ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 Το σακίδιον

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Το σακίδιον   Σαβ Απρ 23, 2011 12:17 am

"Το δισάκι μου στον ώμο, για το δρόμο, για το δρόμο...", έσκουξε μέσα μου ο παλιός φωνόγραφος. Μπροστά σ' εκείνο το σακίδιον. Το μπλε. Το ολόιδιο. Μα δεν ήταν το ίδιο.

Εσύ το ανέβασες λίγα λεπτά πριν στο πορτ μπαγκάζ αυτοκινήτου. Κι εκείνο, το άλλο, ίδιο χρώμα και ίδιο σχήμα, βρισκόταν στο γκαράζ καραβιού. Κι ένας δαίμονας του φωτογραφείου τα άγγιξε, τα δυο μακρινά σακίδια. Με τους αλλιώτικους προορισμούς. Να μην ξεχωρίζει το ένα από το άλλο.

Το μπλε είναι το χρώμα της θλίψης. Έτσι μας έλεγε ο Τσίλυ, των Αγγλικών μας ο καθηγητής στη σχολή Πλοιάρχων. I am blue, σημαίνει είμαι θλιμμένος... Τα έλεγε και αυτά όταν δεν έλεγε για όλα τα άλλα που του χάρισαν και το παρατσούκλι "ο Τσίλυ". Μα εμείς κρατήσαμε τα άλλα. Και τη μόνιμη επωδό: "Βούρκος και ακολασία". Και το κάναμε ακόμη και σύνθημα, το βούρκο και την ακολασία: V - A! Για να στέλνουμε κρυπτογραφημένα μηνύματα από το ένα καράβι στο άλλο.

Ήταν ο καιρός που γυρίζαμε στην πλάτη της γης με το δισάκι μας στον ώμο. Και καρφάκι δε μας καιγόταν για τίποτε και για κανέναν. Τώρα είναι η εποχή για τα μπλε σακίδια. Όπως το μεγαλοπαράσκεβο είναι για τα μπλε αβγά εκείνων που έχουνε πένθος. Για τους άλλους, τους χαρούμενους, υπάρχει το κόκκινο. Της αγάπης και του ξεφαντώματος.

Θυμάμαι προχτές. Να περπατάω στα Γίτανα. Και την κουβέντα δυο συνοδοιπόρων για τη φωτογραφία. Εξηγούσε ο πιο έμπειρος πως δεν είναι θέμα μηχανής αλλά τι βλέπει το μάτι του φωτογράφου. Το ίδιο πράγμα, του έλεγε, αλλιώς θα το βγάλει ο ένας και αλλιώς ο άλλος. Εξαρτάται από το πρίσμα που το αντικρίζεις.

Ποιο άραγε είναι το πρίσμα μπροστά σε ένα μπλε σακίδιο; Συγκρατεί το σχήμα και τη χρηστικότητα ή και το χρώμα; Η δική μου εστία μονοπωλεί το χρώμα και μόνο. Το μπλε! Και στην απορία που πρόλαβε να γεννηθεί στο άκουσμα του I am blue σημαίνει είμαι θλιμμένος... Γιατί το μπλε; Μπλε είναι και η θάλασσα. Και πολυαγαπημένο το τραγούδι: "Αν μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα ξανάβαφα γαλάζια τη θάλασσα".

Μπλε, γαλάζιο, και το χρώμα που ντύνουν τα μικρά αγοράκια. Την ελπίδα της οικογένειας με το βλέμμα των παλιών. Ένα πρίσμα κι εδώ. Αρσενικό παιδί, θηλυκό παιδί. Και κόκκινο ανοιχτό, ροζ, για τα κορίτσια, για το γραμμάτιο του κάθε πατέρα που θα αποκτήσει κόρη. Με ροζ είχε κεντήσει και η γιαγιά μου τα μωρουδίστικα μαξιλάρια μου. Με ροζ καραβάκια. Και ποιος να το φανταζόταν τότε πως ένα μωρό, ας είναι και κορίτσι, όταν κοιμάται σε καραβάκια, θα ζητήσει μια μέρα να συνεχίσει και το όνειρο και το ταξίδι με αληθινά καράβια.

Τι χρώμα έχουν τα αληθινά καράβια;

Το τραγούδι τα θέλει άσπρα και κόκκινα και κίτρινα και μπλε... καραβάκια στο Αιγαίο δε με βλέπετε καλέ...

Σ' ένα καράβι στο Αιγαίο κι εκείνο το μπλε σακίδιο. Χάμω αφημένο. Στο γκαράζ.

Εδώ δεν είναι ούτε Αιγαίο, ούτε καράβι. Μπλε σακίδιο όμως έχουμε κι εδώ. Κι ας μην το έβγαλα φωτογραφία. Αν και θα έπρεπε. Γιατί όσα λέει μια φωτογραφία δεν τα λένε χίλιες λέξεις. Κι εγώ δεν έγραψα ούτε τόσες. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι οι λέξεις, δεν είναι ούτε οι φωτογραφίες. Μόνο το πρίσμα. Το προσωπικό. Ο τρόπος να βλέπουμε τον κόσμο.

Και I am blue. Σαν το σακίδιο κι εγώ. Στο χρώμα και στον προορισμό. Να μεταφέρω τη θλίψη που με γέμισε η φωτογραφία.

Ήταν, σου είπα, που λίγο πριν σήκωσα εκείνο το άλλο σακίδιο. Η φωτογραφία απλά ολοκλήρωσε τη θλίψη. Πάντα όμως έτσι δε γίνεται; Η ψυχολογία της μορφής. Που συμπληρώνει όσα το μάτι βλέπει με όσα η ψυχή μας κουβανεί και σκέφτεται και την ταλανίζουν. Η ψυχολογία της Gestalt...

Και δε νομίζω να ξαναδώ μπροστά μου μπλε σακίδιο χωρίς να βουρκώσω. Ακόμη κι αν εσύ δεν μπορέσεις να δεις τα δάκρυα. Έτσι κι αλλιώς είναι όλα θέμα πρίσματος. Μια τομή του μέσα μας με τον έξω κόσμο. Μια συνάντηση. Που ταξίδεψε με δυο διαφορετικά σακίδια. Δυο σακίδια μπλε. Κι έφυγε, προσπέρασε, χάθηκε. Αφήνοντας πίσω της μονάχα το μπλε...





_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το σακίδιον   Σαβ Απρ 23, 2011 4:10 am

Γράφω που λες για το σακίδιο. Και μόλις που πατάω δημοσίευση, γκλιιιιιιννννν το κουδούνι της πόρτας. Ανοίγω. Και βλέπω ένα ακόμη. Μπλε σακίδιο. Ας το πούμε σακίδιο. Μάλλον σε βαλιτσάκι έμοιαζε. Μπλε πάντως. Και στην ίδια αποστολή.

SOS... Να την πετάξω στο ΚΤΕΛ. Να κάνει ανάσταση με τα παιδιά της.

Μπορούσα να πω όχι; Μπορείς να αρνηθείς σε ένα ... μπλε σακίδιο τέτοια επιθυμία;

- Όλες οι μανάδες μπλε σακίδια κρατάτε; τη ρώτησα...

- Μου το χάρισε η Ζωή, απάντησε.

Κι εγώ σκεφτόμουν το Ζ. Που θα μπορούσε να μην είναι κεφαλαίο.

Τελικά αυτό είναι η ζωή μιας μάνας; Ένα σακίδιο μπλε;

Λέω πως άλλη φορά δε θα ξαναστενοχωρήσω τη δική μου. Που τη μαλώνω όταν βάζει το σακίδιο επάνω στην κουβέρτα του κρεβατιού. Γιατί το μπλε σακίδιο είναι η ίδια η μάνα. Και η λαχτάρα της, τέτοιες μέρες ειδικά, να είναι κοντά στα παιδιά της.

Και λέω ακόμη πως έστω και τυχαία εκεί έσμιξαν τα βλέμματά μας και με τον φωτογράφο. Κάτι βαθύτερο λειτούργησε και έκανε το κλικ στη μηχανή. Να κρατήσει και ν' απαθανατίσει ένα άγνωστο μπλε σακίδιο. Να το ενώσει με το πολύ γνωστό και οικείο. Μια γέφυρα. Του έξω με το μέσα μας. Και μάλιστα εκείνου που κρύβεται εκεί που η συνείδηση δεν έχει κράτος. Αυτό πατάει το κλικ της μηχανής. Και φανερώνεται. Αποτυπώνεται. Την ίδια ώρα που εμείς νομίζουμε ότι φωτογραφίζουμε τον έξω κόσμο.

Έτσι κι εγώ αφήνω το δικό μου ίχνος. Από τη μέρα τη χτεσινή και τις λιμνοθάλασσες στο Δρέπανο:


Μπορεί, ποιος ξέρει, να σημάνει μια νέα συνάντηση. Βλεμμάτων και όχι μόνον.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
 
Το σακίδιον
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ :: ΓΡΑΦΕΙΟ-
Μετάβαση σε: