ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 ΓΑΙΑΣ ΑΤΙΜΩΣΙΣ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Loukia Sofou
Υποπλοίαρχος
Υποπλοίαρχος
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 377
Registration date : 10/12/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: ΓΑΙΑΣ ΑΤΙΜΩΣΙΣ   Πεμ Απρ 17, 2008 9:09 pm

Πρόκειται για ομιλία του μεγάλου δάσκαλου της Ελληνικής αρχιτεκτονικής, ζωγράφου και στοχαστή Δημήτρη Πικιώνη με τίτλο "Γαίας ατίμωσις" (Δια την προστασίαν του τοπίου) . Είναι από το βιβλίο Δ.ΠΙΚΙΩΝΗ ΚΕΙΜΕΝΑ - ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ

Την αφορμή πήρα από το γραμμένο με περισσή ευαισθησία άρθρο της Δανάης "Ένας κήπος λιγότερος στη γειτονιάς μας". Σήμερα που η Ελληνική γή, η Αττική ιδιαίτερα, κακοποιείται ανηλεώς από τους σημερινούς κατοίκους της, σήμερα που η "πόλη περιβόλι" κατάντησε φαιό νταμάρι, σήμερα που "εξορκίστηκε το πράσινο και φύτρωσε το τσιμέντο"...το θέμα πονάει βαθιά γιατί η γειτονιά της Δανάης είναι και δική μου γειτονιά είναι και δική σας.

ΓΑΙΑΣ ΑΤΙΜΩΣΙΣ (1954)

Η γη τούτη είχε, μαζί με μερικές άλλες, το προνόμιο να διδάξει στον άνθρωπο μιά από τις πιό υψηλές μορφές της αποκάλυψης του παγκοσμίου λόγου. Και τη μορφήν αυτή την έπλασε ο αρχαίος καθ' ομοίωση τούτης της γης, θε νά 'λεγα πως την ανέσυρε μεσ' απ' το χώμα της και τους βράχους της, κατά τη συμβολική ρήση του σοφού Κιμρί, που έλεγε πως "μέσα στο χώμα πρέπει να βλέπουμε, γιατί εκεί μέσα προετοιμάζονται όλα". Μέσα στο χώμα, δηλαδή στην εγκρυπτόμενη στη Φύση αποκάλυψη του κόσμου του νοητού.

Κι είναι - για να περιορισθώ στην περιοχή που εξετάζουμε τώρα - είναι, λέω, η βαθύτατη ενόραση και ενακοή του αρχαίου που τον έκανε ικανό ν' ακούσει μέσα του την προσταγή τη θεϊκή, που όριζε ν' αποδοθεί ο κάθε τόπος στο θεό που του άρμοζε. Τούτο το νόημα εκφράζει αλληγορικά ο αρχαίος μύθος που μας λέει πως οι θεοί είχαν μοιραστεί στην πανάρχαιη εκείνη εποχή ολάκερη τη γη κι όχι κατ' έριν αλλά δίκης δη κλήροις το φίλον λαγχάνοντες κατώκιζον τας χώρας, και κατοικίσαντες μας ανάθρεφαν και μας κυβερνούσαν όχι με τη βία αλλ' οίον οίακι πειθοί ψυχής εφαπτόμενοι κατά την αυτών διάνοιαν. Τούτη του θείου λόγου η ενακοή τους παρακίνησε να καταστήσουν τους Δελφούς ιερό του Απολλώνιου Λόγου και συνάμα πνευματικό σύγκεντρο όλου του κόσμου, ή να ονομάσουν την Ελευσίνα τόπο των συνεχόντων άπαν το ανθρώπειον γένος μυστηρίων, και την Ολυμπία μητέρα του Άθλου. Κι είναι τόσο πέρα απ' τις προβλέψεις μας το υψηλό περιεχόμενο που έδιναν στον όρο.

Ποιός ήταν, νομίζετε, ο αδελφός του Άθλου; Ο Έλεος. Και πως προσαγόρευαν τη μητέρα τούτη των χρυσοστεφάνων αέθλων, την Ολυμπία; Δέσποινα της Αληθείας. Δέσποιν' Αλαθίης. Κι η Αθήνα; Τούτη ήταν ο τόπος ο εκλεκτός για του τέλειου Άστεως την πραγμάτωση. Κι ήταν της ίδιας της θεάς Σοφίας το γέννημα και το παίδευμα!... Μα λίγοι θα ξέρουν πως η ιστορική Αθήνα ήταν κατά σειρά η δεύτερη και πως πριν από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα και της Πύρρας υπήρχε στον ίδιο τούτον τόπο μιάν άλλη παλιά πολιτεία, μιάν άλλη Αθήνα, που ο βίος της ανάγεται στα εννιά χιλιάδες χρόνια πριν από την εποχή του Σόλωνα.

Αυτά τα' μαθε ο Σόλων απ'τη διήγηση των Αιγυπτίων ιερέων, όταν πήγε στη Σάι, σε μιά πόλη του Δέλτα του Νείλου, που ήταν κατά χίλια χρόνια νεότερη από την πρώτην Αθήνα, αφιερωμένη κι αυτή στη θεά Νηίθ - ελληνιστί δε, ως ο εκείνων λόγος, Αθηνά.

Ας ακούσουμε τούτη τη διήγηση, μιά και όχι μόνον δεν ταιριάζει να χωρίσουμε έναν τόπο για τον οποίον μιλούμε απ' την ιστορία του, μα γιατί η ιστορία τούτη θα διαφωτίσει εξαίρετα το νόημά του.

Όταν, λοιπόν ο Σόλων, θέλοντας να κάνει τους Αιγυπτίους ιερείς να μιλήσουν για τα παλιά τα χρόνια, άρχισε να τους εξιστορεί όσα εκείνος ήξερε για τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, τότε είναι που ο ιερέας του είπε τα λόγια εκείνα τα πασίγνωστα: Ω Σόλων, Σόλων, Έλληνες αεί παίδές εστε, γέρων δε Έλλην ουκ έστιν. Κι όταν εκείνος απόρησε, Νέοι εστέ, απάντησε ο ιερέας,τας ψυχάς πάντες ουδεμίαν γαρ εν αυταίς έχετε δι' αρχαίαν ακοήν παλαιάν δόξαν ουδέ μάθημα χρόνω πολιόν ουδέν {...}.

Τούτο, γιατί ενώ πολλές καταστροφές γένηκαν στον κόσμο, είτε από φωτιά είτε από νερό, εσείς θυμόσαστε μιά μονάχα, εκείνη που υπονοεί ο μύθος σας του Φαέθοντα... Κι έτσι δεν ξέρετε πως στη χώρα σας ήταν το κάλλιστον και άριστον γένος ανάμεσα στους ανθρώπους, απ' όπου βαστάς και συ κι όλη η πολιτεία σας περιλειφθέντος ποτέ σπέρματος βραχέος, αλλ' υμάς λέληθεν δια το τους περιγενομένους επί πολλάς γενεάς γράμμασιν τελευτάν αφώνους. Ήταν,λοιπόν, η πόλη σας, ω Σόλων, η καλύτερη απ' όλες στον πόλεμο, κι η πιό ευνομούμενη στον κόσμο, κι έκανε πολλά κατορθώματα και η οργάνωσή της η πολιτική ήταν η καλλίστη πασών οπόσων υπό τον ουρανόν ημείς ακοήν παρεδεξάμεθα. Κι όταν ο Σόλων θαύμασε, Σόλων! του είπε ο ιερέας, φθόνος κανένας δεν υπάρχει από μέρος μας, αλλά θα στα διηγηθώ και για χάρη εσένα του ίδιου και της πόλης σας, κι απάνω απ' όλα για χάρη της θεάς που και τη δικιά σας και τη δικιά μας προστάτεψε κι ανάθρεψε κι επαίδευσε, τη δικιά της πρωτύτερα απ' τη δικιά μας, αφού παράλαβε το σπέρμα απ' τη Γη και τον Ήφαιστο, κι ύστερα τη δικιά μας.

Κι αφού του εξηγεί την κοινότητα των θεσμών που χαρακτηρίζει τις δύο πολιτείες, καταλήγει με τούτα τα λόγια:

Ταύτην ουν σύμπασαν την διακόσμησιν και σύνταξιν η θεός προτέρους υμάς διακοσμήσασα κατώκισεν, εκλεξαμένη τον τόπον εν ω γεγένησθε, την ευκρασίαν των ωρών εν αυτώ κατιδούσα, ότι φρονιμωτάτους άνδρας οίσοι άτε ουν φιλοπόλεμός τε και φιλόσοφος η θεός ούσα τον προσφερεστάτους αυτή μέλλοντα οίσειν τόπον άνδρας, τούτον εκλεξαμένη πρώτον κατώκισεν. Ωκείτε δη ουν νόμοις τε τοιούτοις χρώμενοι και έτι μάλλον ευνομούμενοι πάση τε παρά πάντας ανθρώπους υπερβεβληκότας αρετή, καθάπερ εικός γεννήματα και παιδεύματα θεών όντας.

Αλλ' απ' τα πολλά και μεγάλα κατορθώματα της πολιτείας σας - συνεχίζει- πού 'ναι εδώ γραμμένα και τα θαυμάζουμε, απ' όλα ένα υπερέχει μεγέθει και αρετή λέγει γαρ τα γεγραμμένα όσην η πόλις υμών έπαυσέν ποτε δύναμιν ύβρει πορευομένην άμα επί πάσαν Ευρώπην και Ασίαν, έξωθεν ορμηθείσαν εκ του Ατλαντικού πελάγους. Τότε γαρ πορεύσιμον ην το εκεί πέλαγος νήσον γαρ προ του στόματος είχεν ό καλείτε, ως φατε, υμείς Ηρακλέους στήλας...

Εν δε τη Ατλαντίδι νήσω ταύτη μεγάλη συνέστη και θαυμαστή δύναμις βασιλέων, κρατούσα μεν απάσης της νήσου, πολλών δε άλλων νήσων και μερών της ηπείρου προς δε τούτοις έτι των εντός τήδε Λιβύης μεν ήρχον μέχρι προς Αίγυπτον, της δε Ευρώπης μέχρι Τυρρηνίας. Αύτη δη πάσα συναθροισθείσα εις εν η δύναμις τον τε παρ' υμίν και τον παρ' ημίν και τον εντός του στόματος πάντα τόπον μιά ποτέ επεχείρησεν ορμή δουλούσθαι.
Τότε ουν υμών, ω Σόλων, της πόλεως η δύναμις εις άπαντας ανθρώπους διαφανής αρετή τε και ρώμη εγένετο πάντων γαρ προστάσα ευψυχία και τέχναις όσαι κατά πόλεμον, τα μεν των Ελλήνων ηγουμένη, τα δ' αυτή μονωθείσα εξ ανάγκης των άλλων αποστάντων, επί τους εσχάτους αφικομένη κινδύνους, κρατήσασα μεν των επιόντων τρόπαιον έστησεν, τους δε μήπω δεδουλωμένους διεκώλυσεν δουλωθήναι, τους δ' άλλους, όσοι κατοικούμεν εντός όρων Ηρακλείων, αφθόνως άπαντας ηλευθέρωσεν. Υστέρω δε χρόνω σεισμών εξαισίων και κατακλυσμών γενομένων, μιάς ημέρας και νυκτός χαλεπής επελθούσης, το τε παρ' υμίν μάχιμον παν αθρόον έδυ κατά γης, η τε Ατλαντίς νήσος ωσαύτως κατά της θαλάττης δύσα ηφανίσθη.

Αυτός είναι, λοιπόν, ο πρώτος, ο πανάρχαιος άθλος του Ελληνισμού για την ελευθερία, αλλά δεν άκουσα ποτέ ούτε να τον μνημονεύουν ούτε να τον διδάσκουν στα παιδιά μας...

Αλλά μιάς ημέρας και νυκτός χαλεπής επελθούσης, το κλεινόν γένος, το γένος με το παίδευμα των θεών, εκείνο που ξεπέρασε όλους σε κάθε αρετή, αφανίσθηκε.

Κι η Αττική, η Άκτη, η Κεκροπία πήρε τη μορφή που οι κοσμογονικές δυνάμεις του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα και της Πύρρας της έδωσαν, αυτού που αφάνισε και την Ατλαντίδα. Σ'αυτή την κοσμογονική στιγμή ανάγεται η μορφή της. Σ'αυτήν οι Μύθοι της. Η Ακρόπολις - αναφέρει ο Πλάτων - είχε τότε ουχ ως τα νυν έχει... το δε πριν εν ετέρω χρόνω μέγεθος μεν ην προς τον Ηριδανόν και τον Ιλισόν αποβεβηκυία και περιειληφυία εντός την Πνύκα και τον Λυκαβηττόν όρον εκ του καταντικρύ της Πνυκός έχουσα, γεώδης δ' ην πάσα και πλην ολίγον επίπεδος άνωθεν.
Ποιός άνθρωπος προικισμένος με τη μέσα βλέψη, με την πνευματική ακόμα, θά 'λεγα, ακοή και αφή και γεύση και όσφρηση, ποιός σκύβοντας επάνω στ' αρχαία τα κείμενα που ιστορούν τους κοσμογονικούς της Αττικής μύθους, όπου τα ονόματα και οι λέξεις είναι ωσάν ομοιώματα, ωσάν αγάλματα φωνήεντα, όπως θά 'λεγε ο Δημόκριτος. Κέκρωψ αυτόχθων συμφυές έχων σώμα ανδρός και δράκοντος της Αττικής εβασίλευσε πρώτος και την γην πρότερον λεγομένην Άκτην αφ' εαυτού Κεκροπίαν ωνόμασεν... και ποιός πάλι θεωρώντας τα σχήματα, και τα σύμφυτα με τούτα χρώματα της πρωτόγονης αυθορμησίας τα πλάσματα τ' αναμάρτητα, τα δεινά τούτα πέλωρα, όπου, σπαράζοντα απάνω στ' αετώματα των εκατομπέδων, και των τρισωμάτων δαιμόνων τα πολυέλικτα σώματα, και τους ιχθυόμορφους δράκοντες, και τις γοργόνες τις αποτρόπαιες, και τ' άλλα τα τερατόμορφα όντα, ποιός, λέω, αν είναι ικανός να κάνει μέσα του όλες τις σε χρόνο και σε τόπο προεκτάσεις - δε θενά αισθανθεί πως παραστέκεται εδώ εις το ιερό μυστήριο της γέννησης του συλλογικού μύθου ενός λαού και του σπέρματος τη θεία καταβολή για του πρωτόφαντου και ανεπανάληπτου "είναι του" τη σύλληψη και του νέου Άστεως και των θεσμών του την ίδρυση... καταβολή, όπου θέλει σταθεί ως το αδιάσειστο βάθρο, το έδος της πολυαιώνιας, της ως τα σήμερα ιστορικής πορείας του Ελληνισμού...

Κι αν ονόμασα θεία την καταβολή, δε μιλάω μ' έννοια μεταφορική μα κυριολεκτική. Ο Θεός μας παραστέκεται τωόντις, όταν ακολουθούμε τους αϊδιους νόμους του: Το γέννημα τούτο ήταν βγαλμένο μέσα απ'τα σπλάχνα της Φύσης, ήταν πλάσμα της πλέριας υπακοής εις τις Αρχές της, της υπακοής που τότε επιτελείται ακέρια, όταν ακέρια είναι η ενότητα των δημιουργικών δυνάμεων του ανθρώπου. Και στο σημείο αυτό θα μου επιτρέψετε να κάνω μιά παρέκβαση:

Mιλώντας για τα έργα του Ροντέν, ο Καριέρ τα ονόμασε γλυπτά της ανύπαρκτης μητρόπολης. Έ, λοιπόν, εδώ ήταν ο πολύψυχος μύθος ενός λαού, η πραγματικότητα ενός άστεως, ο ναός της θεάς, και τούτη η πέτρα, που είναι η Ακρόπολη, η ωσάν από θεϊκή πρόνοια για τούτο το τέμενος προορισμένη.

Το δ' άστυ αυτό πέτρα εστίν περιοικουμένη κύκλω, επί δε τη πέτρα το της Αθηνάς ιερόν. Και της θεάς, οπού ιερά της ήταν ή τε άλλη πόλις και η πάσα ομοίως η γη, της θεάς της Σοφίας, της Παρθένου, παράστησαν τη γέννηση, πού αλλού παρά εις το προς την ανατολή του Ήλιου εστραμμένο αέτωμα του νέου Ναού της; Κι εκράτει δόρυ τη χειρί δια το σταθερόν αυτής και ανδρείον, ομοίως και ασπίδα, δια το πάσαν επιβουλήν δια της Σοφίας απωθείσθαι, και περικεφαλαίαν διδόασιν αυτή, δια το είναι της Σοφίας το ακρότατον αθέατον, και ελαίαν, ως καθαράς ουσίας ούσης. Φωτός γαρ ύλη, η ελαία, και Γοργόνα διδόασιν επί του στήθους αυτή, δια το ταχύ του Νου. Και στο δυτικό πάλι αέτωμα εθεώρησαν πρέπον να μνημονεύσουν την έριδα της θεάς με τον Ποσειδώνα, μ' άλλους λόγους τον κοσμογονικό μύθο της Αττικής... Ω πράξεις που μιλούνε για τον θρησκευτικό δεσμό των αρχαίων με τη μητέρα Φύση...

Αν εκείνα τα λόγια του Αιγύπτιου ιερέα που αφορούν το πολίτευμα και την παιδεία, αν μου ήταν επιτρεπτό να τ' αποδώσω στη μορφή της ιερής τούτης γής, θά 'λεγα πως η θαυμαστή διακόσμησή της και σύνταξη που σώζονταν ως πριν από εβδομήντα ή εκατό χρόνια αλώβητη απ' τις καταστροφές που της φύλαξεν η βάσκανη Μοίρα κι όπου συνεχίζονται ακόμα και σήμερα, θά 'λεγα πως η σύνταξη τούτη ήταν για μας η θεϊκιά εικόνα όχι μόνο μιάς ιστορικής, γεωλογικής περιόδου, μα σύγκαιρα και του λίκνου ενός από τους πιό υψηλούς πολιτισμούς του κόσμου.

Κι είχαμε χρέος να τη φυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού. Τόσο περισσότερο, όσο απ' τη φύση της γης τούτης και τ' ουρανού, από τη σύνταξη τούτη δεν μπορείς ν'αφαιρέσεις τίποτα χωρίς να καταστρέψεις την Αρμονία των ισορροπημάτων που συνέχει το όλον. Αλλ' είναι πλέον αργά.

H λατομία εξακολουθεί το επάρατο έργο της. Εκεί που δεν αφανίζει, κάτι χειρότερο: κολοβώνει τα σχήματα, διαστρέφει τον χαρακτήρα των περιγραμμάτων. Και κάνω εδώ τούτη την προειδοποίηση: η ασυστηματοποίητη λατομία της Πεντέλης ανεβαίνει ήδη ως την ακρώρειά της. Σε λίγο θα δούμε ν'αλλοιώνεται η θεσπέσια γραμμή του αετώματός της. Η γη τούτη κείτεται τώρα ως το πριν όμορφο σώμα ενός θεϊκού πλάσματος όπου κατατρώγει τις σάρκες του η αρρώστια. Κι αν είχε μιλιά - κι έχει, αλλά δεν την ακούμε- θά 'λεγε:
Δείλαιοι και αμαθείς και βάρβαροι, τι κάνετε; τι αφανίζετε; Δεν ξέρετε ότι είμαι η μητέρα κι η τροφός, το λίκνο, η κοιτίδα, η μήτρα της περασμένης δόξας και της μελλούμενης; Μάταια θαυμάζετε τα μνημεία που έστησαν κάποτε τα παιδιά μου. Δεν ξέρετε πως είναι σαρξ εκ της σαρκός μου, και πως όταν η Μορφή μου αφανισθεί, η δικιά τους θα χάσει το νόημά της; Τι εκάνατε την Ελευσίνα; Tι εκάνατε τον Ιλισό και τον Κηφισό, τα δυό αγιάσματά μου; Εβάλατε μέσα τους τους υπονόμους σας, ερίξατε τα νερά των εργοστασίων σας, Δεν βλέπω πια βωμούς των θεών επάνω εις τα όρη μου και τους λόφους, πάρεξ τα γραφεία και τις μηχανές των Εταιρειών σας. Εκείνοι ήταν σημάδι λατρείας, σε σας δεν απόμεινε παρ' η κατώτερη μορφή της σχέσης με τη Φύση, η εκμετάλλευση. Έτσι καταστρέψατε την πρώτη, σεπτή κορυφή της Ακρόπολής μου, το Λυκαβηττό, τους έλικες που σχημάτιζε το περίγραμμά του.

Πού είναι ο Κολωνός, τα κράτιστα γας έπαυλα;
Πού οι σπηλιές και τα θρονιά του Πανός


κι η πέτρα πλάι στις μακριές,
τις ολόβαθες πέτρες,
όπου χορούς με τα πόδια χτυπούν
οι Αγλαυρίδες, τριπλόγεννες κόρες,
μπρος στης Παλλάδος τους ναούς,
στις βραγιές, με της φλογέρας
την πολύτροπη τη μελωδία
των ύμνων, άμα σφυρίζεις
πριν ο ήλιος λάμψει, ω Πάνα,
στις σπηλιές σου μέσα...

Έτσι έψαλλαν εκείνοι, δεν ήταν γωνιά τούτης της γης, γκρεμνός, σπηλιά, πηγή, ρέμα, βράχος, όπου δεν εκόρεσαν - για να θυμηθώ μιά φράση του Ταγκόρ σ' ανάλογη περίσταση ειπωμένη- μ' ευλάβεια και έρωτα.

Μα τί τ' όφελος, η ύβρις μένει. Τίποτα πιά δεν μπορεί να την απαλείψει, θα μείνει εις τον αιώνα. Τρισμέγιστη είναι η ενοχή μας. Κι όχι μονάχα απέναντι του εαυτού μας, μα έναντι της μνήμης των περασμένων, έναντι του μέλλοντος και έναντι όλων των λαών της οικουμένης.

Μα οι ανάγκες; θα μου πείτε. Εκείνοι που βάζουν αυτό το ερώτημα ξέρουν πολύ καλά ότι δεν είναι η αδήριτη χρεία, αυτή καθεαυτή, η αιτία της καταστροφής. Η αιτία έγκειται στον τρόπο που ανεχθήκαμε να θεραπευθεί αυτή η χρεία.


Μ' απάνω σ' αυτό το ζήτημα της ανάγκης θα' λεγα να κλείσω μ' όσα σ' ανάλογη περίσταση είπε ο Ινδός ποιητής Ταγκόρ. Τα είχα αναφέρει και άλλοτε, εξ αφορμής του ζητήματος των καταστημάτων του Αρσακείου. Μα είναι λόγια σοφά και δε βλάπτει ποτέ να τα ξανακούσουμε. Πρέπει να τα ενωτισθούμε:

"Δεσμοί καθαρώς ωφελιμιστικοί ταπεινώνουν - διότι αγνοούν τα δικαιώματα και τας ανάγκας της εσωτέρας φύσεως του ανθρώπου, ουδεμίαν τύψιν αισθάνονται κακομεταχειριζόμενοι και καταστρέφοντες τα έργα ταύτα του κάλλους, των οποίων η επανόρθωσις ουδέποτε είναι δυνατή.

"Η χρησιμότης, ήτις είναι φύσεως αποσπασματικής, δεν ώφειλε ποτέ να λησμονήση ότι κατέχει υποδεεστέραν θέσιν εις τας ανθρωπίνας υποθέσεις. Ουδέποτε ώφειλε να της επιτραπή να καταλαμβάνη εν τη κοινωνία πλέον του νομίμου αυτής και να υπερβάλλη αυθαιρέτως την νόμιμον εξουσίαν της, ούτε να έχη την ελευθερίαν να βεβηλώνη την ποίησιν της ζωής, να αμβλύνη την αισθηματικότητά μας προς τα ιδεώδη, σεμνυνομένη δια την χυδαιότητά της, ως δι' ένδειξιν ρώμης.

"Είναι αναμφισβήτητον ότι πρέπει να δοθή εις το χρήμα αρκούντως ευρεία θέσις εν τη κοινωνία, αλλά ο ρόλος του αποβαίνει ύβρις αυτόχρημα, όταν τούτο αθλίως ιδιοποιήται τας θέσεις τας ειδικώς προοριζομένας δια τους αθανάτους...

"Εάν αρνηθώσιν ή περιστείλωσιν την προς την ανθρωπότητα παραχώρησιν ταύτην (ότι δηλαδή αι ανάγκαι πρέπει να παίζουν δευτερεύοντα ρόλον εν τη ζωή) και αν απολύσουν τον χαλινόν των ενστίκτων του κέρδους και της παραγωγής, θα καταλύσουν τον έρωτά μας προς το κάλλος, την αλήθειαν, την δικαιοσύνην, όπως και την προς τον πλησίον μας αγάπην".
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
ΔΑΝΑΗ
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 7891
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΓΑΙΑΣ ΑΤΙΜΩΣΙΣ   Παρ Απρ 18, 2008 4:49 am

Ευχαριστώ από καρδιάς, Λουκία μου.



Το ... μπουκέτο είναι αγριοβιολέτες από τον Υμηττό σου, το δικό σου αθάνατο κήπο! (Blog Άγρια Ζωή στην Αθήνα)

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
Loukia Sofou
Υποπλοίαρχος
Υποπλοίαρχος
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 377
Registration date : 10/12/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΓΑΙΑΣ ΑΤΙΜΩΣΙΣ   Παρ Απρ 18, 2008 5:39 am

Tα κατάφερες πάλι να με κάνεις να δακρύσω...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
ΔΑΝΑΗ
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 7891
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΓΑΙΑΣ ΑΤΙΜΩΣΙΣ   Σαβ Απρ 19, 2008 2:50 pm

Loukia Sofou έγραψε:

.....
Πού είναι ο Κολωνός, τα κράτιστα γας έπαυλα;
Πού οι σπηλιές και τα θρονιά του Πανός


κι η πέτρα πλάι στις μακριές,
τις ολόβαθες πέτρες,
όπου χορούς με τα πόδια χτυπούν
οι Αγλαυρίδες, τριπλόγεννες κόρες,
μπρος στης Παλλάδος τους ναούς,
στις βραγιές, με της φλογέρας
την πολύτροπη τη μελωδία
των ύμνων, άμα σφυρίζεις
πριν ο ήλιος λάμψει, ω Πάνα,
στις σπηλιές σου μέσα...

Έτσι έψαλλαν εκείνοι, δεν ήταν γωνιά τούτης της γης, γκρεμνός, σπηλιά, πηγή, ρέμα, βράχος, όπου δεν εκόρεσαν - για να θυμηθώ μιά φράση του Ταγκόρ σ' ανάλογη περίσταση ειπωμένη- μ' ευλάβεια και έρωτα.

Μα τί τ' όφελος, η ύβρις μένει. Τίποτα πιά δεν μπορεί να την απαλείψει, θα μείνει εις τον αιώνα. Τρισμέγιστη είναι η ενοχή μας. Κι όχι μονάχα απέναντι του εαυτού μας, μα έναντι της μνήμης των περασμένων, έναντι του μέλλοντος και έναντι όλων των λαών της οικουμένης.

Μα οι ανάγκες; θα μου πείτε. Εκείνοι που βάζουν αυτό το ερώτημα ξέρουν πολύ καλά ότι δεν είναι η αδήριτη χρεία, αυτή καθεαυτή, η αιτία της καταστροφής. Η αιτία έγκειται στον τρόπο που ανεχθήκαμε να θεραπευθεί αυτή η χρεία. ...
Καλή μου Λουκία,
αν είναι τα ματάκια σου να δακρύζουν, ας δακρύζουν από περηφάνια γιατί στον τόπο αυτό ακόμη επιζούν εκείνοι που αναζητούν τον Πάνα. Δίπλα στους ελληνοεβραίους επιζούν ως είδος σπάνιο οι ελληνοέλληνες κι ο καθένας με το δικό του μετρημένο τρόπο προσθέτει το λιθαράκι του στη μεγάλη προσπάθεια. Δείγμα μικρό ο φίλος ο Μιχάλης από τη Σαγιάδα που ανέβασε στο blog του, τη La Bastia, κάτι που είμαι σίγουρη ότι θα σου αρέσει:



Είναι τα λουτρά του ... Πανός!!! Εδώ ο σκανταλιάρης λουζόταν με τις νύμφες! Τις περίφημες Ναϊάδες!!!

Κάποτε, Λουκία, ελπίζω να καταφέρεις να μας επισκεφθείς σ' αυτό το μαγικό τόπο που λέγεται Θεσπρωτία. Είμαι σίγουρη ότι εσένα ειδικά θα σου αρέσει πάρα πολύ... Κι αν είσαι τυχερή θα γνωρίσεις και το σκιουράκι της αυλής μας. Όπως το συνάντησα κι εγώ ένα πρωινό που βγήκα στην αυλή χωρίς να με περιμένει... Το καημένο τρομοκρατήθηκε. Κι έπρεπε να είσαι από μια μεριά να δεις με τι τρόπο διάλεξε να το βάλει στα πόδια...

Καθώς είχε απομονωθεί στη μια άκρη της αυλής κι εγώ καθόμουν κάπου στη μέση με το καφεδάκι μου (μιλάμε για έξι το πρωί...) άρχισε να διασχίζει τον κήπο πηδώντας από δέντρο σε δέντρο αλλά με μια διαφορά. Πρώτα σκαρφάλωνε ως την κορφή και μετά ξανά κάτω και φρουστ απέναντι... Και ξανά το ίδιο. Ως επάνω και πάλι κάτω και φρουστ!

Και οπωσδήποτε θα γνωριστείς με τον Κεμ... Α, δεν μπορείς να φανταστείς τι εστί Κεμ. Γάτος από τζάκι που ξέπεσε χωριάτης και κεραμιδόγατος. Τέτοια όμως η αρχοντιά του που μπορεί να ψοφήσει από πείνα αλλά δεν καταδέχεται με τίποτα να διακόψει την ολύμπια νιρβάνα του. Μόνο αν του ρίξεις τροφή θα φάει. Κι ας κάνουν βόλτα πάνω από τα μουστάκια του ένας λόχος "πελέκια". Δηλαδή ... ποντικοί του δάσους! Που έχουν τρέλα με την καρυδιά και "πελεκάν" τα φουκαριάρικα τα καρυδάκια μας και δε μας αφήνουν ούτε ένα.

Κι άλλο τόσο βέβαιο είναι πως θα συναντηθούμε με την κυρά Μάρω. Δεν υπάρχει περίπτωση να γυρίσεις βράδυ στο χωριό και να μην την τρακάρεις την κυρία να σεργιανίζει στη δημοσιά.

Καμιά φορά στην απέναντι ραχούλα έρχεται και το αγριογούρουνο. Το καταλαβαίνουμε από τις κροκάλες που βροντάνε μες στη νύχτα...

Είμαι σίγουρη πως εσένα ειδικά θα σου αρέσει πολύ εκεί πάνω... Και μη νομίζεις πως είμαστε μόνο βουνά. Να και μια μικρή γεύση από θάλασσα:



Τα ... χαλάσματα είναι ένα από τα αρχαία μνημεία της Θεσπρωτίας, το Δυμόκαστρο (δηλαδή το Δίδυμο κάστρο) που είναι γεμάτη μνήμες παλιές. Μέχρι θέατρο αρχαίο έχουμε, τη Γιτάνη... Κι ας μην την ξέρει ο πολύς ο κόσμος...

Ποιος είπε ότι ο Μέγας Παν απέθανε; Ο φίλος μας ο Μιχάλης λέει, και τον πιστεύω, ότι:

Αν έφυγε ο Πάνας από την Αρκαδία
σ' αυτή τη σπηλιά κρύβεται
μαζί με τις νύμφες!



Και μην ξεχάσεις να κάνεις κλικ στις εικόνες...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
Loukia Sofou
Υποπλοίαρχος
Υποπλοίαρχος
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 377
Registration date : 10/12/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΓΑΙΑΣ ΑΤΙΜΩΣΙΣ   Δευ Απρ 21, 2008 1:30 am

Aχ πώς με ξεσηκώνεις μ'αυτά που γράφεις αγαπητή Δανάη, πάντως δεν έχω τη δική σου αισιοδοξία. Θέλω, μα δεν μπορώ. Είμαστε στην άνοιξη ακόμα και οι φωτιές έχουν ξεκινήσει. Δεκαέξι πυρκαγιές μόνο στο νομό Χανίων, κινδύνεψαν άνθρωποι, κάηκαν αγροτοδασικές εκτάσεις και τα αίτια ως συνήθως άγνωστα. Πόσο θα κρατήσουν ακόμα οι πανέμορφες αυτές ελληνικές γωνιές, τι μας επιφυλάσσει το καλοκαίρι που έρχεται. Όχι, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξη. Όταν το σημαντικότερο πνευματικό κέντρο της αρχαιότητας, η Ακαδημία Πλάτωνος κατάντησε συνοικιακό άλσος, όταν στο Κολωνό ένα νέο γήπεδο ποδοσφαίρου αναμένεται ως όνειρο ζωής από τους ίδιους τους κατοίκους να δοθεί προς χρήσιν για το καλοκαίρι, όταν τα λατομεία στο Μαρκόπουλο λειτουργούν 40 χρόνια παράνομα και κανείς δεν τα σταματά, όταν ανεξέλεγκτες χωματερές ρυπαίνουν την αττική γη, όταν τα αστικά λύματα καταλήγουν χωρίς επεξεργασία στις θάλασσες και τα ποτάμια μας, όταν είμαστε στο στόχαστρο του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για υποθέσεις που αφορούν το περιβάλλον, όταν το μαζούτ και οι επικίνδυνες τοξικές ουσίες κατάστρεψαν ένα από τα ωραιότερα νησιά, με το ναυάγιο του "Sea Diamond", μια ανυπολόγιστη περιβαλλοντική καταστροφή που απειλεί να φτάσει στις ακτές της Βόρειας Αφρικής. Όταν πάσης φύσεως παράνομες αντιαισθητικές κατασκευές, διαφημιστικές πινακίδες, κεραίες προκαλούν την πολιτιστική μας συνείδηση πληγώνοντας κάθε γωνιά της ελληνικής γης, όταν... όταν... το έγκλημα δεν έχει τελειωμό.
Κάθε άνοιξη, θυμάμαι, ανανέωνα τις ελπίδες μου, κάνοντας όνειρα για καλύτερες μέρες. Το μόνο όνειρό μου τώρα είναι να μην έρθουν άλλοι εφιάλτες. Όπως αυτός του περασμένου καλοκαιριού. Συγχώρεσέ με Δανάη, τον Πάνα μέσα σ'όλα αυτά εγώ δεν τον βλέπω πουθενά. Και δεν ξέρω αν φταίω εγώ ή εκείνος..


Έχει επεξεργασθεί από τον/την Loukia Sofou στις Δευ Απρ 21, 2008 8:36 am, 1 φορά
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
ΔΑΝΑΗ
Admin
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 7891
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΓΑΙΑΣ ΑΤΙΜΩΣΙΣ   Δευ Απρ 21, 2008 1:40 am

Αν θέλεις να δεις με άλλη οπτική τη ζωή, Λουκία, υπάρχει και ο δρόμος του Λιαντίνη:

"Ωρέ! Ποιος είναι εκείνος πόρχεται στον κάμπο καβαλλάρης,
θαρρώ πως είναι ο θάνατος, ο καπετάν νταβάρης,
πόχει τα δώδεκα άλογα."

Δημοτικό του Πύργου...


Όλα θλιβερά στης γαίας την ατίμωση, μα όταν βρεθείς φάτσα με το θάνατο ενός ανθρώπου και μάλιστα νέου, όλα αλλάζουν διαστάσεις και χρώματα και σοβαρότητα.

Τελικά, αν θέλουμε η ζωή μας να είναι χαρούμενη δεν έχουμε παρά το θάνατο να συλλογιόμαστε. Και να γεμίζουμε δύναμη. Γιατί το αύριο αόρατο... Και κοινή η τύχη.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
Loukia Sofou
Υποπλοίαρχος
Υποπλοίαρχος
avatar

Αριθμός μηνυμάτων : 377
Registration date : 10/12/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΓΑΙΑΣ ΑΤΙΜΩΣΙΣ   Τετ Απρ 23, 2008 9:57 am

Σ'ευχαριστώ Δανάη που μου δίνεις την αφορμή να μεταφέρω μέαα από τη Γκέμμα του Λιαντίνη, σελ.216-218, το θαυμάσιο κείμενο για τον Πάνα που νομίζω είναι σχετικό με όλα τα προαναφερθέντα.

*****
Έτσι είδανε κάποτε οι άνθρωποι και το μεγάλο Πάνα να πεθαίνει. Εκείνο τον τραγόμορφο, τον ετεροπαγή θεό των ελλήνων, τον ασελγή και ταυτόχρονα το σεμνό, που στο όνομά του ένιωσε μια φορά την ανάγκη να προσευχηθεί κι ο Σωκράτης, για να σώζει τη μέσα του εμορφιά.
Το δαίμονα, τον ακροβάτη στις πέτρες και στην πύρη του μεσημεριού, που τον έδειρε γελώντας η Αφροδίτη με το σανδάλι της. Όταν δοκίμασε πονηρά να απλώσει χέρι, ν'αγγίξει τις κορφάδες της.
Τον τραγόπουν εμέ Πάνα τον Αρκάδα, τον κατά Μήδων. Με τα στριφτά κέρατα, τα δίχηλα πόδια, το κυπρί, και τους γράσωνες όρχεις. Με το θιαμπόλι στο στόμα να φυσάει αυτοσχέδιους αναξιφόρμιγγες ήχους.
Πριν από τριάντα χρόνους μια νεαρή γυναίκα, η κόρη του λοχαγού όπως θά'λεγε μία στιγμή του Αλέξανδρου Πούσκιν, γέννησε στην Τρίπολη της Αρκαδίας ένα τέρας. Οι γιατροί γνωματέψανε ότι το έκτρωμα ήτανε τόκος από σμίξιμο της γυναίκας με σκύλο.
Το περιστατικό, που δεν είναι το μόνο στα χρονικά των μαιευτηρίων, έχει την αξία ενός παραπεμπτικού στην εικασία.
Σαν επανάληψη όψιμη ξεχασμένων συνηθειών ή κρουσμάτων, αφήνεται να οικοδομήσει την υπόθεση ότι ο τραγόποδος Παν, που οι έλληνες στην οπτική τους αίσθηση ή παραίσθηση τον είδανε, τελώνιο και παγανό, να ξετρέχει στα δύσαυλα βέλη των πάγων της εξοχής, ήταν ο απόηχος της μνήμης από πανάρχαιες φύτρες κτηνοβασιών. Φανερώθηκε στην ύπαιθρο γη των ελλήνων, γέννημα συνουσίας από ορεσίβιους βοσκούς και κατσίκες στην κτηνοτρόφο Αρκαδία του πελασγικού αιώνα.
Η υπόθεση, απόκοτη επαρκώς, μένει αδιάφορη τόσο στην πίστη όσο και στη δυσπιστία. Ωστόσο τη φρουρεί η ίδια αξιοπιστία που φρουρεί, για παράδειγμα, την υπόθεση του άγιου Φρόυντ ότι ο Μυστικός Δείπνος των χριστιανών είναι ο τελευταίος θρησκευτικός απόηχος της πράξης των γιών να σκοτώσουν και στη συνέχεια να φάγουν σε ιερή τελετή τον πατέρα. Τον τυραννικό μόνο επιβήτορα στο σόι, που εμπόδιζε τους γιούς να πλησιάζουν τα θηλυκά στην εποχή της ορδής.
Ο Παν για τους έλληνες εσυμβόλιζε τη ριπή του πόθου μέσα στη φύση. Εσήμαινε εκείνη την ταραχή του βυθού μέσα στα όντα, τη φθείρουσα και την ηδονική, που συνείχε τα φορτία των νεφών, τα δέντρα, τα χτήνη, τους ανθρώπους.
Ήταν η σάρκωση που την τάραζε η πυρή σιγαλιά της επιθυμίας. Η δύναμη η αγνή της βάρβαρης βαρβατιάς. Απηχούσε εκθέματα της ορμής του γενετήσιου πόθου, που κυριεύει τα χορταράκια και τα λουλούδια, όταν σκάνε σε μύρα και χρώματα με τις αραδιαστές επελάσεις της άνοιξης.
Ο Παν εικόνιζε τη Λιβιδώ της φύσης. Εκείνη τη δύσκολη αρραβωνιαστικιά του Φρόυντ, που δεν την ενόησαν στη βάση της ποτέ τους ούτε οι αντίπαλοι ούτε οι μαθητές του. Πύλη της παντοδυναμίας σκοτεινή, έβγαζε στο τοπίο του τρομακτικού γενετήσιου ρίγους κάθε Θεογονίας και Γένεσης. Καθρέφτιζε το απροσμάχητο κράτος της ορμής για ζωϊκό γίγνεσθαι και nasci σε βάθος μέγα. Εκεί που το αισθάνονται κάπως μόνον οι ποιητές, και οι μιλημένοι του θανάτου.
Οι σιγαλέα μιλημένοι του θανάτου. Γιατί ο Παν ήτανε ο θεός των κατσικιών αλλά και των τράγων. Και οι τελευταίοι βρίσκουνται ύλη στα δομικά κύτταρα της τραγωδίας. Εκείνης της ακραίας ηθικής και αισθητικής κατάκτησης και περιουσίας των ελλήνων, που βρίσκεται από τη μεριά της ζωής αλλά και του θανάτου.
Ο Παν των ελλήνων φορεί το πνεύμα που δηλώνεται στα άγρια ζώα με τα συνθήματα των ιχνών τους. Φυλάγει τις ομιλίες που κάνουν τα λαμπυρίσματα των αστεριών στα σκοτεινά δάση. Αναγνωρίζεται στις χειραψίες που δίνουν τα ασημένια φύλλα της λεύκας στον άνεμο. Πάλλει μαζί με τον παλμό της πεταλούδας που πετάει στο Πεκίνο και φέρνει την καταιγίδα στην Καλιφόρνια.
Με την παγάνα του, τα παγανά, και τον πανικό του φόβο, ο Παν προπέμπει στον παγανισμό του αρχαίου κόσμου. Παρασταίνει τον ιστό που ένωνε την ψυχή του ανθρώπου με την ψυχή του κόσμου σ'έναν υμέναιο αξεθύμαστο, κάτω από τη μουσική του μαγεμένου αυλού του. Την τελευταία του αντιδόνηση ίσως την ακούει κανείς σ'εκείνο το Hirtengesang της Ποιμενικής του Μπετόβεν.
Ο Παν ήταν μια θεότητα πολύσημη και κοσμοφόρα. Όπως ο Απόλλων με το απολλώνειο, ο Διόνυσος με το διονυσιακό, ο Δίας με το ολυμπιακό στοιχείο τους. Απάνου στη βάση του κύριου χαρακτήρα του δήλωνε το πιο βαθύ γνώρισμα του κλασικού έλληνα: μία φυή ανθρωπολογίας που εγνώριζε να ευδοκιμεί ακατάπαυστα πάνου στη στύση της φύσης. Στην ακαταπόνητη γέμιση και χάση του φεγγαριού. Την άλω της κορυφής του ανδρικού μέλους.
Ο θάνατος του Πανός, μαζί με τον αφανισμό του κλασσικού κόσμου, εβούλοταν να σημάνει και το θάνατο του ανθρώπου που τον έπλασε η φυσική αγωγή.
Πεθαίνοντας η αρχαιότητα πέθανε και ο φυσικός άνθρωπος. Ο νέος άνθρωπος που αναδύθηκε με το χριστιανισμό, και αργότερα με τον πολιτισμό της Ευρώπης, είναι αφύσικος, κατά την έννοια ότι η σχέση του δεν είναι με τη φύση αλλά με τον εαυτό του.

Η μετάβαση ή το στένεμα είναι ανάλογα με την εξέλιξη της τραγωδίας. Στην αττική τραγωδία ο άνθρωπος επάλευε με τη μοίρα. Στην τραγωδία του Σαίκσπηρ ο άνθρωπος επάλευε με το συνάνθρωπο. Στη σύγχρονη τραγωδία ο άνθρωπος παλεύει με τον εαυτό του. Η κίνηση γίνεται από τον αγρό στην πόλη, από την πόλη στο σπίτι, κι από το σπίτι στην κάμαρη του σπιτιού.
Οι έλληνες, άνθρωποι φυσικοί, είχαν αποδεχτεί γενναία αυτό που εμείς σήμερα αρνιούμαστε με την πρόφαση της αναβολής. Όμως ποτέ δε θα μπορέσουμε με απεργίες να αλλάξουμε το δελτίο του καιρού. Ούτε θα καταργήσουμε τα γεράματα με τη βοήθεια των θεσμών.Μέσα στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού δύο είναι οι ερυθροί γίγαντες στοχαστές που μίλησαν για το θάνατο του θεού. Στον παλαιό καιρό ο Πλούταρχος, και στην εποχή μας ο Νίτσε.
Σαν το μικρό ναυτόπουλο του κυρ-Αντριά, του απόκοτου καραβοκύρη που δεν ελογάριασε την παραγγελιά του Βοριά στα καράβια να πιάσουν λιμάνι, ο Πλούταρχος και ο Νίτσε ανέβηκαν στην κορφή το κατάρτι, εδιάλεξαν τον καιρό,και μας είπαν για τα μελλούμενα του ταξιδιού:

- Γι'ανέβα, βρε ναυτόπουλο, στο μεσιανό κατάρτι,
για να διαλέξεις τον καιρό, να ιδείς για τον αέρα.
Παιζογελώντα ανέβαινε, κλαίοντας κατεβαίνει.
- Το τί είδες, βρε ναυτόπουλο, αυτού ψηλά που πήγες;
- Είδα τον ουρανό θολό και τ'άστρια ματωμένα,
είδα τη μπόρα π'άστραψε και το φεγγάρι εχάθη,
και στης Αττάλειας τα βουνά αστροχαλάζι πέφτει.
Ώστε να ειπεί, να καλοειπεί, να καλοκουβεντιάσει,
βαριά φουρτούνα πλάκωσε και το τιμόνι τρίζει...
Γιόμισ'η θάλασσα πανιά, το κύμα παλικάρια.


Το αρχαίο καράβι, μας λέει ο τελευταίος μεγάλος έλληνας από τη Χαιρώνεια, ταξίδευε κάπου ανάμεσα Κέρκυρα και Παξοί. Εκεί στα Ιόνια νερά. Ο καπετάνιος του ήταν αιγύπτιος και τον έλεγαν Θαμού. Τράβαγε για τη Ρώμη. Ήτανε τότε στα χρόνια του αυτοκράτορα Τιβέριου. Εκείνου του φιλόσοφου και στυγερού ηγεμόνα, που επί βασιλείας του σταυρώθηκε κάποιος Ιησούς στην Ιουδαία.
Ο Τιβέριος, καθώς θα ακούσει τί έτρεξε, θα ζητήσει να πληροφορηθεί τις λεπτομέρειες για το θεό που διαδόθηκε ότι πέθανε στις ελληνικές θάλασσες. Η στιγμή μακρυάθε θυμίζει τον τετράρχη Ηρώδη που έσφαξε όλα τα νήπια της χώρας, όταν άκουσε πως εγεννήθηκε βασιλέας σε σπήλαιο με άστρο. Ωστόσο τότε ιστορήθηκε η φαντασία του μύθου, ενώ τώρα τελείται η τραγωδία της ιστορίας.
Εκεί, λοιπόν, καταμεσής του πελάγου ακούστηκε μια στεντόρεια φωνή που κατέβηκε από το Παλώδες. Έκαμε να ριγήσουν οι ορίζοντες, εμαύρισαν τα χρώματα στις στεριές, και ολόκληρος ο πόντος τραντάχτηκε να φανερωθεί ο βυθός.
Στεναγμός μέγας, ανακατωμένος με μεγαλύτερη έκπληξη και απορία, συνεπήρε τον κόσμο, και τράβηξε με άπειρη βαρύτητα το χρόνο. Όλα αφανίστηκαν στο κέντρο μιας "μελανής οπής".

"...εκ πρύμνης βλέποντα τον Θαμούν προς την γην ειπείν, ώσπερ ήκουσεν, ότι "ο μέγας Παν τέθνηκεν" · ου φθήναι δε παυσάμενον αυτόν και γενέσθαι μέγαν ουχ ενός αλλά πολλών στεναγμόν άμα θαυμασμώ μεμιγμένον· οία δε πολλών ανθρώπων παρόντων ταχύ τον λόγον εν Ρώμη σκεδασθήναι, και τον Θαμούν γενέσθαι μετάπεμπτον υπό Τιβερίου καίσαρος· ούτω δε πιστεύσαι τω λόγω τον Τιβέριον, ώστε διαπυνθάνεσθαι και ζητείν περί του Πανός." ***

Αυτό είναι το βραχύ χρονικό του θανάτου του αρχαίου κόσμου.

Στην ηλικία της ιστορίας και του πολιτισμού ο θάνατος του Πανός σηματοδοτεί το τέλος της εφηβείας και της ανδρείας του ανθρώπου. Όσα μεγαλεία και να ζήσει κανείς πια μετά τα σαράντα του, τα καλά χρόνια περάσανε. Ό,τι απομένει είναι το τραβάμε ολοταχώς για την παραλυσία και την αθλιότητα των γερατειών. Σκουληκομυρμηγκότρυπα. Φτου!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
 
ΓΑΙΑΣ ΑΤΙΜΩΣΙΣ
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΑ :: ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ :: ΓΡΑΜΜΑΤΑ-
Μετάβαση σε: