ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ: Η ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ - ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ - ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ: Η ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ - ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ - ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ    Τετ Ιουλ 15, 2015 1:57 am

ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ:

Η ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ - ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ - ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

(υπό το φως των τρελών δημοσκοπήσεων ή και του δημοψηφίσματος αλλά και της Σιωπής του Ξερόχορτου)


Οι ειδικοί λένε πως δείγμα της ενηλικίωσης του ανθρώπου αποτελεί η πλήρης ανάληψη των ευθυνών για τη ζωή του, σταματώντας παράλληλα να κατηγορεί για όλα όσα του συμβαίνουν τους γονείς του:

Παράθεση :
"Η ενηλικίωση έρχεται όταν ορίζουμε την ζωή μας και όταν αναλαμβάνουμε 100% ευθύνη για τα αποτελέσματά που φέρνουμε σε αυτή. Πόσο ορίζουμε την ζωή μας και αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας; Δυστυχώς, πολλοί από εμάς μεγαλώνουμε ή γινόμαστε γονείς χωρίς να έχουμε κόψει τον ομφάλιο λώρο με την οικογένειά μας. Τα αποτελέσματα; Υπάρχουν παντού δυσλειτουργικές σχέσεις, ένα μεγάλο ποσοστό ενηλίκων νιώθει μια μόνιμη ανασφάλεια και εκνευρισμό και πολλοί άνθρωποι έχουν πολύ άσχημες σχέσεις με τους γονείς τους και τα παιδιά τους. Θέλεις να φύγεις από το club των Οι γονείς μου με τρελαίνουν;"

Πηγή: http://www.queen.gr/SEX-SChESEIS/SYMBOYLOS-SChESEWN/item/69658-theleis-na-fygeis-apo-to-club-oi-goneis-moy-me-trelainoyn#ixzz3fw3qQSkF  

Ωραία τα λένε οι ειδικοί. Στη θεωρία όλα είναι εύκολα. Στην πράξη  όμως; Το κλαμπ βουλιάζει από πελάτες τρελαμένους. Και δε λέω μόνο για όσους έχουν πράγματι να καταλογίσουν στους γονείς τους ευθύνες για όσα τους συμβαίνουν. Μη φτάσουμε δηλαδή και στο άλλο άκρο και δώσουμε συγχωροχάρτι συλλήβδην σε όλους τους γονείς και για όλα όσα έχουν κάνει. Γιατί το ξέρουμε πως υπάρχουν και γονείς τέρατα, σύγχρονοι Κρόνοι που κατασπαράσσουν τα παιδιά τους. Όμως και σε αυτή την περίπτωση ο στόχος για τον καθένα μας παραμένει να γίνει "Δίας". Να νικήσει το θηρίο και να το κλείσει στα Τάρταρα.

Το άρρωστο μοντέλο της σχέσης με τους γονείς μας, αναπόφευκτα σημαδεύει και όλες τις άλλες σχέσεις μας. Με τους φίλους μας, τους συντρόφους μας, τα παιδιά μας, τους δασκάλους μας. Αλλά και με τους πολιτικούς. Φαινόμενο που σημαδεύει έντονα τις κρίσιμες μέρες που περνάμε.


Κι εδώ θα σημειώσω πως δεν είναι τυχαίο που τους βουλευτές τους αποκαλούμε και εθνοπατέρες. Το ομαδικό ασυνείδητο τους τοποθετεί σε ρόλο γονιού και αυτόματα αναπαράγουμε τη σχέση που έχουμε με τους γονείς μας και στη νέα σχέση που καλούμαστε ως πολίτες να αναπτύξουμε με τους πολιτικούς.

Θα σημειώσω επίσης κάτι που με εντυπωσίασε πολύ και με βοήθησε ακόμη περισσότερο ως άνθρωπο, στα χρόνια που λόγω επαγγέλματος σπούδαζα ψυχολογία. Φανταστείτε, μας είπε η δασκάλα μας, ένα ζευγάρι χορευτών. Ο ένας είστε εσείς. Και μονίμως διαμαρτύρεστε για τον άλλο που σας χορεύει όπως θέλει. Μην περιμένετε να αλλάξει εκείνος βήματα. Αλλάξτε εσείς!  Μην ακολουθείτε τα βήματά του, δώστε το δικό σας ρυθμό. Μέχρι να τον αναγκάσετε να τον ακολουθήσει. (*)

Το κάνουμε όμως; Οι τελευταίες εξελίξεις αλλά και όσα ζούμε εδώ και  χρόνια ως πολίτες και ως λαός, φανερώνουν το αντίθετο. Μας βαράνε το ταμπούρλο και μας χορεύουν στο ταψί. Φωνάζουμε, διαμαρτυρόμαστε, αλλά συνεχίζουμε να χορεύουμε στο δικό τους ρυθμό. Ανίκανοι να αντιδράσουμε. Και με τη δικαιολογία πως κάτι μας ψεκάζουν. Το μπαλάκι της ατομικής μας  ευθύνης το αποποιούμαστε και πάλι. Μονίμως κάποιος άλλος φταίει και ποτέ εμείς.

Αυτός ο συλλογικός παραλογισμός μεταβιβάζεται και στη συνολική σχέση που έχουμε ως χώρα με τις άλλες χώρες. Κι εκεί ανακαλύπτουμε μπαμπάδες και μαμάδες και τους φορτώνουμε με τα δικά μας λάθη. Μας φταίει ο κακός Σόιμπλε, ο ξινός Ντάισελμπλουμ, η στριμμένη η Μέρκελ, η κακίστρω η Λαγκάρντ.


Όπως στο εσωτερικό της χώρας μας φταίει ο Καραμανλής που μας έβαλε στην ΕΟΚ, ο Παπανδρέου και το κράτος ρεμούλας που δημιούργησε, ο Σημίτης με την ΟΝΕ, ο άλλος Καραμανλής που δεν κατάφερε να τα βάλει με τους νταβατζήδες, ο άλλος Παπανδρέου που μας έβαλε στο μνημόνιο, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και τώρα ο Τσίπρας.

Κι όπως κατηγορούμε τον μπαμπά μας και τη μαμά μας που δε σπουδάσαμε ετούτο ή το άλλο, που δεν παντρευτήκαμε αυτόν που θέλαμε, που βοήθησαν περισσότερο τον αδερφό μας, μας εκμεταλλεύτηκαν, μας αδίκησαν, μας κακοποίησαν, μας διέλυσαν τη ζωή!

Υπάρχει ένα εκπληκτικό βιβλίο που πρέπει όλοι να διαβάσουμε. Αντί να βλέπουμε τηλεόραση και να μας κάνει τα μυαλά κουρκούτι, αναπαράγοντας το ίδιο άρρωστο μοντέλο του φταίει μονίμως κάποιος άλλος και εμείς σε τίποτα. Λέγεται "Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΞΕΡΟΧΟΡΤΟΥ" και το έχει γράψει ο Σωτήρης Δημητρίου. Ένα τόσο δα βιβλιαράκι που ανατρέπει εκ βάθρων όχι μόνο τη γονεϊκή σχέση αλλά και όλες τις άλλες σχέσεις μας, μιλώντας  για μια πολιτεία που ζει στον αντίποδα της δικής μας. Δύο μεγάλοι δρόμοι της είναι η ελευθερία και η γνώση. Συνδετικός κρίκος  το παιχνίδι.  Διαβάστε το και παίξτε κι εσείς με όσα πίσω από τις λέξεις συμβουλεύει ο Δημητρίου. Θα σας απελευθερώσει. Δείχνοντάς σας έναν άλλο δρόμο. Που θα μπορούσαμε να είχαμε ακολουθήσει. Ο Δημητρίου ξεκινά από την κατάργηση του ρόλου της μάνας, αποτινάζει τα δεσμά του γάμου και εισηγείται τις ελεύθερες ερωτικές σχέσεις, αποδεσμεύει ακόμη και από το όνομα που έχει ο καθένας μας. Σπίτι δεν υπάρχει, τα ατομικά υπάρχοντα κλείνονται όλα σε ένα σακίδιο. Όμως ενισχύεται η κοινωνική ευθύνη όλων για όλους και όλα αυτά ξεκινάνε από ένα νέο μοντέλο αγωγής και ένα καινούργιο  σχολείο όπου η γνώση γίνεται παιχνίδι και ελεύθερη επιλογή, πλημμυρίζει από χαρούμενες φατσούλες παιδιών διψασμένες να μάθουν και άλλα και όχι να κάψουν τα βιβλία. Μικρό δείγμα αυτής της ουτοπικής κοινωνίας του Δημητρίου θα ακούσετε εδώ:


Στο σημείο αυτό θα παραδεχτώ δύο από τα ερεθίσματα που με ώθησαν να γράψω το κείμενο. Το ένα το χρωστώ στον ηθοποιό Παύλο Κοντογιαννίδη. Τον πέτυχα χτες βράδυ κάνοντας ζάπινγκ να ειρωνεύεται τον Τσίπρα για τα σχέδιά του να αλλάξει εκ των έσω τον καπιταλισμό. Το γνωστό δηλαδή όνειρο του Αλέξη για μια άλλη Ευρώπη. Θα γίνει, απεφάνθη ο Κοντογιαννίδης, ο μεγαλύτερος πολιτικός του 21ου αιώνα αν τα καταφέρει.

Το άλλο οφείλεται σε μια παλιά συνέντευξη που πήρε η Άννα Παναγιωταρέα από έναν πιτσιρικά καταληψία. Ναι, καλά καταλάβατε. Ο σημερινός πρωθυπουργός ήταν. Ετών 17. Χωρίς να ξέρει ούτε ο ίδιος ποιος θα γίνει αύριο. Η δημοσιογράφος με την εμπειρία της το οσμίστηκε. Γνωστά πράγματα αυτά πλέον. Αλλού όμως θέλω να εστιάσω, στην ομοιότητα των δηλώσεων από το τότε Τσιπράκι με την ουτοπική κοινωνία του Δημητρίου. Ακούστε τες:


Η σχέση με τους γονείς, η σχέση με το υπουργείο παιδείας, η σχέση με το σχολείο. Και τελικό ζητούμενο η σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό. Το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής.

Στην πραγματικότητα ο Αλέξης Τσίπρας δε λέει κάτι διαφορετικό τώρα που έγινε πρωθυπουργός και πραγματεύεται τη σχέση της χώρας με τους Ευρωπαίους ή και τη σχέση με τους βουλευτές του. Το ίδιο όραμα ελευθερίας υπηρετεί. Όχι μόνο για την Ελλάδα, μα για την Ευρώπη ολόκληρη. Προφητική και η παλιά φωτογραφία του:



Ξεκινώντας από τον εαυτό του και (το σημαντικό) αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του για τις επιλογές του. Δε μου φταίει ο Βαρουφάκης, δήλωσε χτες βράδυ. Εγώ ήμουν ο πρωθυπουργός, εγώ αναλαμβάνω την ευθύνη για τα λάθη που έγιναν. Για να κλείσει τη συνέντευξη δηλώνοντας προς κάθε κατεύθυνση ότι δε θα εγκαταλείψει τη θέση του, όπως και ο καπετάνιος στη φουρτούνα δεν εγκαταλείπει το καράβι.

Εμείς; Οι πολίτες της χώρας; Ο καθένας μας μπορεί να αποτελεί μια διαφορετική περίπτωση. Μα ως σύνολο, είτε μέσα από τις δημοσκοπήσεις, είτε μέσα από το δημοψήφισμα, δίνουμε πολύ άσχημα δείγματα. Βαθμός πολιτικής ενηλικίωσης κάτω από τη βάση. Αγόμαστε και φερόμαστε από τους εθνοπατέρες και μετά πιάνουμε και τους βρίζουμε. Άκουγα τον Παπαδάκη σήμερα το πρωί. Να σχολιάζει τις νέες δημοσκοπήσεις. Και είχε δίκιο. Μιλάμε για ομαδική παράκρουση. Τα μέτρα δεν αρέσουν σε κανέναν. Μα η συντριπτική πλειοψηφία απαιτεί να υπογραφεί η νέα συμφωνία εδώ και τώρα.


Δε μου κάνει εντύπωση. Θυμάμαι τον εαυτό μου να επαναστατεί στα 19 και να πηγαίνει στην Εμποροπλοιάρχων. Θα πέσω από το μπαλκόνι, απείλησε η μάνα. Τη δική σου ζωή την ορίζεις εσύ, της απάντησα, κι εγώ τη δική μου. Ούτε που κατάλαβα πώς μόλις 4 χρόνια αργότερα ξανακάθισα στα θρανία να γίνω δασκάλα όπως ήθελε η μανούλα. Για πολλά χρόνια της το χρέωνα. Λάθος. Η ευθύνη ήταν δική μου. Πλέον την έχω αναλάβει και μπορώ καλύτερα να διαχειρίζομαι τη ζωή μου.

Δε ζητώ κάτι διαφορετικό από όλους μας στα θέματα της πολιτικής που τώρα μας ταλανίζουν. Να ενηλικιωθούμε προτείνω. Ως άνθρωποι, ως πολίτες, ως χώρα.

Να αλλάξουμε τα δικά μας βήματα. Να επιβάλλουμε το δικό μας ρυθμό.

Δε μας φταίνε για όλα οι άλλοι. Φταίμε κι εμείς. Ασπρίσαν τα μαλλιά μας και συνεχίζουμε να μπεμπεκίζουμε. Αποφεύγουμε τον καθρέφτη όχι μόνο για να μη δούμε τις ρυτίδες μας αλλά και τις ατομικές μας ευθύνες.

Μικρό παράδειγμα. Ψηφίσαμε το Γενάρη τον Τσίπρα. Και βολευτήκαμε πως θα μας σώσει μόνος του. Σε τι βοηθήσαμε όλους αυτούς τους μήνες την κυβέρνηση;


Μετά ήρθε το δημοψήφισμα. Αλαλάξαμε και πάλι ΟΧΙ γιατί έτσι μας ζήτησε ο Τσίπρας. Είσαι ο σωτήρας μας, .............. μας, ........... μας....  Και στον καναπέ μας και πάλι. Να παρακολουθούμε αραχτοί την επιχείρηση διάσωσης.

Νέα ουρλιαχτά μόλις μας έφερε μια τρισάθλια συμφωνία. Και σε λίγες ώρες μια ακόμη μεταστροφή μας. Ψηφίστε τη συμφωνία πάση θυσία!

Φυσικά τα βάζουμε και με την Ευρώπη. Μας εκβιάσανε. Σταυρώσαν τον Αλέξη. Εικονικός πνιγμός. Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς!


Υπάρχουν κι εκείνοι, θα μου πεις, που απαιτούν επιστροφή στη δραχμή και ρήξη. Και θα σου απαντήσω ότι μου θυμίζουν τη δική μου επανάσταση να γίνω καπετάνιος γιατί δεν πέρασα στην Ιατρική και χρέωσα στο σύστημα και στη διαρροή θεμάτων την αποτυχία μου. Μια Ιατρική που δεν ήταν ποτέ δική μου επιλογή. Δεν την πίστεψα και δεν την πάλεψα. Μόνο εκδικήθηκα. Νόμιζα τους άλλους. Τελικά την πλήρωσα πάλι εγώ.

Να ενηλικιωθούμε επιτέλους. Να κάτσουμε κάτω και να δούμε τι εμείς πραγματικά θέλουμε. Και κυρίως τι θα κάνουμε ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί για να το πετύχουμε. Να μη βγάλουμε λάδι κανέναν από τις ευθύνες του. Ούτε όμως και τον εαυτό μας.

Εδώ και τώρα να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Οι εθνοπατέρες έτσι που τα κατάφεραν και τα καταφέραμε κι εμείς, ας κάνουν το μόνο που τους μένει να κάνουν. Το μη χείρον. Κι εμείς το δικό μας χρέος. Πουθενά δε γράφει η συμφωνία πως ένας λαός που έχει ήδη ψηφίσει ΟΧΙ, είναι υποχρεωμένος να δεχτεί εκβιαστικά τα μέτρα που του επιβάλουν.

Έχουμε ευθύνες για τα τόσα χρόνια ρεμούλας; Τις λάθος πολιτικές μας επιλογές; Τα δάνεια που πήραμε ως χώρα και τώρα μας πνίγουν; ΝΑΙ.

Μα έχουμε και το χρέος απέναντι στην αθώα νέα γενιά. Τα παιδιά μας. Έχουν δικαίωμα να ζήσουν σε έναν καλύτερο κόσμο και όχι στην κόλαση. Ο δάσκαλός μου ο Λιαντίνης βρίσκεται εδώ, το δικό του παράδειγμα. Το μόνο αληθινό μου κόμμα. "Οπαδός"  ενός στοχαστή ακριβώς γιατί  απαίτησε να μη γίνουμε οπαδοί του. Σ' αυτόν χρωστώ και την ενηλικίωσή μου. Απ' αυτόν έμαθα τη δύναμη της βούλησης. Την αξία της γνώσης. Τι είναι ηθική. Την ανυπέρβλητη εμορφιά της ζωής. Και πάνω απ' όλα την αγάπη στον άνθρωπο.

Έτσι βρέθηκα στο ΣΥΡΙΖΑ πριν από δύο χρόνια. Όχι ως οπαδός, όχι τυχαία. Αναλαμβάνοντας τις δικές μου πολιτικές ευθύνες. Κόντρα στις Σειρήνες που έλεγαν μακριά από κόμματα. Και χωρίς να πιστεύω σε σωτήρες.

Χαίρομαι που ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να επιβεβαιώνει την επιλογή μου. Λυπάμαι και αναλαμβάνω κι εγώ τις ευθύνες μου για την άθλια συμφωνία. Δε μου φταίνε μόνο και μονίμως οι άλλοι. Φταίω κι εγώ.

Δεν τα παρατάω όμως. Δεν εγκαταλείπω το καράβι. Τουλάχιστον κάτι θετικό αποκόμισα από τη θάλασσα. Ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται. Δικά μου παιδιά δεν έχω. Έχω όμως τους μαθητές μου.  Τους μεγάλους που είναι πια 40 χρονών, τους εφτάχρονους τους φετινούς και όλους τους άλλους. Τους το χρωστάω, εγώ η δασκάλα τους,  να συνεχίσω τον αγώνα. Τιμώντας όσα τους δίδαξα.




__________________________________________

(*)  Αφιερωμένο στον Αλέξη Τσίπρα. Που θέλησε να χορέψει τη Μέρκελ στο ταψί. Και που δεν τα παρατάει. Αναγνωρίζοντας όμως πως υπερεκτίμησε τις δυνάμεις τους.  Ενηλικιώθηκε πλέον και ως πρωθυπουργός. Πίνοντας και το κώνειο που του αναλογούσε. Αλλά και γνωρίζοντας πως πίσω έχει η αχλάδα την ουρά...


Η φρέσκια δημοσκόπηση για τη συμφωνία:

http://news247.gr/eidiseis/politiki/dhmoskophsh-yperpshfish-twn-proapaitoumenwn-metrwn-zhta-h-pleiopshfia-twn-erwththentwn.3575148.html[/quote]

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
 
ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ: Η ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ - ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ - ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΑ :: ΠΟΛΙΤΙΚΗ :: ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ-
Μετάβαση σε: