ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 ΙΕΡΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΤΑΞΙΑ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ
Υποπλοίαρχος
Υποπλοίαρχος


Αριθμός μηνυμάτων : 415
Ηλικία : 52
Location : ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Registration date : 08/10/2008

ΔημοσίευσηΘέμα: ΙΕΡΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΤΑΞΙΑ   Δευ Δεκ 29, 2008 2:50 pm

Αναζήτησα το σύννεφο που θα μας ταξίδευε στο τέλος της μέρας. Είχαν όλα γαληνέψει. Ακόμα κι ο Ποσειδώνας σταμάτησε να κυνηγά τον Οδυσσέα. Γιατί άλλωστε να τον κυνηγά; Ο Οδυσσέας είχε φροντίσει από μόνος του να κυνηγά τον εαυτό του. Τι αστεία παιχνίδια στήνουν οι θεοί και πως να ορίσεις λάθη σε τούτο το χώρο. Άλλωστε τα πρώτα λάθη στην αρχή τα κάνουν άλλοι για μας. Μετά μεγαλώνοντας ευτυχώς μαθαίνουμε και κάνουμε τα δικά μας. Σκιαγραφούμε την ιστορία μας χωρίς να αναμοχλεύουμε το παρελθόν. Λήθη και λίθος. Πόσο άξιος θαρρείς πως είσαι για να φτιάξεις μ' αυτά τα υλικά το άγαλμά σου; Κι αλήθεια θα βρεις τη δύναμη μετά να το θάψεις βαθιά κάτω απ' τα πόδια σου; Σειέται η γη κι οι
δρόμοι μπερδεύονται. Στην ιερή δίψα του άγνωστου θα θυσιάσεις το παρόν. Πρέπει να μάθεις να ζεις για σένα. Αλήθεια, πόσα άστρα από αυτά που βλέπουμε δεν υπάρχουν πιά; Κι όμως συνεχίζουν να ομορφαίνουν τις νύχτες μας χωρίς τον πόνο της γνώσης χωρίς τον πόνο της απώλειας. Τολμάς να πεις όλα για τη ζωή σου σ' αυτούς που σε γέννησαν; Περίμενε... Πότε αυτοί απολογήθηκαν σε σένα;

Αναζήτησα το σύννεφο που θα μας ταξίδευε στο τέλος της μέρας. Χωρίς καν να κατανοήσω το φάσμα του χρόνου προδικάζω το τέλος; Αδυναμία, κούραση, φόβος. Πόσο βαθιά πρέπει να σκάψεις στη γη σου κι αν αντί για το δικό σου άγαλμα βγάλεις άλλα, άγνωστα σ' εσένα, τι γίνεται; Ωκύ ρεύμα. Θα ακολουθήσεις την πορεία; Μέτρα τις αντοχές σου στον ήχο των χορδών του Ορφέα. Αυτή η μουσική συμφωνία έγινε για σένα και μόνο για σένα. "... η δε αταραξία το τούτων πάντων απολελύσθαι και συνεχή μνήμην έχειν των όλων και κυριωτάτων". Ό,τι πολλές φορές αναζητάς για να φθείρει την ψυχή σου είναι ο επερχόμενος θάνατος. Μυλόπετρα για να αλέσει συνείδηση και αισθήματα. Τούτοι οι σπόροι δεν κάνουν για ψωμί. Κι αν θες ν' ανάψεις φούρνους προετοίμασε την ψυχή σου. Τα λάθη μεγαλώνουν μαζί μας. Και κάποια φορά πρέπει να κλέψεις
στα κρυφά τη ζυγαριά της Θέμιδας. Μόνο που εσύ σ' αυτό το ζύγι πρέπει νάχεις ορθάνοιχτα τα μάτια της ψυχής. Φρουρός στη φρυκτωρία για το ιερό μήνυμα; Ή κομμάτι της μάχης με το σπαθί υψωμένο; Για ν' αναζητήσεις το τέλος της μέρας πρέπει πρώτα να το ορίσεις. Η υλική ζωή δεν διαστέλλεται εσαεί. Μπορείς σαν σοφός παρατηρητής να καθίσεις στο αναπηρικό καροτσάκι του χρόνου και να ορίσεις την αναπηρία της γνώσης και των αισθημάτων σου. Πόσο εύκολα μπορείς να κατανοήσεις στο μυαλό σου τις στιγμές των άλλων αφαιρώντας την πρακτική του αμαρτήματος; Η μεγάλη έκρηξη ήταν θυμός ή αναγκαιότητα; Μη διαλέξεις τίποτα απ' τα δύο. Ζύγιασε το λόγο της απροσδιοριστίας και επικαλέσου τα χωνευτήρια του σύμπαντος. Σίγουρα οι λευκοί νάνοι δεν θα σε συμμεριστούν. Ούτε εύκολα θα μιλήσουν για την πορεία τους. Ο δικός σου όγκος θα ορίσει ένα σημείο ως αφετηρία. Αρχή ή τέλος, προσωπική επιλογή. Άλλωστε αυτή η αφετηρία είναι τόσο μικρή που πολλές φορές την αγνοείς, και πέστο δυνατά, την αγνοείς εσκεμμένα. Τα μικροσωματίδια που διέπουν το δικό σου άλλοτε ορατό και άλλοτε μη χώρο, είναι η κληρονομιά που σου ορίστηκε και τη διεύρυνες μετά το παιχνίδι με τον Ποσειδώνα. Θεϊκές καταστάσεις και τις ονομάζεις ποίηση.

"Αλλάζουμε με ήχους και συλλαβές
τα αισθήματα στη χάρτινη καρδιά μας,
δημοσιεύουμε τα ποιήματά μας,
για να τιτλοφορούμεθα ποιητές."



Γεννιόμαστε με αυτό το προνόμιο. Τι κρίμα που τις περισσότερες φορές το χάνουμε στη μέση. Ανάμεσα Βορείου και Νοτίου Στεφάνου.

Αναζήτησα το σύννεφο που ... θα μας ταξίδευε στο τέλος της μέρας. Μου λείπανε τα λόγια του Όμηρου. Ο Οδυσσέας έφθασε μονάχος του στην Ιθάκη. Αναζήτησα το σύννεφο... χωρίς καν να ορίσω φυγή ή ταξίδι. Πάνω απ' όλα η προετοιμασία του αγάλματος.


Έχει επεξεργασθεί από τον/την ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ στις Δευ Δεκ 29, 2008 3:48 pm, 1 φορά
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://sotirisbotas.blogspot.com
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΙΕΡΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΤΑΞΙΑ   Δευ Δεκ 29, 2008 3:41 pm

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ έγραψε:

[...]
πόσα άστρα από αυτά που βλέπουμε δεν υπάρχουν πιά; Κι όμως συνεχίζουν να ομορφαίνουν τις νύχτες μας χωρίς τον πόνο της γνώσης χωρίς τον πόνο της απώλειας. [...]

Αναζήτησα το σύννεφο που ... θα μας ταξίδευε στο τέλος της μέρας. Μου λείπανε τα λόγια του Όμηρου. Ο Οδυσσέας έφθασε μονάχος του στην Ιθάκη. Αναζήτησα το σύννεφο... χωρίς καν να ορίσω φυγή ή ταξίδι. Πάνω απ' όλα η προετοιμασία του αγάλματος.


Πάνω από όλα. Προσυπογράφω.

Όσο για τα άστρα που συνεχίζουν να ομορφαίνουν τις νύχτες μας, μου θύμισαν τούτο το μικρό απόσπασμα από το Δάσκαλο και στο αφιερώνω:


Παράθεση :
Τα άστρα αποτέλεσαν πάντοτε τους άφωνους παραστάτες και μάρτυρες του εορταστικού δράματος του ανθρώπου. Από τον ακαταμέτρητα μακρυνό και τον ανυπέρβλητα ωραίο τόπο της λάμψης και της ακινησίας τους στέλνουν μηνύματα στον άνθρωπο, τα οποία υποθάλπουν τον πόθο της δυνατότητας και αναρριπίζουν τον πόνο της αδυναμίας του.


Τα άστρα είναι οι σηματωροί και οι φύλακες της υπαρκτικής νοσταλγίας του ανθρώπου.

Εάν ο ουρανός της δεκάτης έχει κάποιο νόημα για τον τύπο του αστράνθρωπου της διαστημικής εποχής, το νόημα αυτό δεν αναφέρεται στην πλανητική εξάπλωση του ανθρώπου, αλλά στη γήινη κυριαρχία του. Ο δρόμος για την υπέρβαση του ανθρώπου δεν είναι η κατάκτηση του ξένου, αλλά η υπεράσπιση του οικείου. Εντεύθεν και η αμετακίνητη προσκόληση των ελεγειών στη γη. (9, 52) Η εγκατάσταση στην αποικία δεν απάλλαξε τον άνθρωπο από τα προβλήματα της μητρόπολης.

Είναι από το Έξυπνον Ενύπνιον, το πιο βαθυστόχαστο και ακραία ποιητικό έργο του Λιαντίνη. Σελ. 270

Συνέχισε, Σωτήρη, να υπερασπίζεσαι το οικείο σου, το λάξεμα του αγάλματός σου. Τι άλλο τελικά μας ανήκει εκτός από αυτό; Και όπως έλεγε ο άλλος ποιητής, ο Νίκος Καζαντζάκης στην Ασκητική του:

Παράθεση :
Μέσα από την ανθρώπινη τούτη λάσπη, θεία τραγούδια ανάβρυσαν, Ιδέες μεγάλες, έρωτες σφοδροι, μια έφοδο ακοίμητη, μυστηριώδικη, χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς σκοπό, πέρα από κάθε σκοπό. Τέτοιος

βώλος λάσπη είναι η ανθρωπότητα, τέτοιος βώλος λάσπη είναι ο καθένας μας. Ποιό είναι το χρέος μας; Να μαχόμαστε ν' ανθίσει ένα μικρό λουλούδι απάνω στο λίπασμα τούτο της σάρκας και του νου μας.


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
 
ΙΕΡΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΤΑΞΙΑ
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΑ :: ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ :: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-
Μετάβαση σε: