ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 ΤΑ ΠΡΙΜΑΡΟΛΙΑ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: ΤΑ ΠΡΙΜΑΡΟΛΙΑ   Δευ Αυγ 15, 2011 3:05 am

Αν τα Γιάννενα έχουν ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΗΣ κι αν η Άρτα πρόσφατα απέκτησε το ΙΜΑΡΕΤ της, η Πάτρα έχει τα ΠΡΙΜΑΡΟΛΙΑ:


Το βιβλίο δεν το αγόρασα, μου το χάρισαν. Πριμαρόλια της Αθηνάς Κακούρη. Άγνωστη λέξη ο τίτλος, άγνωστη σε μένα και η γραφή της Κακούρη. Καθώς μάλιστα τα λογοτεχνικά βιβλία που διαβάζω προτιμώ να τα επιλέγω μόνη μου και μετά από πολύ ψάξιμο, άφησα για πολλές εβδομάδες τα Πριμαρόλια στην άκρη. Ήταν και το σουλούπι του βιβλίου απωθητικό. Κοντόχοντρο και αβόλευτο στην ανάγνωση. Πού να κρατάς έναν τέτοιο μπόγο οχτακοσίων περίπου σελίδων; Και πού να το βολέψεις στο σακίδιο της θάλασσας τόσο βάρος; Να όμως που τελικά όχι μόνο ξεκίνησα να διαβάζω τα Πριμαρόλια μα κατάφεραν να νικήσουν την αγάπη για τη θάλασσα. Θεληματικά κλείστηκα σπίτι και αφοσιώθηκα στη μελέτη του βιβλίου.

Μελέτη. Όχι απλή ανάγνωση. Τα Πριμαρόλια της Κακούρη όντας αποτέλεσμα εμπεριστατωμένης μελέτης του "φόντου" - σε χρόνο και σε χώρο αλλά και των προσώπων ακόμη - δεν μπορεί απλά να διαβαστεί. Στο προλόγισμά της η συγγραφέας φροντίζει να προετοιμάσει τον αναγνώστη δίνοντας λεπτομερείς αναφορές για τον τρόπο που συνέλεξε τα δομικά της στοιχεία. Εκεί και διευκρινίζει ποια πρόσωπα του έργου είναι φανταστικά και ποια πέρα και πέρα αληθινά. Δίνει επίσης έναν μακρύ κατάλογο βιβλίων και άλλων εντύπως που διάβασε επιμελώς η ίδια ώστε ο καμβάς του μυθιστορήματος να συνάδει με την πραγματικότητα της πόλης των Πατρών στα τέλη του 19ου αιώνα.

Κεντρική ηρωίδα - τουλάχιστον κατά τη δική μου κρίση - είναι μια δασκάλα, η Έλλη Παπά. Ίσως άλλοι αναγνώστες του βιβλίου να διαφωνήσουν μαζί μου και πιθανόν να "φταίει" για τη δική μου άποψη η ταύτιση που ένιωσα με το συγκεκριμένο πρόσωπο. Όχι μόνο λόγω επαγγέλματος μα και για τη θέση της δασκάλας στην κλειστή κοινωνία της επαρχιακής πόλης. Η Έλλη είναι ξένη. Έρχεται στην Πάτρα φιλοξενούμενη μιας άγνωστης ως τότε θείας της. Ένας ερχομός που έχοντας πια τελειώσει το βιβλίο μπορώ να τον παρομοιάσω με την πέτρα που αναστατώνει τα ήρεμα νερά της λίμνης.

Βεβαίως το όποιο πρόσωπο μιας φανταστικής ηρωίδας δεν είναι παρά η επιφάνεια των βαθύτερων και εσωτερικών διεργασιών που απεργάζονται την εξέλιξη του αληθινού του μύθου. Κι αυτές οι βαθύτερες διεργασίες είναι το σταφιδικό ζήτημα. Ταυτόχρονα το δικό τους ρόλο παίζουν και οι κεντρικές πολιτικές εξελίξεις στην πολιτική σκηνή της Αθήνας. Είναι η εποχή που ο Χαρίλαος Τρικούπης ανεβοκατεβαίνει στην εξουσία με τη γνωστή κατάληξη στο δυστυχώς επτωχεύσαμε.

Παρότι όμως το βιβλίο κινείται στα τέλη του 19ου αιώνα, καταφέρνει να βρει πλήθος κοινών σημείων με τη ζωντανή πραγματικότητα που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος Έλληνας αναγνώστης της εποχής της νέας πτώχευσης της χώρας έστω και αν εξωραϊσμένα την αποκαλούν επιλεκτική χρεοκοπία. Έτσι το εδώ και αρκετά χρόνια γραμμένο βιβλίο της Κακούρη, εκδόθηκε στα 1998, και μάλιστα τον ίδιο μήνα που ένας άλλος άνθρωπος των γραμμάτων μας, ο Δημήτρης Λιαντίνης, εξαφανίστηκε διαμαρτυρόμενος για την καταστροφή που έβλεπε να πλησιάζει με γοργά βήματα, λειτουργεί και ως κάθαρση όσων συσσωρεύονται στις ψυχές μας από τα δεινά του τόπου και του λαού μας. Διαβάζοντας το μυθιστόρημα είναι πολλές οι στιγμές που νιώθεις να μιλά όχι για την Πάτρα του 1890 τόσο μα για οποιαδήποτε γωνιά της Ελλάδας του 2011.

Παράδειγμα η συγκέντρωση των αγανακτισμένων στην πλατεία της Πάτρας που τα γεγονότα του τελευταίου Ιουνίου στην πλατεία Συντάγματος την κάνουν τόσο οικεία. Ή ακόμη οι αναφορές στη στάση και τα λάθη των πολιτικών του τότε που έχεις την εντύπωση ότι μιλούν για τους σημερινούς πρωταγωνιστές της πολιτικής.

Υπάρχουν βεβαίως και οι διαφορές. Όπως για παράδειγμα η εθνικότητα των μεταναστών που σήμερα συνωστίζονται στο λιμάνι των Πατρών σε σχέση με το τεράστιο μεταναστευτικό ρεύμα των ίδιων των Ελλήνων στα τέλη του 19ου αιώνα. Αλλά και η θέση της γυναίκας. Τουλάχιστον ως προς τα εξωτερικά της γνωρίσματα. Διότι στην ουσία η συγγραφέας φροντίζει να αναδείξει πόσο σπουδαίος υπήρξε ο ρόλος αρκετών γυναικών ακόμη και τότε που οι Ελληνίδες δεν είχαν καν δικαίωμα ψήφου. Ίσως η αιτία οφείλεται στο φύλο της συγγραφέως. Γεγονός πάντως είναι και το είπα και παραπάνω ότι στο πολυπρόσωπο έργο της ως κεντρική ηρωίδα ξεχωρίζει μια νέα μορφωμένη γυναίκα, η δασκάλα Έλλη Παπά, και ταυτόχρονα σημαντικά αναδεικνύονται και άλλα γυναικεία πρόσωπα. Όπως της Μαριόγγας. Που ο σύζυγος την εγκαταλείπει με μια κόρη να τα βγάλει πέρα μόνη της. Ο εσωτερικός αγώνας αυτής της γυναίκας, η πάλη της για ελευθερία και αξιοπρέπεια, μπορεί να μην τελεσφορεί καθώς προσκρούει στα ήθη της εποχής της και στην παρέμβαση του Μαρκέτου, του κουνιάδου, μα αποτελεί φωνή διαμαρτυρίας για τη θέση της γυναίκας. Μια φωνή που όλο και θα δυναμώνει στις επόμενες δεκαετίες ώσπου η Ελληνίδα να κατακτήσει ισότιμη θέση στην κοινωνία.

Από την άλλη βλέπουμε και τις στρεβλώσεις στις συμπεριφορές των γυναικών από το σκληρό κοινωνικό πλαίσιο. Έξυπνα μάλιστα η συγγραφέας αναφέρεται ως και στους κορσέδες που τότε αναγκάζονταν να φορούν οι κυρίες της καλής κοινωνίας. Έχει μια τέχνη απαράμιλλη η Κακούρη να σμιλεύει εικόνες. Κι όχι μόνο όταν μιλάει για τις γυναίκες. Απίθανα δυνατή η εικόνα των κητών με το ορθάνοιχτο στόμα των Σκούρκων αλλά και τα χταπόδια που κοπανάνε κάθε αδύναμο μέλος της κοινωνίας ώσπου να το πνίξουν και να το αφανίσουν. Κι ακόμη τεράστιος ο συμβολισμός της θαλασσογραφίας με το καραβάκι που θαλασσοπνίγεται. Ποιος όμως πραγματικά θα πνιγεί και ποιος στ' αλήθεια είναι ο πνιγμένος που απ' τα μαλλιά του πιάνεται;

Η συγγραφέας προς στιγμή καταφέρνει να μας ξεγελάσει, να μας νευριάσει με την αδικία, και μόνο στις τελευταίες σελίδες θα έρθει η ανατροπή. Απαράδεκτο να την αποκαλύψω και να καταστρέψω την περιέργεια του αναγνώστη. Δεν έχει βέβαια η γραφίδα της τη δύναμη ανατροπών ενός Φιλίπ Ροθ, που προσωπικά τον θεωρώ μάγο του είδους, μα και πάλι καταφέρνει την έκπληξη. Πάλι καλά γιατί σε κάποια άλλη σημεία του έργου ξέρεις από πριν τι θα συμβεί.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης μπορεί κανείς να εστιάσει το βλέμμα του και στο νεαρό Σωτήρη. Είναι και το όνομα. Μα όχι μόνο αυτό. Ο Σωτήρης ξεκινά πρώτος να "τρέχει" στο έργο και οι τίτλοι τέλους πάλι το Σωτήρη έχουν φόντο.

Από την άλλη είναι ο "πυγμαλίων" Διονύσης Μαρκέτος. Που στο τέλος από θύτης με την καλή έννοια γίνεται ο ίδιος ένα κομμάτι πηλός που μεταπλάθεται και βγάζει στην επιφάνεια τον καλά κρυμμένο αληθινό εαυτό του. Με πυγμαλίωνα άλλον αυτή τη φορά και μάλιστα γένους θηλυκού.

Στον αντίποδα επίσης του διάφανου Σωτήρη υπάρχει η μυστηριώδης προσωπικότητα μιας πιτσιρίκας που καταφέρνει να ανακατέψει τους πάντες στα πλοκάμια της. Ένα πρόσωπο που ως τέλος του έργου δεν καταφέρνει ο αναγνώστης να ερμηνεύσει. Δεν ξέρω αν είναι αδυναμία της συγγραφέως ή αναγκαστική προσαρμογή της στην αλήθεια της ζωής. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι τριγύρω μας έχουν τέτοιες αντιφατικές συμπεριφορές όπως η Φροσούλα στο βιβλίο;

Περιέργεια, θα το πω κι αυτό, μου προκάλεσε και η ατελής περιγραφή ενός άλλου νεαρού κοριτσιού, της Όλγας. Είναι ωραία, είναι καλή, είναι άτυχη... Παρατημένη από τον άστοργο πατέρα και στη σκιά μιας μητέρας που συμπαλεύοντας με τα δικά της προβλήματα, τα άλυτα, γραπώνεται στο τέλος από τις ψευδαισθήσεις μιας παραθρησκευτικής οργάνωσης αφήνοντας την κόρη της να την περιμένει με τις ώρες. Υλικά που καταλήγουν να διαμορφώσουν τη φιγούρα της Όλγας που γίνεται ένα με το γαλάζιο φόντο, της θάλασσας και των βουνών. Κι εδώ ακριβώς, στην τελευταία σελίδα του βιβλίου, τσιμπιέσαι έκπληκτος. Ποια είναι η Όλγα; Είναι πρόσωπο ανθρώπινο;

Η κλάρα της ανθισμένης μυγδαλιάς πάνω στο απαλό ουρανί ατλάζι και με τη φράση, την τελευταία του βιβλίου, "έχει ο θεός" σε βοηθά να καταλάβεις πως τόπος και άνθρωποι ένα είναι στο έργο της Κακούρη. Κάτι που έπρεπε να σε υποψιάσει από τις πρώτες σελίδες, τις σελίδες του καρναβαλιού, και τη έξυπνη μεταμφίεση της γηραιάς κυρίας σε σταφίδα.

Κι άλλο τόσο βρήκα υπέροχο το φαρφουρένιο βάζο. Το κοντοφάρδουλο. Που αρχή αρχή του έργου αγοράζει ο Σωτήρης. Από τον πλειστηριασμό και τα υπάρχοντα ενός χρεοκοπημένου νοικοκύρη. Η κλάρα της ανθισμένης μυγδαλιάς σε τούτο το βάζο μπαίνει. Αφήνοντας ανοιχτή την ελπίδα της άνοιξης μέσα στη βαριά χειμωνιά...

Μια ελπίδα που κρατά και ο αναγνώστης κλείνοντας το βιβλίο. Για την άλλη χειμωνιά που σήμερα μαυρίζει την καρδιά και το μυαλό μας.

Είναι η απαντοχή στα έχει του Θεού αυτή η ελπίδα; Δε νομίζω. Ούτε η συγγραφέας φαίνεται να το νομίζει. Το αποδεικνύει η στιγμή που έρχεται το πλήρωμα του χρόνου στα χέρια του Πέτρου του μπαλωματή. Αναβίωση του συν Αθηνά και χείρα κίνει, όπως αρκετές σελίδες πριν θα πει ξεκάθαρα η συγγραφέας. Και όμοια το αποδεικνύει με τις πινελιές της για το κίνημα των θρησκόληπτων Αρωνιστών.

Ποιο είναι λοιπόν το κλειδί σύμφωνα με την Κακούρη; Που ξεκλειδώνει το πραγματικό μπαουλάκι της ελπίδας; Θαρρώ πως είναι το πρόσωπο που ερωτεύεται η νεαρή δασκάλα. Ένα πρόσωπο που η ίδια φαντάζεται επί μακρόν ώσπου να λάβει σάρκα και οστά. Ένα άτομο με ευαισθησία και ευγένεια ψυχής, ένα άτομο ωραίο τόσο στη μορφή όσο και στο χαρακτήρα. Μιλά για ήθος η Κακούρη. Και τονίζει ότι είναι σπάνιο αλλά και απείρως πιο πολύτιμο από τα διεφθαρμένα προσωπεία των δυνατών του πλούτου και της εξουσίας.

Ποιος θα ανδρώσει τέτοια πρόσωπα; Ποιος θα γδάρει τα ψεύτικα κολασμένα προσωπεία; Η ηρωίδα δασκάλα της Κακούρη αντιπροσωπεύει τη δύναμη της παιδείας κι όχι απλά μιας γυναίκας. Παιδεία που δε στηρίζεται μόνο στα γράμματα, μόνο στη λογική, μα και στην καρδιά, στο συναίσθημα. Σε μια κρίσιμη στιγμή η δεσποινίς "πρώτον, δεύτερο και τρίτο" θα δώσει γερή κλοτσιά στην αφυδατωμένη όψη της λογικής που παραγνωρίζει ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο μυαλό και φυσικά δεν είναι μόνο όσα φάμε και όσα πιούμε. Παράλληλα η Κακούρη έχει φροντίσει να ξεκαθαρίσει και την κάλπικη όψη του άκρατου συναισθηματισμού που δεν έχει ερείσματα στο σοφό νου του ανθρώπου. Η Καλλιόπη και ο Κίμων είναι αυτό το δεύτερο ζευγάρι που θα σαρκώσουν τους αντιήρωες του βιβλίου και θα δείξουν πού μπορεί να καταλήξουν άνθρωποι που ναι μεν έχουν αγνή καρδιά όχι όμως νου και γνώση. Ακόμη πιο έντονα φαίνονται οι προθέσεις της συγγραφέως στο τομέα αυτό μέσα από τις περιγραφές των δύο αδελφών, της κυρίας Άννας, της "έξυπνης" και της θείας Μέλπως, της γλυκιάς και της καλής και της αφελούς Μέλπως. Η μία θα πνιγεί στο πλεονάζον συναίσθημα, η άλλη θα τιμωρηθεί σκληρά για το άκαρδο υπολογιστικό της πνεύμα.

Η ισορροπία, το μέτρο, πραγματώνεται στη μορφή της δασκάλας, της Αρσακειάδας Έλλης. Της ξένης. Κι έχει κι αυτό το μυστικό του συμβολισμό. Αφού τέτοια πρόσωπα είναι πράγματι ξένα και στην τότε κοινωνία των Πατρών και στην κοινωνία του σήμερα. Ένα πρόσωπο που προσπαθεί να βρει τη θέση του στην κλειστή κοινωνία της επαρχιακής πόλης. Ώσπου διαπιστώνει ότι "οι κοινωνίες όλες, όσο και να διαφέρουν μεταξύ τους, έχουν ένα κοινό: τοποθετούν τον νεοφερμένο εκεί που τοποθετεί ο ίδιος τον εαυτό του." Στο σημείο αυτό η Κακούρη συναντάται με τις απόψεις ενός σύγχρονου της νεοέλληνα στοχαστή, του Δημήτρη Λιαντίνη. Και οι δύο θα υποστηρίξουν πως η εσωτερική επανάσταση αποτελεί το μοχλό για τη βελτίωση του σάπιου κοινωνικού ιστού.

Το περίεργο μάλιστα είναι πως τα Πριμαρόλια της Κακούρη εκδίδονται τον ίδιο μήνα και την ίδια χρονιά που ο Λιαντίνης επέλεξε να εξαφανιστεί διαμαρτυρόμενος για το έγκλημα κατά της αθώας νέας γενεάς. Τη δική της διαμαρτυρία καταθέτει με έναν άλλο τρόπο και η Κακούρη. Η Αθηνά Κακούρη. Που το μικρό της όνομα, το βαφτιστικό, συνάδει υπέροχα με τις απόψεις που καταθέτει.

Μάλιστα σε κάποιο σημείο του βιβλίου, προς το τέλος, στάθηκα έκπληκτη μπρος στην περιγραφή ενός άντρα που ετοιμάζεται να φύγει για τα βουνά και να αυτοκτονήσει... Τυχαίο σίγουρα σημείο σύνδεσης με την πράξη του Λιαντίνη. Εμένα όμως που πέρασα πολλά χρόνια μελετώντας το έργο του, με άγγιξαν ιδιαίτερα οι προβληματισμοί του άντρα μπρος στην επικείμενη αυτοκτονία. Μια αυτοκτονία που την εξωθούν οι καταστάσεις και τα πρόσωπα ως λύση του δράματος. Μια αυτοκτονία που σχεδιάζεται ώστε αυτοκτονία να μη φανεί. Τι του χρωστάνε όμως οι άλλοι; Η γυναίκα του; Η Κακούρη θα βάλει στο στόμα του μελλοντικού αυτόχειρα τούτα ακριβώς τα λόγια:

Παράθεση :
"Έρχονταν ώρες που δείλιαζε. Φανταζόταν τον πόνο της (γυναίκας του) - πρώτα τη φοβερή της ανησυχία για την εξαφάνισή του και τέλος το σπαραγμό της, όταν θα της έφερναν το πτώμα του - και καθώς την φανταζόταν να κλαίει τρόμαζε και δείλιαζε. Άκαρδος δεν ήταν να την πληγώσει έτσι!"

Και όμως, παρά τις ομοιότητες, τα Πριμαρόλια εκδόθηκαν τον ίδιο Ιούνιο που ο Λιαντίνης χάθηκε στον Ταΰγετο. Η Κακούρη δεν μπορούσε να το ξέρει όταν έγραφε το μυθιστόρημα. Απλή σύμπτωση, έστω και συγκλονιστική για όσους γνωρίζουμε την υπόθεση Λιαντίνη...

Το άλλο σημείο που με άγγιξε προσωπικά στο έργο ήταν ο ίδιος ο τίτλος. Τα Πριμαρόλια. Λέξη άγνωστη μέχρι να ξεκινήσω το διάβασμα του περιεχομένου. Τα Πριμαρόλια ήταν καράβια φορτηγά. Που φόρτωναν από την Πάτρα σταφίδα. Για ξένες χώρες. Και συγκεκριμένα εκείνα που φόρτωναν το πρώτο φορτίο της νέας σοδειάς.

Στην εξέλιξη του μύθου συναντάμε όμως και καράβια που στα αμπάρια τους σώριαζαν ανθρώπους και ελπίδες. Τα καράβια της μετανάστευσης.

Λιμάνι η Πάτρα. Τι πιο φυσικό να περιστρέφεται η ζωή της πόλης γύρω από το λιμάνι; Και για κάθε άνθρωπο που έστω και λίγο ταξίδεψε με καράβια τα λιμάνια ασκούν πάντα μια γοητεία ξεχωριστή.

Επιπλέον πάει μόλις ένας χρόνος που κι εγώ άφησα πίσω μου το κλεινόν άστυ για μια παραθαλάσσια επαρχιακή πόλη. Για ένα άλλο λιμάνι και συμπτωματικά της δυτικής Ελλάδας. Πολλά τα κοινά σημεία και της δικής μου πόλης με την Πάτρα. Κι εδώ ετούτη τη χρονιά είδα στίφη μεταναστών να συγκεντρώνονται στο λιμάνι. Με την ελπίδα να ξεφύγουν τη μιζέρια... Τι σημασία έχει αν οι δικοί μας μετανάστες ήταν από Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Σομαλία; Ενώ οι μετανάστες της παλιάς Πάτρας Έλληνες απόκληροι; Ίδιοι οι καημοί και τα πάθια όλων των ανθρώπων που αναγκάζονται να ξεριζωθούν από την πατρίδα τους και στα ξένα να αναζητήσουν την τύχη τους.

Εξάλλου και οι μετανάστες της σημερινής Πάτρας είναι ολόιδιοι με τους μετανάστες της Ηγουμενίτσας που ζω εγώ. Και ίδια όλα τα άλλα που τους συνοδεύουν. Όπως αντίστοιχα αναγκάζονταν δεκαετίες πριν να μεταναστεύουν και από το δικό μας τόπο οι δικοί μας άνθρωποι. Το κορίτσι που στο τέλος του βιβλίου κουνά το μαντηλάκι του αποχαιρετισμού είναι ένα σύμβολο πέρα από τόπους και πέρα από χρόνο. Και δεν μπορεί παρά να μας αγγίζει βαθύτατα το σκηνικό της φυγής.

Έχει ο θεός. Με την ελπίδα αυτή κλείνει η Κακούρη το βιβλίο της. Μα δεν μπορώ να μη θυμάμαι την αντιστροφή του Λουντέμη στο σημείο αυτό. Πως ο θεός έχει, μα δεν έχουν οι άνθρωποι.

Για όλους αυτούς τους λόγους, και για πολλούς που η οικονομία του λόγου υπαγορεύει να παραλείψω, θεωρώ ανεκτίμητο δώρο του φετινού καλοκαιριού το βιβλίο της Κακούρη. Και είμαι βεβαία ότι το χέρι που το διάλεξε δεν κινήθηκε από τύχη αλλά γνωρίζοντας καλά ποιο βιβλίο και σε ποιον άνθρωπο προσφέρει. Το τυπικό ευχαριστώ της ώρας που μου δόθηκε το βιβλίο γίνεται τώρα ευχαριστώ ουσίας. Σπάνια και ίσως και ποτέ δεν έχω δεχθεί ως τώρα ένα τέτοιο δώρο.

Και συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους να το έχετε στα υπόψη. Ως δώρο στον ίδιο σας τον εαυτό. Να το διαβάσετε αυτό το βιβλίο. Πραγματικά αξίζει!

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΑ ΠΡΙΜΑΡΟΛΙΑ   Δευ Αυγ 15, 2011 3:09 am

Αφού διαβάσεις ένα βιβλίο και σου αρέσει όσο σε μένα άρεσαν τα Πριμαρόλια της Αθηνάς Κακούρη, πρέπον να αναζητήσεις και πληροφορίες για το δημιουργό.

Όσα ακολουθούν προέρχονται από το ελληνικό τμήμα της Βικιπαίδειας:


Παράθεση :
Η Αθηνά Κακούρη είναι συγγραφέας, κυρίως ιστορικών μυθιστορημάτων και αστυνομικών διηγημάτων.

Γεννήθηκε το 1928 στην Πάτρα με καταγωγή από την Κεφαλονιά. Πέρασε τον πόλεμο και την Κατοχή στην Αθήνα.

Μετά τον πόλεμο, εργάστηκε σε ναυτικά πρακτορεία στην Πάτρα και στην Αθήνα, στο περιοδικό Ταχυδρόμος, έγραψε ραδιοφωνικές σειρές και μετέφρασε ξένη λογοτεχνία και ιστορία.

Αργότερα έζησε στη Βιέννη, όπου και μελέτησε νεότερη ιστορία. Σε όλη της τη ζωή, έχει ασχοληθεί με τα κοινά, υπηρέτησε ως Γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου του Ερυθρού Σταυρού Πατρών, ως ιδρυτικό μέλος του Τμήματος Αιμοδοσίας Πατρών, ως στέλεχος του Σώματος Ελληνίδων Οδηγών και αργότερα ως μέλος του Διοικητικού του Συμβουλίου. Είναι ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών και εταίρος της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας.

Η συγγραφική της καριέρα άρχισε το 1950, όταν δημοσίευσε μία σειρά χρονογραφημάτων από ένα ταξίδι της στη Μέση Ανατολή στην εφημερίδα Ο Νεολόγος των Πατρών. Το 1952 η Κακούρη μετέφρασε το αμερικάνικο διήγημα Ο διάβολος και ο Ντάνιελ Ουέμπστερ του Στέφεν Βίνσεντ Μπένετ που μετέπειτα δημοσιεύτηκε σε σχετικό τόμο (Ίκαρος, 1953). Αυτή η μετάφραση βραβεύτηκε σε Πανελλήνιο Διαγωνισμό. Στο τέλος της δεκαετίας του 1950, άρχισε να δημοσιεύει αστυνομικά διηγήματα στο περιοδικό Ταχυδρόμος. Πολλά από αυτά τα διηγήματα βρίσκονται στην συλλογή Αλάτι στα φιστίκια. Συγχρόνως συνεργαζόταν με τους εκδοτικούς οίκους Πάπυρος και Πεχλιβανίδης σε μεταφράσεις αγγλικών και γαλλικών μυθιστορημάτων και ιστορικών συγγραμμάτων.

Άρχισε να γράφει ιστορικά μυθιστορήματα στο τέλος της δεκαετίας του 1970, όταν της το πρότεινε ο συγγραφέας Άλκης Αγγέλου[1]. Τα πιο γνωστά της ιστορικά μυθιστορήματα είναι τα Πριμαρόλια (τα οποία κερδίσανε το Βραβείο Νικηφόρου Βρεττάκου το 1999), και η Θέκλη, η οποία τιμήθηκε με το Βραβείο Πεζογραφίας του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών 2005[2] και με το Βραβείο της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Πάτρας (ΔΕΠΑΠ).

Για τα αστυνομικά διηγήματα:

Τα αστυνομικά της Αθηνάς Κακούρη, ωραία σελιδοποιημένα και εικονογραφημένα από τον Μποστ, πρόσφεραν στον αναγνώστη αυτό που δηλώνει και η συγγραφέας τους, ότι επεδίωκε δηλαδή τη διασκέδαση. Η ματιά είναι παρατηρητική, το γράψιμο ανάλαφρο, οι διάλογοι ζωηροί και με την καλή δόση χιούμορ, τα διηγήματα εκείνα διαβάζονται και σήμερα με απόλαυση, ενώ ταυτοχρόνως παρουσιάζουν μία εικόνα της μεταπολεμικής, αστικής ζωής.[3]

Για τη Σπορά του Ανέμου:

Στηριγμένη σε ευρύ γνωστικό οπλισμό και έχοντας συμβουλευτεί σημαντικότατα βοηθήματα, ανασυνθέτει μυθιστορηματικά τη δύσκολη και λιγότερο γνωστή από άλλες εποχή της νεώτερης ιστορίας μας, τα προεπαναστατικά χρόνια στο γύρισμα του 18ου προς τον 19ο αιώνα (...) Πέρα από την αναμφισβήτητη ικανότητα της συγγραφέως, το μυθιστόρημα διαθέτει και ένα άλλο προτέρημα: δεν ωραιοποιεί ούτε εκθειάζει πρόσωπα και καταστάσεις, δεν κάνει παραχωρήσεις σε εύκολους και ανώφελους πατριωτισμούς[4].

Για το Ξιφίρ Φαλέρ:

...μας μεταφέρει στην Αθήνα των αρχών του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, για να ανασυνθέσει με έναν τόνο ευθυμογραφικό τα ήθη, τις εικόνες, τα πάθη, αλλά και τα παιχνίδια επιβολής που παίζονταν μεταξύ των πρακτόρων, των κατασκόπων και των άλλων ανθώπων της διαπλοκής, στο παρασκήνιο ή στο προσκήνιο των ιστορικών γεγονότων[5]

Έχουν εκδοθεί τα εξής βιβλία της:

Τα 218 Ονόματα. Αστυνομικά διηγήματα, Αθήνα 1963

Ο Δραπέτης της Αυλώνας. Ιστορικό μυθιστόρημα, Αθηνά, Κιβωτός, 1970

Ο Κυνηγός Φαντασμάτων. Αστυνομικό μυθιστόρημα, Αθήνα, Πλειάς 1973, και Αθήνα, Εστία 2007, ISBN 960-05-1311-2

Αλάτι στα φιστίκια και άλλα αστυνομικά διηγήματα'. Αθήνα, Ερμής 1974

Της τύχης το Μαχαίρι. Ιστορικό μυθιστόρημα, Αθήνα, Ερμής 2000, ISBN 9600509107

Με τα φτερά του "Μαρίκα". Ιστορικό μυθιστόρημα, Αθήνα, Κέδρος 1993, ISBN 9600408009

Η Σπορά του Ανέμου. Ιστορικό μυθιστόρημα, Αθήνα, Εστία 1994, ISBN 9600505436

Αύριο. Μυθιστόρημα, Αθήνα, Εστία 1995, ISBN 9600506655

Πριμαρόλια. Ιστορικό μυθιστόρημα, Αθήνα, Εστία, 1998, ISBN 9600508224

Έγκλημα της μόδας. Αστυνομικά διηγήματα, Αθήνα, Εστία 2000, ISBN 9600509115

Η Κομμένη Κεφαλή. Αστυνομικά διηγήματα, Αθήνα, Εστία 2001, ISBN 9600509830

Οι Κήποι του Διαβόλου, Αστυνομικά διηγήματα, Αθήνα, Εστία 2001, ISBN 9600509878

Ο Χαρταετός. Μυθιστόρημα, Αθήνα, Εστία 2004, ISBN 9600510180

Θέκλη. Μυθιστόρημα, Αθήνα, Εστία 2005, ISBN 9600511985

Ξιφίρ Φαλέρ. Μυθιστόρημα, Αθήνα, Καστανιώτης 2009

Έχει συνεισφέρει αστυνομικά διηγήματα στις εξής συλλογές:

Ελληνικά Εγκλήματα, Δέκα αστυνομικές ιστορίες, Αθήνα, Καστανιώτης, 2007, ISBN 978-960-03-4465-3
Ελληνικά εγκλήματα 2, Δεκατρείς αστυνομικές ιστορίες, Αθήνα, Καστανιώτης, 2008, ISBN 978-960-03-4732-6
Έχει συνεισφέρει δοκίμιο στην εξής συλλογή:

Συγγραφικές εμμονές, Αθήνα, Καστανιώτης, 2007, ISBN 978-960-03-4468-4.
Μεταφράσεις

Ντίκενς, Το μυστήριο του Έντγουιν Ντρουντ, Αθήνα, Εστία, 2008, ISBN 978-960-05-1374-5
Σε συνεργασία με Μαρία-Ειρήνη


_____________________

ΠΗΓΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΑ ΠΡΙΜΑΡΟΛΙΑ   Δευ Αυγ 15, 2011 3:10 am

Αξίζει επίσης να δείτε και το ακόλουθο βίντεο:


για να γνωρίσετε τις απόψεις της Αθηνάς Κακούρη και για τη ζωντανή πραγματικότητα της Ελλάδας.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
 
ΤΑ ΠΡΙΜΑΡΟΛΙΑ
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ :: ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ-
Μετάβαση σε: