ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 Το άνοιγμα των δώρων

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Το άνοιγμα των δώρων   Σαβ Δεκ 06, 2008 4:05 am

Την επαύριο, ήρεμα και χαλαρά ξετυλίγω τα δώρα σας, αγαπημένοι, και χαίρομαι την αγάπη σας στάλα τη στάλα. Μεγαλύτερο δώρο δεν είναι άλλο. Και στο δεντράκι της ψυχής μου κλαδί κλαδί στολίζω τα καλούδια σας κι αστέρι το "όσο υπάρχουν άνθρωποι που σ' αγαπούν ο κόσμος είναι ολόφωτο πανηγύρι".

Δε βρίσκω λόγια να σας ευχαριστήσω! Μόνο πως αυτά τα γενέθλια καταφέρατε να τα κάνετε ξεχωριστά.

Λουκία, Φωτεινή, Διώνη, Χαλαρουίτα, Ηρακλή, Μελίνα, Μυρτάλη, Ελίνα, Νηρέα, Σωτηρία, Σωτήρη, Κέλλυ... προσπαθώ να κρατήσω τη σειρά που παρέλαβα τα δώρα του καθενός σας... ανταποδίδω τις ευχές που μου στείλατε και μαζί με των δικών μου ανθρώπων θα τις κρατήσω ενθύμια και θησαυρούς πολύτιμους.

Η μέρα η χτεσινή ξημέρωσε ανταριασμένη και στο σκοτάδι της επαγγελματικής μου ρουτίνας βυθισμένη. Ένα ηλίθιο τηλεφώνημα ώρα χαράματα κι έπειτα μια ακόμη εκτός ορίων και λογικής βάρδια... Μαζί με τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα που φυσιολογικά σου ανήκουν, να έχεις κάθε μέρα σχεδόν πια και τα επιπλέον για εκείνους που απουσιάζουν. Πανζουρλισμός. Στη μία μπήκα στο γραφείο και δεν ήθελα τη ζωή μου. Καμία διάθεση για γιορτές και γενέθλια.

Κι έπειτα άρχισε σιγά σιγά ο ορίζοντας να προβάλει ακτίνες. Δεν το περίμενα... Πως τόση δύναμη έχει το φως και πως ανίκητο δεν είναι το σκοτάδι.

Αρχή με ένα τηλεφώνημα. Και ας μην ήταν καν για ευχές... Είχε προηγηθεί η πρόσκληση. Ένας γαλάζιος φάκελος.


Τάδε του μηνός, στην τάδε εκδήλωση... Για τον εορτασμό των 15 χρόνων. Θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας αυτή τη γιορτή.

Κι έπειτα, χτες, ήρθε το τηλεφώνημα. Θα 'ρθείτε; Και μετά... η πρόταση για ομιλία... Τρελή χαρά! Να μιλήσεις και για τους δύο σου κόσμους. Αυτούς που κάποτε η μοίρα χώρισε και έκοψε τη ζωή σου στη μέση. Τη θάλασσα και την αγωγή. Και τώρα με ένα τέταρτο του αιώνα συμπληρωμένο, έλα σου λέει. Να ξανακάνεις τα δύο ένα και πάλι. Να το πεις αυτό, να το μάθουν και άλλοι. Πώς γίνεται τη μεγάλη αγάπη που πρόδωσες να βρίσκεις δρόμο πιστή να της μένεις.

Δεν μπορώ να περιγράψω τη χαρά που ένιωσα. Να μιλήσω για την Παιδική HELMEPA. Ως δασκάλα σήμερα, ως αξιωματικός του Εμπορικού Ναυτικού κάποτε. Σε μια εκδήλωση που θα ενώσει όλους εκείνους που λατρεύουν και τη θάλασσα και την αγωγή. Α, δε με νοιάζει που θα είναι εκεί υπουργοί και διπλωμάτες και δημαρχαίοι... Άλλο είναι το σημαντικό για μένα...

Μια μέρα του Φλεβάρη του '85. Τότε που έλαβα τον πρώτο διορισμό σε σχολείο. Κι αντί χαράς ευαγγέλια να γιορτάσω, έφτασα κάτω, στα βράχια της Πειραϊκής. Φουρτουνιασμένο το πέλαγο κι ανταριασμένη η μεγάλη αγαπημένη. Με έδερνε αλύπητα το βουητό των κυμάτων.

Κάπου από τα παιδικά βιβλία, τα βιβλία του νονού, έφτασε η απόκοσμη φωνή: "Στην άλλη ζωή, στην άλλη ζωή"... Ένα καράβι έτοιμο να το καταπιεί η θάλασσα. Και οι ναύτες αλλόφρονοι να παρακαλάνε θεούς και δαίμονες να τους λυπηθούν. Και τότε στον ορίζοντα φάνηκε το άλλο καράβι. Κουνούσαν έξαλλα χέρια εκείνοι που ο κίνδυνος τους έζωνε. Να σωθούν, να τους δουν και να τους σώσουν. Και το καράβι πλησίαζε. Όλο και πλησίαζε. Και σαν έφτασε ακριβώς δίπλα φωνή ακούστηκε απίστευτη:

"Στην άλλη ζωή, στην άλλη ζωή!"

Κι έφυγε, χάθηκε στον ορίζοντα, μαύρη κουκίδα στη χλαπαταγή και το χαλασμό. Δίχως λύπηση, δίχως κόκκο ανθρωπιάς.

Σε κείνο το μαύρο κατάστρωμα περπάτησα κι εγώ εκείνη τη μέρα. Άδικα την άπονή μου μοίρα παρακαλούσα. Μάταια περίμενα μια έστω μικρή παρηγοριά από τη θάλασσα. Ρονιές τα δάκρυα και λυγμοί ασυγκράτητοι με τράνταζαν συθέμελα. Φώναζα την απελπισία μου στη θάλασσα κι εκείνη κουφή. Πρώτη φορά κουφή. Την αδιαφορία της να με φτύνει κατάμουτρα.
Πήρα τον ποιητή μου παραμάσχαλα, πικρό αποκούμπι, και έφυγα:

Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,
και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,
χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.

Για το Μαδράς τη Σιγκαπούρ τ' Αλγέρι και το Σφαξ
θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία,
[Κι εγώ σε μία αίθουσα πένθιμη, σχολική,
θα λέω δασκαλίστικα: "Ανοίξτε τα βιβλία".]

Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ,
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα 'χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:
"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει"

Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει,
κι αυτό το ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί,
θα σημαδέψει κι άφοβα το φταίχτη θα χτυπήσει.

Έτσι ακριβώς χτυπιόμουν κι εγώ εκείνη τη μέρα του Φλεβάρη του '85. Έτσι, βουτηγμένη στην απελπισία, "ανέβηκα" για πρώτη φορά στην έδρα.

Κι έπειτα; Έπειτα ήρθε η στιγμή που δεν περίμενα. Που δε γνώριζα. Η άλλη θάλασσα. Η άγνωστη ως τότε. Αυτή που μου ανοίχτηκε σαν αντίκρισα τα μάτια των παιδιών. Θέ μου! Τι ήταν ετούτος ο ωκεανός ο βαθυδίνους και απέραντος; Εκεί να σε δω και να σε χαρώ ποιος Οδυσσέας αντέχει καπετάνιος να σταθεί και με τη ναυτοσύνη του φλάμπουρο να τον ταξιδέψει.

Πάνε χρόνια από κείνη τη μέρα. Πλόες αμέτρητοι, λιμάνια αξέχαστα. Κι ορόσημο η στιγμή που βρήκα το δρόμο, τον πόρο και το πέρασμα να σμίξω τις θάλασσές μου. Μαζί να τις ταξιδεύω. Το καραβάκι μου; HELMEPA JUNIOR. Κρίκος χρυσός για τις δύο αγάπες της ζωής μου. Τους μακρινούς ορίζοντες της Γης και τα απροσδιόριστα κράσπεδα της παιδικής ψυχούλας.

Τώρα αυτά τα ταξίδια, στη διπλή μου θάλασσα, μου ζητάν να τους παρουσιάσω. Να τους ξεναγήσω στον κόσμο μου, που δικός μου δεν είναι μόνο. Κι ας μην το γνώριζα σαν ρίχτηκα στην περιπέτεια. Τότε που προσωπικό μου δράμα πίστευα το αναγκαστικό μου ξέμπαρκο και τη φάγουσα της γαλανής αρμύρας.

Στα ακρογιάλια της Κίρκης έφτασα, δεν το κρύβω, και γουρουνάκι κυλίστηκα στα βαλτόνερα. Με Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες πέρασα μέρες και νύχτες αξημέρωτες. Ο δρόμος για την Ιθάκη εύκολα δεν ανοίγεται εμπρός σου. Και θέλει καντάρια πίκρας και οργής για να κρατάς ακλόνητη την πυξίδα στον ίδιο στόχο που δίψασες παιδί.

Οι ναύτες μου είναι πια με χεράκια στρουμπουλά και χνούδι παιδικό. Δεν ξέρουνε καντηλίτσες να δένουν. Μόνο να τις τραγουδούν:

Ήταν ένα καράβι παιδιά, ήταν ένα καράβι.
Γλάρο το λέγανε, κάνε μια καντηλίτσα,
Γλάρο το λέγανε, κάνε μια ψαλιδιά.

Ο Γλάρος, το Γλαράκι μας. Με τα φτερά του πετάμε μαζί με τα μικρά μου. Με το Γλάρο, το σύμβολο της HELMEPA JUNIOR. Πάνω από θάλασσες και πάνω από τη στεριά που οι θάλασσες αγκάλιασαν. Τη θαλασσοφίλητη πατρίδα μας. Τι θα ήταν η Ελλάδα μας δίχως τη θάλασσα; Δεμένη η κάθε της στιγμή και η ιστορία της ολάκερη με τη θάλασσα, την πλατιά, τη μεγάλη.

Όχι, δεν παλεύω μονάχα να τους μάθω να προστατεύουν τη θάλασσα. Το τραγούδι της τους τραγουδάω, το τραγούδι της το μυστικό που κάποτε με έκανε κι εμένα, αν και γυναίκα, να πάρω την απόφαση να την ακολουθήσω. Να δω πού τελειώνει η θολή γραμμή των οριζόντων. Τι υπάρχει στο τέρμα...

Και όχι για λόγους προσωπικούς. Αλλά γιατί το τραγούδι αυτό είναι το μυστικό τραγούδι της φυλής. Το DNA του έλληνα. Αρμυρό και ποτισμένο θαλασσινό ροδόσταμο.

Λένε πως η μεγάλη πορεία του λαού μας κίνησε κάποτε από τα ακρογιάλια της Ιωνίας. Με τον τυφλό τον ποιητή, τον Όμηρο, που πέταξε τον Οδυσσέα του στις θάλασσες να ψάχνει χρόνους δέκα την Ιθάκη.

Κι έπειτα ήρθε ο γέροντας της Αλεξάνδρειας, ο Καβάφης, αιώνες μετά, να δείξει την Ιθάκη λιμάνι και σύμβολο του ταξιδιού της ίδιας της ζωής μας.

Δυο ποιητές, ένας ο λαός που τους μέθυσε. Και το ταξίδι, ίδιο κι αυτό. Ένα ταξίδι που κρατά τρεις χιλιάδες τόσα χρόνια.

Αχ, φουρτούνες που μου άνοιξε ετούτη η πρόσκληση. Πού να χωρέσω σε λίγες γραμμές τα χιλιάδες που θέλω να πω; Ας είναι. Ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται. Κι εγώ που κάποτε έκλεισα στο συρτάρι το ναυτικό μου φυλλάδιο και βαλάντωνα στο κλάμα, τώρα το ξεσκονίζω και πάλι και χαίρομαι χαρά μεγάλη. Να το παρουσιάσω στη μεγάλη γιορτή. Να γράψω με κάθε επισημότητα το νέο μου μπάρκο. Που ξεκίνησε εκείνο το Φλεβάρη του '85 και συνεχίζεται ακόμη...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το άνοιγμα των δώρων   Σαβ Δεκ 06, 2008 4:29 am

Αχ, θάλασσα μου σκοτεινή, θάλασσα αγριεμένη. Πού αλλού θα πήγαινα χτες; Κοντά σου και πάλι για να σου πω τα μαντάτα. Να σου προφτάσω, πρώτα σε σένα, τα σπουδαία νέα. Και με περίμενες καλοκαιρινή μέσα στο χειμώνα.



Με τα πλεούμενα και τους γλάρους σου... Ίδια πάντα εσύ κι εγώ...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το άνοιγμα των δώρων   Σαβ Δεκ 06, 2008 4:33 am

Κι έφερα μαζί και εκείνη που με γέννησε, πριν 49 χρόνους ακριβώς:



Εκείνη που παρέλαβε κάποτε την πικραμένη παράφραση του Καββαδία:

Κι εγώ σε κάποια αίθουσα, πένθιμη, σχολική,
θα λέω δασκαλίστικα: "Ανοίξτε τα βιβλία"...

κι έβαλε τα κλάματα και μου έλεγε:

"Παιδί μου, αφού τόσο την αγαπάς τη θάλασσα, άστα όλα και γύρνα κοντά της."

Μόνο που δε γινόταν πια. Όχι τουλάχιστον από τον ίδιο δρόμο. Όχι από τις γέφυρες των καραβιών...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το άνοιγμα των δώρων   Σαβ Δεκ 06, 2008 4:35 am

Δίπλα στη θάλασσα περάσαμε χτες όλο το απόγευμα:



Δίπλα στα ψαροκάικα. Και στο βάθος ο Όμιλος. Εκεί που κάποτε δώσαμε την αποχαιρετιστήρια δεξίωση οι νέες καπετάνισσες του Εμπορικού Ναυτικού. Κι ακόμη πιο βάθος, ανάμεσα στο βουνό και στη θάλασσα, το σχολειό μου.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το άνοιγμα των δώρων   Σαβ Δεκ 06, 2008 4:37 am



Κι απέναντι ο άλλος όμιλος. Ο ΠΟΙΑΘ. Εκεί που κάποτε μάθαινα την τέχνη των πανιών και των ιστίων. Τότε που σπούδαζα πια δασκάλα και πάλευα να κρατήσω ζωντανό το δεσμό με τη θάλασσα. Τον ομφάλιο λώρο της αύρας της θαλασσινής που δίψαγε αχόρταγα ακόμα το κάθε μου κύτταρο.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το άνοιγμα των δώρων   Σαβ Δεκ 06, 2008 4:39 am



Κι ανάμεσα οι χίλιες αναμνήσεις, να πυρπολούν τον ορίζοντα και την ψυχή μου. Τριάντα χρόνια εδώ. Στο Μικρό Λιμανάκι... Και της καρδιάς μου όλη η αγάπη εδώ. Τα έζησα εγώ; Ψέμα κι αν μοιάζει, είναι η αλήθεια. Η δική μου και τελείως προσωπική.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το άνοιγμα των δώρων   Σαβ Δεκ 06, 2008 4:41 am



Ένα σκαφάκι. Και δυο παιδιά. Του καημού. Και της μοίρας. Που είχε κιόλας γράψει ένα γιγάντιο ΟΧΙ. Αν σε ρωτούσαν; ΟΧΙ και πάλι θα έλεγες. Μπορεί κανείς στη μοίρα να πάει κόντρα; Με ενάντιους ανέμους τα ταξιδέψαμε τα χρόνια μας. Κι ήταν έμορφο το ταξίδι. Στα σκοτεινά νερά του ίδιου λιμανιού το υπέγραψα και πάλι χτες. Και στο χάρτη της ψυχής μου:

Ο έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις. Αλλά πώς;

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το άνοιγμα των δώρων   Σαβ Δεκ 06, 2008 4:43 am


Μείναμε εκεί μέχρι που νύχτωσε. Και το σκοτάδι σκέπασε όσα το φως ξεγύμνωνε... Γαλήνεψε και ο πόνος. Και έτσι γαληνεμένη πια γύρισα στο δικό μου λιμανάκι. Και βρήκα βαρκούλες - τα δώρα σας - να με περιμένουν. Κι άλλες βαρκούλες τις φωνές των αγαπημένων με τις ευχές και το τρυφερό τους νοιάξιμο. "Να προσέχεις"!

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το άνοιγμα των δώρων   Σαβ Δεκ 06, 2008 4:46 am

Βρήκε επιτέλους την ώρα και η τούρτα της μάνας να εμφανιστεί:



Δεν σας έχω πει ότι βάζει κάτω και τον καλύτερο μάγειρο; Και ζαχαροπλάστη συμπληρώνω!



Δέστε κεντίδι και στόλισμα από τα χεράκια της! Μόνο στα κεράκια λάθεψε... Ε, πού να τα χωρέσει και τόσα που γίνηκαν πια;

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το άνοιγμα των δώρων   Σαβ Δεκ 06, 2008 4:48 am

Όσο για το δώρο της;


Μια χύτρα!!! Διατηρεί φαίνεται πάντα τις καλές της ελπίδες να της μοιάσω και να κόψω τα ντελίβερι...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το άνοιγμα των δώρων   Σαβ Δεκ 06, 2008 4:50 am

Ο πατέρας; Κλασικά:


Μια μαγική σφαίρα... Κρυστάλλινη και μαγική:


Με αρώματα και όνειρα...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το άνοιγμα των δώρων   Σαβ Δεκ 06, 2008 4:51 am

Αργότερα, σαν καταλάγιασε ο θόρυβος της γιορτής, βρήκα να με περιμένουν και τα δικά σας εκλεκτά χαρίσματα.

Ένα ποίημα με άπειρη τρυφερότητα διαλεγμένο.

Ένα βίντεο, έκπληξη μεγάλη!

Μηνύματα προσωπικά και μέιλς γεμάτα αγάπη...

Κι ένα πόστερ γενεθλίων με τον πρωινό καφέ σήμερα, που μου έφτιαξε τη μέρα!

Ευχαριστώ θερμά όλους σας. Και σας στέλνω την αγάπη μου με χιλιάδες ευχές. Να είστε καλά και τη χαρά που μου προσφέρατε πίσω να λάβετε διπλή.

Όσο για το κέρασμα... Ε, τι; Με τα λογάκια και στο τζάμπα θα ανταπέδιδα; Απόψε, στην ΑΛΛΗ ΟΧΘΗ, σας περιμένω να απολαύσουμε μια ξεχωριστή βραδιά. Δικαιολογημένοι μόνο όσοι μένετε εκτός Αθηνών ή όσοι γιορτάζετε σήμερα.

Αρτέμωνος 9, στο Νέο Κόσμο. Ώρα 10 και κάτι... Ακούσματα πολυφωνικά και αυθεντικά από το Χλωμό και την Πολύτσανη. Ο αδερφός μου σημειώνει σχετικά:

Παράθεση:
Ένας από τους καλύτερους και αυθεντικότερους πολυφωνικούς ομίλους, οι άντρες από το Χλωμό με γυναίκες από την Πολύτσανη σε μια μοναδική, γενναιόδωρη πολυφωνική σύναξη. Χλωμό και Πολύτσανη, δύο χωριά του Άνω Πωγωνίου στην απέκει πλευρά των συνόρων, περιοχή με πλούσια και ιδιαίτερα μελισματική πολυφωνική παράδοση. Ατόφια πολυφωνία με τραγούδια του έρωτα, της αγάπης, του μισεμού, της Ιστορίας. Μια σπάνια,μονάκριβη πολυφωνική σύναξη στην καρδιά της πόλης, στην καρδιά του χειμώνα που κανείς φίλος του πολυφωνικού τραγουδιού και της "ΑΛΛΗΣ ΟΧΘΗΣ" δεν πρέπει να χάσει... Αναμένονται σε συμμετοχές - έκπληξη!!!

Κι εγώ αναμένω να με ενημερώσετε ποιοι θα μπορέσετε να έρθετε απόψε για να φροντίσω τα σχετικά.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το άνοιγμα των δώρων   Τετ Δεκ 10, 2008 5:43 am

Τελικά δεν ήταν θέλημα της μοίρας οι γιορτές και τα πανηγύρια. Είχαν σειρά οι κηδείες...

Ευτυχώς και η HELMEPA ανέβαλε την εκδήλωση. Με έβγαλαν από τρομερά δύσκολη θέση. Γιατί πού καρδιά αυτές τις μέρες να μιλάς σε εορταστικές εκδηλώσεις;

Εδώ δεν ξέρω πού θα βρω κουράγιο να οργανώσω παιδική γιορτούλα για τα Χριστούγεννα. Σε δίλημμα μεγάλο βρίσκομαι. Μα και εκείνα τα φουκαριάρικα τα μικρά τι χρωστάνε να τα βουτήξουμε στη δική μας απόγνωση;

Θα ήθελα την ίδια ευαισθησία με τη HELMEPA να δείξουν και άλλοι φορείς. Να απαγορεύσουν κάθε εορταστική εκδήλωση. Θα ήταν μια κάποια λύση... Γιατί Χριστούγεννα και γιορτές δε χωράν στην καρδιά μας φέτος.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
 
Το άνοιγμα των δώρων
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: HOMA EDUCANDUS :: ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΥΜΗΣ-
Μετάβαση σε: