos.blogspot.com/
captain Nemos
Υποπλοίαρχος
Υποπλοίαρχος


Αριθμός μηνυμάτων : 367
Location : Χαμένος στο πέλαγος
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ιταλία: η λατρεμένη...   Τρι Φεβ 24, 2009 3:59 pm



4o
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://arxipelagos.blogspot.com/
 
Ιταλία: η λατρεμένη...
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 2Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2  Επόμενο

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΑ :: ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ :: ΠΕΡΙΗΓΗΣΕΙΣ-
Μετάβαση σε: