ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 Με αφορμή το θάνατο του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Μυρτάλη
Ανθυποπλοίαρχος
Ανθυποπλοίαρχος


Αριθμός μηνυμάτων : 197
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Με αφορμή το θάνατο του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου   Δευ Μαϊος 19, 2008 7:01 am

Πέθανε ο λογοτέχνης Μήτσος Αλεξανδρόπουλος.



Ίσως και να μην τον γνωρίζατε. Ίσως κι εγώ να μην τον γνώριζα αν δεν είχα διαβάσει τυχαία κάποτε ένα βιβλίο του. Ευαίσθητη γραφίδα. Για σκοτεινές μέρες της Ελλάδας: "Νύχτες και Αυγές"...

Έζησε και ο ίδιος όλο το σκοτάδι εκείνης της περιόδου. Άνθρωπος μιας άτυχης γενιάς. Πέρασαν πολλά αυτοί οι άνθρωποι. Ο ίδιος σημειώνει για τις Νύχτες και Αυγές του:

Παράθεση :
Οι «Νύχτες και Αυγές» ήταν η πρώτη μου δοκιμή στη μεγάλη πεζογραφική μορφή. Έχουν τεθεί εδώ κάποιες βάσεις, πάνω στις οποίες αναπτύχθηκε μετά η συγγραφική μου δουλειά, έτσι περίπου όπως συνεχίζεται μία και η αυτή ιστορία. Ταξιδεύουν με το βιβλίο αυτό άνθρωποι, πράγματα, στάσεις ζωής που με τον καιρό μπορεί να μεταβάλλονται, αλλάζουν χρόνο, τόπο κι μορφές, είναι όμως επί της ουσίας οι ίδιες ανθρώπινες ανάγκες κι επιλογές και ακολουθούνται από τις αρετές και τις ατέλειες με τις οποίες μεγαλώνουμε και δεν είμαστε πάντα σε θέση να πούμε ποιές απ' αυτές ήταν δικές μας, ποιές του καιρού που ζήσαμε.

Δεν είναι ο θάνατος του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου που στενοχωρεί. Όχι περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο θάνατο. Η ζωή αυτού του ανθρώπου προβληματίζει. Κοίτα τι εύκολο είναι να γράφεις:

Παράθεση :
Ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1924. Τα εφηβικά και νεανικά του χρόνια σφραγίστηκαν από τη συμμετοχή του στην Αντίσταση, καθώς ήταν οργανωμένος στην ΕΠΟΝ από το 1942. Το 1948 πέρασε στους αντάρτες του αρχηγείου της Ηπείρου. Με το ψευδώνυμο Σφυρής, έστελνε χρονογραφήματα στα καθημερινά νέα που έβγαζαν στο αρχηγείο οι Βασίλης Ανθης και Κώστας Τσανάκας.

Στα τέλη του 1949 διέφυγε στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, αρχικά στο Βουκουρέστι και από το 1956 στη Μόσχα, όπου παρέμεινε ως τον επαναπατρισμό του το 1975.

Το 1953 καταδικάστηκε τρις εις θάνατον από το στρατοδικείο Ιωαννίνων.

Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια, στην προσφυγιά πια, στο Λογοτεχνικό Ινστιτούτο της Μόσχας.

Το 1959 γνωρίστηκε στη Μόσχα με τη Σόνια Ιλίνσκαγια και το 1959 παντρεύτηκαν και απέκτησαν μια κόρη, την Ολγα.

Πολύ εύκολο... ε, άντε να το ζήσεις όμως... Από το 49 να περιμένεις να πάει 1975 για να ξαναδείς πατρίδα.

Καλό Ταξίδι κυρ Μήτσο...

Ξέρεις εσύ από ταξίδια... Και μάλιστα ταξίδια του χαμού...

Η κηδεία του θα γίνει την Τετάρτη. Χωρίς τιμές και δόξες άχρηστες. Έτσι ήθελε. Γιατί ήξερε ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος να φεύγει με αξιοπρέπεια...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
Αλέξανδρος Ζ.
Ανθυποπλοίαρχος
Ανθυποπλοίαρχος


Αριθμός μηνυμάτων : 188
Registration date : 13/12/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Με αφορμή το θάνατο του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου   Δευ Μαϊος 19, 2008 11:54 am

Σημαντική μορφή ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος, όπως και η γυναίκα του, Σόνια Ιλίνσκαγια, καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Ζεύγος που όντως προσέφερε στην ιστορία του τόπου.

Ας ευχηθούμε στην Ιλίνσκαγια-Αλεξανδροπούλου να συνεχίσει το έργο της.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
Loukia Sofou
Υποπλοίαρχος
Υποπλοίαρχος


Αριθμός μηνυμάτων : 377
Registration date : 10/12/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Με αφορμή το θάνατο του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου   Σαβ Μαϊος 24, 2008 1:45 pm

Στο πρόσωπο του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου του βαθύτερου ίσως γνώστη και μελετητή της ρωσικής λογοτεχνίας στη χώρα μας, ενσαρκώνεται η ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς πνευματικών ανθρώπων. Η πορεία του από τη Νομική Σχολή και το Αντάρτικο, η διαφυγή του στο Ανατολικό μπλοκ και η επιστροφή του στην Ελλάδα μετά από 24 χρόνια, συνθέτουν μία οδυνηρά γνώριμη ιστορία.

Ο Μήτσος Αλεξανδρόπουλος γεννήθηκε στις 26 Μαϊου του 1924 στην Αμαλιάδα σε μια ταραγμένη περίοδο της ελληνικής ιστορίας. "Θυμάμαι στη γενέτειρα Αμαλιάδα μαγαζιά να καίγονται και σπίτια να μένουν άδεια με κλειστές τις πόρτες τους, όπου ως χτες, μπαίναν και βγαίναν άνθρωποι και μαζί με άλλους μπαινοβγαίναμε κι εμείς", έγραφε το 1994 στο αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα Αυτά που μένουν. Ο πόλεμος τον βρήκε φοιτητή της Νομικής - σύντομα εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του ΕΑΜ Νέων Μετά το πέρας του πολέμου, το 1948, και αφού είχε ήδη χάσει και τους δυο αδελφούς του, ο Αλεξανδρόπουλος πέρασε στους αντάρτες του Αρχηγείου Ηπείρου (όπου, μάλιστα, έγραφε και χρονογραφήματα στα "Καθημερινά Νέα" με το ψευδώνυμο Σφυρής). Τραυματίστηκε, νοσηλεύτηκε στα Τίρανα, γύρισε πίσω, κι αφού πολέμησε στο Γράμμο διέφυγε ως πολιτικός πρόσφυγας πια στο Βουκουρέστι. Εκεί μπήκε στον κύκλο των Ελλήνων λογοτεχνών που ζούσαν τότε στη Ρουμανία, όπως η Έλλη Αλεξίου, ο Τάκης Αδάμης, ο Κώστας Μπέσης. Το πρώτο του βιβλίο ήταν η συλλογή διηγημάτων Αρματωμένα Χρόνια και κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις ΠΛΕ (γνωστές και ως Πολιτικές Λογοτεχνικές Εκδόσεις), έναν εκδοτικό οίκο με έδρα το Βουκουρέστι, που εξέδιδε ελληνικά βιβλία "διαφωτιστικού" χαρακτήρα - κυρίως πολιτικών προσφύγων. Mετά από μια στάση στην Τασκένδη, κατέληξε στη Μόσχα το 1956. Η επιστροφή του στην Ελλάδα εξάλλου ήταν (και επισήμως πλέον) αδύνατη: είχε καταδικαστεί από το στρατοδικείο Ιωαννίνων τρεις εις θάνατον, από το 1953. Στη Μόσχα ξανάρχισε επιτέλους τις σπουδές του στο Λογοτεχνικό Ινστιτούτο. Εκεί ο Αλεξανδρόπουλος βρήκε επιτέλους τον προορισμό του. Έσκυψε με πραγματική αγάπη πάνω από τα κείμενα της ρωσικής λογοτεχνίας. "Η ρωσική λογοτεχνία, η κλασική, έχει μία αξιοθαύμαστη ιδιαιτερότητα. Μοναδικότητα, θα έλεγα. Είναι όλη, μαζί με τους κύριους πρωταγωνιστές της, συγγραφείς και ήρωες, ένα πολύ ωραίο έργο τέχνης που δεν έχει όμοιό του. Όσο ξέρω, μόνο η αρχαία ελληνική λογοτεχνία το έχει και το χαίρεται αυτό το χάρισμα, όλη οικοδομημένη πάνω στην αιωνόβια,παρ'όλα τα ερείπια, μυθολογική της βάση (...).
Όσο για τους Ρώσους, η δική τους βάση ήταν η ζωή του λαού τους, από την οποία κανείς τους δεν ξεστράτισε. Χέρι χέρι χτίσανε σχεδόν μες στο κενό μια μυθολογία τόσο ανθρώπινη", δήλωσε χρόνια αργότερα σε μια συνέντευξή του στην "Ελευθεροτυπία".

Το 1957 γνώρισε τη Σόνια Ιλίνσκαγια, γνωστή πλέον ως σπουδαία μελετήτρια και μεταφράστρια του Καβάφη στα ρωσικά, δευτεροετή τότε φοιτήτρια του κλασσικού τμήματος της Φιλολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Λομονόσωφ. Παντρεύτηκαν το 1959. Για χρόνια το ζεύγος Αλεξανδρόπουλου αποτελούσε μια ακόμα διάσπαρτη ψηφίδα του μωσαϊκού των διανοούμενων πολιτικών προσφύγων του Ανατολικού μπλοκ, όπως η ομάδα του Βουκουρεστίου (Έλλη Αλεξίου, Τάκης Αδάμος, Κώστας Μπέσης, Λάμπης Ράππας) ή ο Δημήτρης Χατζής στη Βουδαπέστη. Μέχρι την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1975, πάντως, ο Αλεξανδρόπουλος έγραψε δυο συλλογές διηγημάτων, ένα μυθιστόρημα και ένα ταξιδιωτικό βιβλίο, ενώ έκανε και την πρώτη του μετάφραση, Το Γαλάζιο Τετράδιο. Εχθροί (1966), του Εμμανουήλ Καζακέβιτς.

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, ελεύθερος πια να εκφραστεί, συνέχισε ορμητικά τη λογοτεχνική κια πεζογραφική του μελέτη. Στα διηγήματα, τα μυθιστορήματα, τα ταξιδιωτικά και τις μεταφράσεις προστέθηκαν και οι μελέτες. Χάρη στις μελέτες του (ξεχώρισαν οι Πέντε Ρώσοι Κλασσικοί (1975, 1979), Η Ρωσική Λογοτεχνία. Ιστορία σε τρεις τόμους. Από τον 11ο αιώνα μέχρι την επανάσταση του 1917 (1978-1979), αλλά και στις μεταφράσεις του, κέρδισε το βραβείο Γκόρκι ενώ το 2001 κέρδισε το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας.

Ίσως το σημαντικότερο κομμάτι του έργου του πάντως ήταν οι λεγόμενες "βιογραφικές μυθιστορίες", βιβλία που ισορροπούσαν μεταξύ της βιογραφίας και του μυθιστορήματος, αφιερωμένα σε πέντε από τους μεγαλύτερους Ρώσους συγγραφείς. Γράφει:

" Ήθελα να δηλώσω ότι κρατώ αποστάσεις τόσο από τη στέγνα της βιογραφίας όσο και από την ασυδοσία (αν σου τύχει) της μυθιστορηματικής φαντασίας. Είμαι κάπου στη μέση".

Έγραψε για τον Γκόρκι (χάρη στο βιβλίο του Το ψωμί και το βιβλίο. Ο Γκόρκι (Μόσχα, 1979) μάλιστα, κέρδισε το κρατικό βραβείο μυθιστορηματικής βιογραφίας), τον Τσέχωφ, τον Γκέρτσεν και τον Ντοστογιέφσκι . Τελευταίος στη σειρά ήταν ο Τολστόι, που κυκλοφόρησε το 2007 και συζητήθηκε πολύ. Ο Αλεξανδρόπουλος τιμήθηκε πέρσι με το μετάλλιο Πούσκιν.

Παρά το παρελθόν του, ο Αλεξανδρόπουλος δεν μάσησε ποτέ τα λόγια του ούτε περιορίστηκε στο να ακολουθεί τη "γραμμή του κόμματος". Το βιβλίο του για τον Γκόρκι αναδείκνυε τις διαφωνίες του με τον Λένιν. Στο μυθιστόρημά του Το Όριο, που κυκλοφόρησε το 2003 και περιγράφει την ιστορία δύο πρώην πολιτικών προσφύγων, περνούσαν, μεταξύ άλλων, αναφορές στα γκουλάνγκ και σε συγγραφείς "με ελαστική συνείδηση".
"Για χρόνια, η επίσημη Αριστερά αποσιωπούσε τη σημασία των βιβλίων του, που, είτε επρόκειτο για μυθιστορήματα είτε για μελέτες είτε για βιογραφικές μυθιστορίες, της προκαλούσαν δυσφορία με τις αλήθειες που αποκάλυπταν", σημείωνε η Μικέλα Χαρτουλάρη στο "Βιβλιοδρόμιο" των "Νέων", το 2003. Δεν είναι τυχαίο ότι το τελευταίο του βιβλίο Στην Πετρούπολη θα σμίξουμε πάλι ήταν μια ανθολογία των ποιημάτων του Όσιπ Μαντελστάμ, ενός νεαρού Ρώσου ποιητή (αγαπημένου της Άννας Αχμάτοβα) που έμελλε να καταχωρηθεί στους σπουδαιότερους Ρώσους λογοτέχνες. Οι επικριτικοί του στίχοι για τον Στάλιν του κόστισαν πολλά χρόνια σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και στο τέλος τη ζωή του.

"Σ'όλη τη δουλειά μου σέβομαι πολύ το θέμα και το υλικό που θα χρησιμοποιήσω. Έχουμε μέσα μας ένα κεφάλαιο από εμπειρίες, αισθήματα, σκέψεις, έννοιες, λέξεις, είμαστε από ένα λεξικό ο καθένας, με αυτά γίνονται οι επαφές, παίρνεις ό,τι σου πάει και στο βάθος το νοιώθεις ότι είναι δικό σου, σε θέλει και σε περίμενε. Αν αυτό δεν έχει συντρέξει θα έχεις αποτυχία, ό,τι ξένο του βάλεις από τον εαυτό σου θα ηχήσει φάλτσο", έλεγε το 2007 σε μια συνέντευξή του στην "Ελευθεροτυπία". Από τα "Ελληνικά Γράμματα" κυκλοφορούν σήμερα συνολικά δέκα βιβλία του (εκδόσεις και επανεκδόσεις).
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
Αλέξανδρος Ζ.
Ανθυποπλοίαρχος
Ανθυποπλοίαρχος


Αριθμός μηνυμάτων : 188
Registration date : 13/12/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Με αφορμή το θάνατο του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου   Σαβ Μαϊος 24, 2008 1:58 pm

Σε ευχαριστούμε Λουκία για τις πυκνές πληροφορίες που καταγράφεις.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
 
Με αφορμή το θάνατο του Μήτσου Αλεξανδρόπουλου
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΑ :: ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ :: ΤΕΧΝΕΣ-
Μετάβαση σε: