ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΦΟΥΡΤΟΥΛΑΚΗ: Μια μάρτυρας της ελευθερίας!

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΦΟΥΡΤΟΥΛΑΚΗ: Μια μάρτυρας της ελευθερίας!   Παρ Απρ 01, 2011 9:46 pm

Δεν ήξερα τίποτα για την Ελευθερία Φουρτουλάκη.


Τυχαία διάβασα για εκείνη πριν λίγες ώρες. Και συγκλονίστηκα:

Παράθεση :
«Ελεύθερο Κουρδιστάν ή θάνατος...»


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 30/03/2006

Μέχρι και τη ζωή της επέλεξε να θυσιάσει η 23χρονη Ελευθερία Φουρτουλάκη, προκειμένου να στηρίξει τον αγώνα του κουρδικού λαού. Η νεαρή συμβία του Κούρδου μετανάστη Στέφανου Σίβαν και μητέρα των δύο παιδιών τους, ηλικίας ενός και δύο ετών, αυτοπυρπολήθηκε στις 24 Μαρτίου, στο προαύλιο της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου στα Σεπόλια. Εκεί άφησε και επιστολή, γραμμένη στην κουρδική γλώσσα.

Η Φουρτουλάκη υπέστη πολύ σοβαρά εγκαύματα, μεταφέρθηκε αμέσως στο ΚΑΤ, όπου όμως άφησε προχθές την τελευταία της πνοή.

Τα τελευταία δυο χρόνια ζούσε με τον Κούρδο σύντροφό της και τα δύο παιδιά τους στην Ηγουμενίτσα, την οποία εγκατέλειψε πριν από δύο μήνες για να τελειώσει το τεχνικό Λύκειο στην πρωτεύουσα.

«Το αποφασίσαμε από κοινού. Εγώ κράτησα τα παιδιά και αυτή ήρθε στην Αθήνα όπου έμεινε με την οικογένειά της. Ημασταν πολύ αγαπημένοι. Δεν κοιμόταν αν δεν μιλούσαμε στο τηλέφωνο. Δεν καταλαβαίνω πώς το έκανε αυτό», αναφέρει εμφανώς συγκλονισμένος ο Στέφανος Σίβαν.

«Μαζί μου ποτέ δεν συζητούσε ζητήματα σχετικά με τον κουρδικό αγώνα. Εγώ είμαι ένας φιλήσυχος άνθρωπος. Ξέρω όμως ότι διάβαζε περιοδικά αντίστοιχου περιεχομένου κρυφά. Ηταν μια πανέξυπνη γυναίκα που είχε μάθει κουρδικά μέσα σε πέντε ή έξι μήνες. Δεν ήταν χαζή ή τρελή», συμπληρώνει.

Στην επιστολή που άφησε η Ελευθερία Φουρτουλάκη αναφέρει, μεταξύ άλλων:

«Η Βιγιάν Σοράν την 1η Φεβρουαρίου και ο σύντροφος Ρουχάτ έτσι έκαναν. Εγώ το σύντροφο Ρουχάτ δεν τον γνώριζα προσωπικά. Τον γνώρισα μετά την πράξη του, μέσα από τις σελίδες του περιοδικού "Φωνή του Κουρδιστάν" (...)

Τον άντρα μου τον Σιβάν τον αγαπώ πολύ τα παιδιά μας φέρουν το όνομα της μητέρας και του πατέρα του (...)

Επιθυμία μου ήταν, όταν τελειώσω τις σπουδές μου στο πανεπιστήμιο, να πάω να εργαστώ στο ROJ TV και να γίνω μέλος του ΡΚΚ. Εάν μπορούσα να πραγματοποιήσω τις επιθυμίες μου θα γινόμουν μια αντάρτισσα. Οχι για τον πόλεμο, αλλά γιατί αγαπάω τη ζωή, τη μητέρα μου, τον πατέρα μου, το Κουρδιστάν, την κουρδική γλώσσα και τον πολιτισμό, αγαπάω τους φίλους μου και την ιστορία του ΡΚΚ που είναι βγαλμένη από τη φωτιά (...)

Αγαπημένα μου παιδιά, φίλοι μου, Σιβάν, μάνα και πατέρα, ο λόγος που επέλεξα αυτόν τον χώρο για να τελέσω την πράξη μου οφείλεται στο γεγονός ότι ο σύντροφος Ρουχάτ πριν από μερικά χρόνια αυτοπυρπολήθηκε εδώ (...) Η αδελφοσύνη των λαών είναι ένα πολύ ωραίο πράγμα. Ο κουρδικός λαός αγωνίζεται και για την αδελφοσύνη των λαών, οι Δυνάμεις της Λαϊκής Αμυνας πολεμούν ενάντια στο τουρκικό κράτος. Το τουρκικό κράτος βασανίζει τους Κούρδους, ο τουρκικός στρατός και η αστυνομία δολοφονούν τα μικρά παιδιά, τιμωρούν τους ηλικιωμένους (...)

Ξέρω ότι αυτή η πράξη της αυτοπυρπόλησής μου δεν είναι ένας ωραίος αγώνας, όμως και η Βιγιάν των Δυνάμεων Λαϊκής Αμυνας έπραξε το ίδιο (...)

Να είστε πάντα χαρούμενοι με την ψυχή και την καρδιά μου».


Β. Διον.


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 30/03/2006

http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=30.03.2006,id=27353960





Η Ελευθερία με τα παιδιά της, Ερνέστο και Κλάρα...

Συγκλονίζομαι να την κοιτώ. Και να σκέφτομαι τι ήταν εκείνο που την οδήγησε στην ακραία πράξη να αυτοπυρποληθεί.

Μα ακόμη περισσότερο που η θυσία της θάφτηκε κάτω από τόνους αδιαφορίας. Και μόνο η Αντιραστική Πρωτοβουλία Ηγουμενίτσας θυμήθηκε την ηρωίδα παραμονή της θυσίας της. (κλικ ΕΔΩ... )

Ψάχνοντας στο ίντερνετ ελάχιστα πράγματα βρήκα για την Ελευθερία. Αναδημοσιεύω το πιο ουσιαστικό, γραμμένο από τον πρώην βουλευτή κ. Κηπουρό:

Παράθεση :
http://www.styx.gr/index.cfm?Action=TDY&TDiD=317

Ελευθερία Φουρτουλάκη

Του πρώην Βουλευτή Χρήστου Κηπουρού


Μπορεί η αυτοπυρπόληση και θυσία της 23άχρονης αυτής γυναίκας και μητέρας δυο μικρών παιδιών, υπέρ του αγώνα ελευθερίας του Κουρδικού λαού, να αποτελεί την πιο ισχυρή απόδειξη διεθνιστικής αλληλεγγύης, όμως δεν είναι μόνο αυτό. Όπως δεν βγάζει μόνο ένα μέρος από την Ελλαδική κυβερνητική ντροπή του 1999. Υπάρχουν τρεις επιπλέον παράμετροι, η σπανιότητα, ο χρόνος και ο τόπος του συμβάντος, που επέβαλαν στους θεσμούς της χώρας να ασχοληθούν με το γεγονός και να μιλήσουν. Κάτι που έως τώρα δεν έπραξαν.

Μίλησα για σπανιότητα γιατί τέτοια γεγονότα δεν γίνονται κάθε μέρα. Αν η νέα αυτή κοπέλα αυτοπυρπολήθηκε βάζοντας τα με το κεμαλικό αυγό του φιδιού που ως και χημικά όπλα χρησιμοποιεί σε βάρος των Κούρδων μαχητών, έχουν περάσει τριάντα τόσα χρόνια από μια παρόμοια θυσία του Κερκυραίου φοιτητή στη Ιταλική Γένοβα Κώστα Γεωργάκη, βάζοντας τα με το κλούβιο αυγό του φιδιού των συνταγματαρχών.

Μίλησα επίσης για το χρόνο και τον τόπο, γιατί τόσο η παραμονή της 25ης Μαρτίου 2006, που είναι ο χρόνος της αυτοπυρπόλησης της Φουρτουλάκη, όσο και ο τόπος, ο έξωθεν της Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου στα Σεπόλια, αναδίδουν προφανέστατους συμβολισμούς οι οποίοι με τη σειρά τους παραπέμπουν σε Ελληνική θυσία. Όχι μόνο διεθνιστική.

Σε άλλες πολιτισμένες χώρες τέτοιες γυναίκες τις ονομάζουν μάρτυρες και αποδίδουν τιμές στη μνήμη τους. Για τους πολιτικούς θεσμούς της Ελλάδας, η θυσία αυτή είναι σαν να μη έγινε. Ό,τι πουν οι τηλεοράσεις. Οι οποίες, αφού δεν το μετέδωσαν, δεν συνέβη. Μη σπεύσουν όμως κάποιοι και αρχίσουν να αναθεματίζουν τη διαπλοκή. Δεν πρόκειται μόνο περί αυτής. Μακάρι να είχαμε σκέτη διαπλοκή. Γιατί από το ΄96 αν όχι πιο νωρίς έχουμε ως χώρα εισέλθει σε νεότερη περίοδο. Στη δεύτερη γενιά της διαπλοκής. Στις επωάσεις. Σε μια επιπλοκή της διαπλοκής, από τις πιο άσχημες.

Γράφω για αυτά και για τη Δημοκρατία σε άλλο μου κείμενο. Για το πώς και το γιατί επωάζεται και εδώ το κεμαλικό αυγό. Αυτό είναι το πρώτο. Γιατί επωάζεται και ένα δεύτερο που αφορά τις λογοκριτικές ηλεκτρονικές πυρές και τη Δημοκρατία. Ένας ακόμη λόγος εξ αιτίας του οποίου σχετίζονται οι θυσίες των δυο νέων. Πέραν του λαμπαδιάσματος και του συνομηλίκου τους.

Αν το όνομα της Ελευθερίας έγινε πλέον και πράγμα, και αν το επίθετο Φουρτουλάκη παραπέμπει σε Κρητική καταγωγή, ο νους τότε πηγαίνει ως την Κρητική προϊστορία. Σε μια συμπατριώτισσά της από την Κνωσό της οποίας το μικρό πήλινο ειδώλιο από φαγεντιανή εκτίθεται στο Μουσείο του Ηρακλείου. Ο λόγος για τη θεά των όφεων, των περιστεριών και της γονιμότητας, που κρατά στα δυο της χέρια ισάριθμα φιδάκια του χεριού της. Σκέφτηκα ότι η Ελευθερία πέραν της Ελευθερίας θυσιάστηκε και για τη Δημοκρατία. Τη μόνη που μπορεί να κάνει τα φίδια, φιδάκια.

Ο ίδιος, ο κ. Χρήστος Κηπουρός, που διατέλεσε δύο φορές βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ, παραιτήθηκε όπως διάβασα σε βιογραφικό του από την ΚΟ του ΠΑΣΟΚ στις αρχές του 1999... Το σημειώνω για να μη νομίσει κανείς πως όσα γράφει είναι μόνο λέξεις. Υπήρξαν και οι πράξεις.

Για το θέμα της Ελευθερίας Φουρτουλάκη ο κ. Κηπουρός ξανάγραψε επιστολή ζητώντας να ληφθεί μέριμνα για τα ορφανά παιδιά της. Λήφθηκε; Δεν μπόρεσα τίποτε σχετικό να βρω... Και με δεδομένο πως ζούσαν στην Ηγουμενίτσα αναρωτιέμαι αν είναι ακόμη εδώ. Αν κάποια στιγμή τα συνάντησα στο δρόμο. Και προσπέρασα χωρίς να γνωρίζω.

Με τρελαίνει η κατάντια που μας έχουν φέρει όχι μόνο οι κυβερνήσεις μα και τα ΜΜΕ. Κάνουν κύρια είδηση τις πορνοταινίες της κάθε Τζούλιας, τα διαζύγια και τους έρωτες της κάθε κυρίας Ελένης, τις χορευτικές επιδόσεις της κάθε Αγγελικής. Και εξαφανίζουν ως μη υπάρξασα μια τεράστια μορφή σαν την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΦΟΥΡΤΟΥΛΑΚΗ!

Αντίθετα χύνουν ποτάμια δημοσιογραφικής μελάνης και κροκοδείλια δάκρυα ακόμη περισσότερα όταν βιάζεται ένα Αφγανάκι από Ιρακινούς κουρδικής καταγωγής. Τάχα γιατί τους συγκίνησε η τραγωδία που έζησε στο τρυφερό του κορμάκι. Όχι! Αφορμή και μόνο έψαχναν για να αναμοχλεύσουν το ρατσισμό και την ξενοφοβία.

Και δεν ταιριάζει κάτι τέτοιο σε έλληνες. Δε συνάδει με τον πολιτισμό μας.

Η Ελευθερία Φουρτουλάκη φαίνεται πως το γνώριζε καλά. Και έδωσε με τον πλέον τραγικό τρόπο συνέχεια στο χορό των γυναικών αυτού του τόπου που έστω και λίγο έζησε με την οικογένειά της. Μια ακόμη Σουλιώτισσα που αυτοθυσιάστηκε. Που όχι μόνο η πράξη της αλλά και το όνομά της και κυρίως η μορφή της την εντάσσουν στο πάνθεο των ηρωίδων του λαού μας.

Τρελαίνομαι σας λέω να τη σκέφτομαι. Θα βαδίζω στους δρόμους της Ηγουμενίτσας και θα τη βλέπω να περνά σαν ένα όραμα που διδάσκει τα υψηλότερα και ευγενικότερα ιδανικά του ανθρώπου. Και θα κοιτώ τις παιδικές χαρές της πόλης και θα αντικρίζω τα χεράκια της... να κάνουν κούνια τα τρυφερά της βλαστάρια... Πού άραγε βρίσκονται αυτά τα παιδάκια σήμερα; Ο Ερνέστο και η Κλάρα;

Ελπίζω όχι εδώ. Γιατί εδώ τα ξένα παιδάκια βρίσκονται τελείως απροστάτευτα. Κι ακόμη και όταν βιάζονται υπάρχουν "άνθρωποι" που μόνο χολή ξερνάνε...

Ήταν αυτά ακριβώς τα σχόλια της χολής και της ντροπής που οδήγησαν τα βήματά μου ως την Ελευθερία Φουρτουλάκη. Σχόλια σε αναδημοσίευση άρθρου της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας για το θέμα του βιασμού του μικρού Αφγανού. (κλικ ΕΔΩ. )

Και που έφτασαν στο σημείο να γράψουν:

Παράθεση :
οκαθε καημενος καθετε και βγαζει ανακοινωσεις.και τι καημενος βγαζει ανακοινωσεις??ανθρωπος που του εχουν πλυνει το μυαλο οι συριζο αναρχοσκατιαδες μιας και αμα βαλεις 100 απο αυτα τα ζωντανα στην σειρα και τους πεις τι εχεις να πεις για τον βιασμο του 10χρονου θα σου πουν τις ιδιες ξεκαρφωτες ασυναρτησιες χωρις να εχουν ακουσει ο ενας τον αλλο..ακομα και τελειες και τονους στο ιδιο σημειο..αν δεν ειναι αυτο πλυση εγκεφαλου(για ολα φταινε οι μπατσοι,οι καπιταλιστες,οι φασιστες,οι ντοπιοι χωριατες)φατε σκατα ρε..που να βιασουν τα παιδια σας μπας και βαλετε μυαλο...

Τι να πρωτοξεπλύνει η θυσία της Ελευθερίας;

Και πόσα φίδια να κάνει φιδάκια η πράξη της;

Μας έπνιξαν σου λέω τα φίδια...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΦΟΥΡΤΟΥΛΑΚΗ: Μια μάρτυρας της ελευθερίας!   Παρ Απρ 01, 2011 10:11 pm

Με ρωτάει η μικρή μου η κόρη τι κάνω... Γράψε μου, μου λέει, τα νέα σου. Πώς περνάς...

Και της είπα πρώτα εκείνης. Πως γνώρισα την Ελευθερία. Τη Φουρτουλάκη. Αυτό κάνω. Εδώ πάνω. Δε βγάζω μόνο φωτογραφίες με λουλουδάκια. Ούτε κάνω μόνο εκδρομούλες.

Εγώ αν άφησα την Αθήνα το έκανα για να γνωρίσω βαθιά αυτόν τον τόπο. Και γιατί τέλειωσα εκεί κάτω όσα είχα να κάμω. Και γιατί πρόσεξα μια φράση κλειδί του Λιαντίνη. Σε ένα του γράμμα. Που μίλαγε για τα βουνά... Τότε που ετοιμαζόταν να φύγει από την Ελλάδα για τη Γερμανία. Και ήξερε, μυριζόταν, πως θα γυρίσει άλλος άνθρωπος αν ανέβει στα βουνά του Νίτσε. Του δασκάλου του. Τα ίδια που ονόμασε χρόνια αργότερα στο δωρικό βιογραφικό του.

Τα βουνά... Που ο ίδιος και πάλι έγραψε πως σαν τα κοιτάς σου μιλάνε με τη σιωπή τους:

Παράθεση :
Όταν κυττάζεις τα βουνά - τον Ταΰγετο, τον Ακροκόρινθο, το Δρίσκο - και κουβεντολογάς μαζί τους, να μην απορείς ότι δεν σου αποκρίνουνται. Η σιωπή τους είναι τα λόγια εκείνων που τα κύτταξαν πριν από σένα.

Αυτό είναι περίπου το ιδεώδες του εσθλού.

Από το λατρεμένο Homo Educandus. Σελίδα 116...

Εδώ είμαι, αγαπημένο μου Μελινάκι... Και κοιτώ βουνά. Και κοιτώ και θάλασσες. Και βλέπω επιτέλους τον ήλιο. Γι' αυτό και δε σου γράφω νέα μου. Γιατί είναι ο καιρός που συνομιλώ με τις σιωπές.

Να. Όπως με εκείνο το βουνό εκεί στο βάθος. Τη Μαυρομαντήλα. Το σύντροφό μου κάθε που πιάνω να γράψω σε τούτο το μαραφέτι. Και ήταν λέει κάποτε πειρατές. Που ήρθαν και σκότωσαν όλους τους άντρες στο χωριουδάκι εκείνου του βουνού. Από τότε λένε οι γυναίκες φόρεσαν στα κεφάλια τους μαύρα μαντήλια και δεν τα ξαναέβγαλαν. Ώσπου και βουνό πήρε το όνομά τους...

Εκείνο όμως το κορίτσι, η Ελευθερία, που έζησε πριν μερικά χρόνια εδώ, και είδε και τη Μαυροντήλα, ντύθηκε ολάκερη το μαύρο. Ώσπου παραδόθηκε στο πυρ το καθαρτήριο και έγινε φως και έγινε ένα ακόμη αστέρι...

Ποιος άραγε θα τιμήσει ποτέ τη θυσία της; Ποιος θα σκεφτεί να δώσει το όνομά της σε ένα δρόμο, σε μια πλατεία, σε μια παιδική χαρά αυτής της πόλης; Και να στήσει το άγαλμα της σύγχρονης ηρωίδας, της ελληνίδας μάνας. Που πάνω απ' όλα βάζει την ελευθερία!

Και κάτι ήξεραν εκείνοι που έγραψαν πως αρχή παιδεύσεως η των ονομάτων επίσκεψις...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΦΟΥΡΤΟΥΛΑΚΗ: Μια μάρτυρας της ελευθερίας!   Παρ Απρ 01, 2011 10:33 pm


Το γράμμα που άφησε η Ελευθερία Φουρτουλάκη. Γραμμένο στα κουρδικά...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΦΟΥΡΤΟΥΛΑΚΗ: Μια μάρτυρας της ελευθερίας!   Παρ Απρ 01, 2011 10:39 pm


Η περίφημη θεά των όφεων που αναφέρθηκε παραπάνω (στο άρθρο του πρώην βουλευτή κ. Κηπουρού, το αφιερωμένο στην Ελευθερία Φορτουλάκη). Περισσότερα για το αγαλματίδιο αυτό διαβάστε ΕΔΩ.


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΦΟΥΡΤΟΥΛΑΚΗ: Μια μάρτυρας της ελευθερίας!   Παρ Απρ 01, 2011 11:32 pm

Χτες, που ακόμη δε γνώριζα τίποτε για την υπέροχη αυτή ελληνίδα, την Ελευθερία Φουρτουλάκη, βρισκόμουν όλο το πρωινό στα ΤΕΙ Ηγουμενίτσας. Σε επιμορφωτικό σεμινάριο. Η Ευρωπαϊκή λέει διάσταση της εκπαίδευσης. Τα δικαιώματα (λέει) των παιδιών... Το παιχνίδι... Η Λογοτεχνία στο σχολείο...

Ωραία θέματα. Και κατά την αργκό: πιασάρικα...

Αλλά και οι αποκάτω άνθρωποι με καρδιά και νου. Και κατά το "πιασάρικα", ψαγμένοι κι αυτοί...

Πρώτη αντέδρασε η φίλη Ρέα. Άκουσε για την ειρήνη και την Ευρώπη και άναψε και άστραψε. Ποια θεά των όφεων; Τη Ρέα έπρεπε να δείτε να μιλάει! Ένας θηλυκός Δίας που πέταγε κεραυνούς!

Μίλησε και ο Δημήτρης και η Ιουλία και η Έλενα. Και άλλοι.

Εγώ δε βάζω τους ανθρώπους σε κουτάκια. Αριστερός, δεξιός κλπ. Κρίνω τον καθένα με το ποιος είναι ο ίδιος. Κι αυτοί οι άνθρωποι μου αρέσουν όλοι. Κι ας μην εκφράζονται από τον ίδιο πολιτικό χώρο.

Δεν ξέρω με τι γνώμη αποχώρησαν από την αίθουσα οι εισηγητές. Δεν ξέρω καν τι σκέφτονταν όταν ξεκίνησαν από την Πάτρα να έρθουν να μιλήσουν στους δασκάλους τους Θεσπρωτίας.

Προσωπικά με πείραξε εκείνη η εισήγηση για τα δικαιώματα των παιδιών. Πώς μιλάς για δικαιώματα των παιδιών σε μια πόλη που μόλις λίγες μέρες νωρίτερα βιάστηκε ομαδικά ένα παιδάκι; Ένα παιδάκι που κανείς μας δεν έκανε τίποτε για να το προστατεύσει; Και το άφησε άστεγο και πεινασμένο να περιφέρεται ανάμεσα στους λύκους;

Διαμαρτυρήθηκα. Πως μόνο η ημερομηνία δικαιολογεί (1η του Απρίλη) τις αντιφάσεις της εισήγησης με τη ζωντανή πραγματικότητα που βιώνουμε στην Ηγουμενίτσα...

Ποια δικαιώματα των παιδιών; Και ποια Ευρώπη της ειρήνης; Ο αέρας εδώ δε φέρνει μόνο σκόνη από τη Σαχάρα. Φέρνει και κανονιές και κροταλίσματα όπλων. Ποια ειρήνη; Και πού ο άνθρωπος;

Δεν ξέρω λέω αν οι εισηγητές άκουσαν τι είπαμε. Εμείς όμως τους ακούσαμε προσεκτικά. Και ανάμεσα στ' άλλα ακούσαμε και για τις Γάτες του Αϊ - Νικόλα. Που στο παλιό βιβλίο της γλώσσας γινόταν λέει αφορμή να κακοποιείται το ποίημα και η λογοτεχνία. Βάζοντας τα παιδάκια να ψάχνουν ομόηχα και συνώνυμα και άλλα της γραμματικής...

Κι αν ήταν μόνο αυτό ίσως και να μην του έδινα τόση σημασία. Μα ο εισηγητής το πήγε και παρακάτω. Πως ο δάσκαλος λέει δεν είναι υποχρεωμένος να αγαπά τη λογοτεχνία. Είναι όμως υποχρεωμένος να διαφυλάσσει τη σχέση των παιδιών με τη λογοτεχνία. Και χρέος του είναι να στέκεται ουδέτερος! "Να, όπως λειτουργεί τώρα το ΝΑΤΟ με τη Λιβύη"!!!!!

Ναι. Έτσι ακριβώς. Ουδετερότης! Και δη σαν του ΝΑΤΟ στη Λιβύη!!!

Τι κρίμα που δεν ήξερα ακόμη την Ελευθερία Φουρτουλάκη. Όταν όμως αργότερα διάβασα για εκείνη, και φτάνοντας στη θεά των όφεων που επικαλέστηκε ο Κηπουρός, ξύπνησαν και οι γάτες του Αϊ - Νικόλα:

Οι γάτες τ’ Αϊ-Νικόλα

Σεφέρης Γιώργος

Τον δ’ άνευ λύρας όμως υμνωδεί
θρήνον Ερινύος
αυτοδίδακτος έσωθεν
θυμός, ου το παν έχων
ελπίδος φίλον θράσος.

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ, 990 επ.


«Φαίνεται ο Κάβο-Γάτα...», μου είπε ο καπετάνιος
δείχνοντας ένα χαμηλό γιαλό μέσα στο πούσι
τ’ άδειο ακρογιάλι ανήμερα Χριστούγεννα,
«... και κατά τον Πουνέντε αλάργα το κύμα γέννησε την Αφροδίτη·
λένε τον τόπο Πέτρα του Ρωμιού.
Τρία καρτίνια αριστερά!»
Είχε τα μάτια της Σαλώμης η γάτα που έχασα τον άλλο χρόνο
κι ο Ραμαζάν πώς κοίταζε κατάματα το θάνατο,
μέρες ολόκληρες μέσα στο χιόνι της Ανατολής
στον παγωμένον ήλιο
κατάματα μέρες ολόκληρες ο μικρός εφέστιος θεός.
Μη σταθείς ταξιδιώτη.
«Τρία καρτίνια αριστερά» μουρμούρισε ο τιμονιέρης.

...ίσως ο φίλος μου να κοντοστέκουνταν,
ξέμπαρκος τώρα
κλειστός σ’ ένα μικρό σπίτι με εικόνες
γυρεύοντας παράθυρα πίσω απ’ τα κάδρα.
Χτύπησε η καμπάνα του καραβιού
σαν τη μονέδα πολιτείας που χάθηκε
κι ήρθε να ζωντανέψει πέφτοντας
αλλοτινές ελεημοσύνες.

«Παράξενο», ξανάειπε ο καπετάνιος.
«Τούτη η καμπάνα ―μέρα που είναι―
μου θύμισε την άλλη εκείνη, τη μοναστηρίσια.
Διηγότανε την ιστορία ένας καλόγερος
ένας μισότρελος, ένας ονειροπόλος.

»Τον καιρό της μεγάλης στέγνιας,
―σαράντα χρόνια αναβροχιά―
ρημάχτηκε όλο το νησί·
πέθαινε ο κόσμος και γεννιούνταν φίδια.
Μιλιούνια φίδια τούτο τ’ ακρωτήρι,
χοντρά σαν το ποδάρι ανθρώπου
και φαρμακερά.
Το μοναστήρι τ’ Αϊ-Νικόλα τό ειχαν τότε
Αγιοβασιλείτες καλογέροι
κι ούτε μπορούσαν να δουλέψουν τα χωράφια
κι ούτε να βγάλουν τα κοπάδια στη βοσκή·
τους έσωσαν οι γάτες που αναθρέφαν.
Την κάθε αυγή χτυπούσε μια καμπάνα
και ξεκινούσαν τσούρμο για τη μάχη.
Όλη μέρα χτυπιούνταν ώς την ώρα
που σήμαιναν το βραδινό ταγίνι.
Απόδειπνα πάλι η καμπάνα
και βγαίναν για τον πόλεμο της νύχτας.
Ήτανε θαύμα να τις βλέπεις, λένε,
άλλη κουτσή, κι άλλη στραβή, την άλλη
χωρίς μύτη, χωρίς αυτί, προβιά κουρέλι.
Έτσι με τέσσερεις καμπάνες την ημέρα
πέρασαν μήνες, χρόνια, καιροί κι άλλοι καιροί.
Άγρια πεισματικές και πάντα λαβωμένες
ξολόθρεψαν τα φίδια μα στο τέλος
χαθήκανε· δεν άντεξαν τόσο φαρμάκι.

Ωσάν καράβι καταποντισμένο
τίποτε δεν αφήσαν στον αφρό
μήτε νιαούρισμα, μήτε καμπάνα.
Γραμμή!

Τι να σου κάνουν οι ταλαίπωρες
παλεύοντας και πίνοντας μέρα και νύχτα
το αίμα το φαρμακερό των ερπετών.
Αιώνες φαρμάκι· γενιές φαρμάκι»
.
«Γραμμή!» αντιλάλησε αδιάφορος ο τιμονιέρης.

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 1969

(από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1974)

Και φταίξαν λέει το ομόηχα. Και τα συνώνυμα... Κι όχι ο αυτοδίδακτος έσωθεν θυμός!

Και έκοψαν το ποίημα από τα αναγνωστικά των παιδιών. Να μην καταναγκάζεται η λογοτεχνία να υπηρετεί τη γραμματική!!!!!!

Κι ένα γατάκι γρατσουνίζει εντός μου. Τα δικά μου ομόηχα, τα δικά μου συνώνυμα...

Την Ελευθερία και την ελευθερία!

Τη Ρέα και την ω - ραία!

Αναρωτιόμαστε μετά κ. Κηπουρέ πώς το αφήσαμε το αβγό του φιδιού να γεννήσει;

Και να γεμίσει τον κόσμο ποτάμια το φαρμάκι του;

Πόσο φαρμάκι να αντέξουμε πια;

"Αιώνες φαρμάκι· γενιές φαρμάκι"!

Ώσπου δεν άντεξε κι εκείνη η μάνα. Εκείνη η κοπελάρα! Κι έγινε φλόγα κι έγινε φωτιά...

Στο μεταξύ, κι ενώ κρατούσε ακόμη το σεμινάριο, ήρθαν έξω στον κήπο δυο σκύλοι μεγαλόσωμοι. Εκεί έξω, στο ανθισμένο χορτάρι, δίπλα μας... Και ο αρσενικός πήδησε πάνω στον άλλο. Γεγονός τελείως πραγματικό. Δεν το είδα με τα μάτια της ψυχής. Αντίθετα. Έκλεισα τα μάτια μου να μη βλέπω. Γιατί στο βάθος φαινότανε το λιμάνι. Της Ηγουμενίτσας. Και το δασάκι. Που ζούνε οι μετανάστες. Εκεί ακριβώς που βιάστηκε μια βδομάδα πριν εκείνο το φουκαριάρικο παιδάκι... Και δεν άντεξα να βλέπω.

Φεύγοντας κράτησα την άλλη εικόνα:


ζωγραφισμένη στους τοίχους των ΤΕΙ από κάποια άλλα παιδιά... Κι έπειτα, ξημερώματα, ήρθε η Ελευθερία. Να με γνωρίσει και να με συγκλονίσει.

_______________________________

Θέλεις και άλλα, Μελινάκι, για να καταλάβεις τι κάνω εδώ;

Ναι, κάνω. Ζητάω από τα παιδιά μου να διαβάζουν λογοτεχνία. Όσο μπορούν περισσότερη λογοτεχνία...

Το ομόηχα και τα συνώνυμα θα τα βρουν μετά μονάχα τους. Όταν τα συναντήσουν στη στράτα της ζωής τους...

Και λέω να κάνεις το ίδιο κι εσύ. Να διαβάζεις. Λογοτεχνία. Κι όχι τα νέα τα δικά μου...


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΦΟΥΡΤΟΥΛΑΚΗ: Μια μάρτυρας της ελευθερίας!   Σαβ Απρ 02, 2011 12:31 am

Λίγα, ελάχιστα τα στοιχεία που μπόρεσα να εντοπίσω για την Ελευθερία Φουρτουλάκη.

Μα όσο περνά η ώρα ακόμη και από τα λίγα αυτά ακόμη μεγαλύτερο βάθος βλέπω στην πράξη της.

Να, για παράδειγμα. Βρήκα κάπου τα ονόματα των παιδιών της. Ερνέστο και Κλάρα. Η ίδια γράφει στο γράμμα της πως τα παιδιά της πήραν τα ονόματα του πατέρα και της μητέρας του άντρα της. Έλεγαν Ερνέστο και Κλάρα τους γονείς του άντρα της; Πραγματικά περίεργο. Τέτοια σύμπτωση;

Ερνέστο θυμίζω έλεγαν και τον Τσε Γκεβάρα... που έδωσε κι αυτός τη ζωή του για ένα λαό που δεν ήταν ο λαός του.

Κι η Κλάρα ήταν μια τεράστια επίσης μορφή του παγκόσμιου κινήματος. Η Κλάρα Τσέτκιν.

Παράθεση :
Ποια ήταν η Κλάρα Τσέτκιν

Η μεγάλη επαναστάτρια έφυγε από τη ζωή 15 μέρες πριν το γιορτασμό των 76 γενεθλίων της. Είχε γεννηθεί στις 5 Ιουλίου του 1857 στο Βίντεραου της Σαξωνίας. Ο πατέρας της ήταν δάσκαλος του χωριού κι έτσι ακολούθησε και αυτή τον ίδιο δρόμο σπουδάζοντας δασκάλα. Σχολείο πήγε στη Λειψία στο διδασκαλείο που διεύθυνε μια από τις πιο γνωστές αγωνίστριες του φεμινιστικού κινήματος της εποχής, η Αυγούστα Σμιθ. Η επαφή αυτή επέδρασε στην ιδεολογικοπολιτική της διαμόρφωση, αλλά πολύ σοβαρή επίδραση άσκησαν πάνω της το σοσιαλιστικό κίνημα της Γερμανίας που ήταν το ισχυρότερο στην Ευρώπη, καθώς και οι Ρώσοι πολιτικοί εξόριστοι, με τους οποίους γνωρίστηκε στα φοιτητικά της χρόνια. Αλλωστε ανάμεσα σ' αυτούς γνώρισε και παντρεύτηκε τον Οσιπ Τσέτκιν.

Κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1870 η Κλάρα Τσέτκιν αποκτάει ισχυρούς ιδεολογικοπολιτικούς δεσμούς με το γερμανικό επαναστατικό κίνημα και το 1881 γίνεται μέλος του - παράνομου τότε - γερμανικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος(3).

Το 1882 αναγκάστηκε να φύγει για την Ελβετία, δεδομένου ότι ο άνδρας της απελάθηκε από τη Γερμανία ως ανεπιθύμητος ξένος. Στη συνέχεια όμως υποχρεώθηκε σε μια δεύτερη εξορία, αυτή τη φορά στη Γαλλία, όπου μαζί με την οικογένειά της πέρασαν χρόνια δύσκολα. Ο Οσιπ Τσέτκιν προσβλήθηκε από ανίατη αρρώστια και η Κλάρα ήταν υποχρεωμένη να σηκώνει όλα τα οικογενειακά βάρη. Παρέδιδε μαθήματα, έκανε μεταφράσεις, αλλά και αρθρογραφούσε για να μπορεί να εξασφαλίζει τα απαραίτητα χρήματα ώστε να ζήσουν αυτή, ο άνδρας της και τα δύο παιδιά της(4). Ποτέ όμως δε σταμάτησε να ανταποκρίνεται στο επαναστατικό της καθήκον, γεγονός που αναγνωριζόταν ευρέως, όχι μόνο από το γερμανικό επαναστατικό κίνημα. Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο πως πήρε μέρος στο ιδρυτικό συνέδριο της Β` Διεθνούς.

Στη Γερμανία η Κλάρα ξαναγύρισε το 1890, λίγο μετά το θάνατο του συζύγου της που πέθανε το 1889. Το γερμανικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, αναγνωρίζοντας την αξία της, της ανέθεσε την ευθύνη για τη γυναικεία κομματική δουλιά και της εμπιστεύτηκε τη διεύθυνση της γυναικείας σοσιαλιστικής Επιθεώρησης «Die Gleichheit» (Η Ισότητα) που αυτοπροσδιοριζόταν ως «όργανο των συμφερόντων των εργατριών»(5).

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΑΡΑ ΤΣΕΤΚΙΝ ΣΤΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ:

http://www2.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=314582

Τυχαίο λοιπόν που και η Κλάρα είχε παντρευτεί έναν ξένο πολιτικό εξόριστο; Κι είχε κάνει δυο παιδιά μαζί του; Κι αγωνιζόταν με όλες της τις δυνάμεις για το διεθνισμό;

Τυχαίο και που η ίδια η Φουρτουλάκη ονομαζόταν Ελευθερία;

Όσο για το όνομα του άντρα της δεν μπορεί παρά να μου φέρει στο νου τους στίχους του Σολωμού:

"Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη,
περπατώντας η δόξα μονάχη
μελετά τα λαμπρά παλικάρια
και στην κόμη στεφάνι φορεί
γινωμένο από λίγα χορτάρια
που 'χαν μείνει στην έρημη γη"

Στέφανος. Έτσι λέγεται ο άντρας της Ελευθερίας.

Κι εκείνη τόσο πολύ τον αγάπησε που αγάπησε και το λαό του. Σαν δικό της λαό. Φτάνοντας να δώσει και την ίδια της τη ζωή. Παραμονές της εθνικής γιορτής της δικής της πατρίδας. Της γιορτής και της επετείου του ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ...

Πού είναι σήμερα ένας Σολωμός να γράψει ποίημα για μια τέτοια γυναίκα;

Γιατί μόνο ένας ποιητής μπορεί να δει το μέγεθος της πράξης της σε όλο της το μεγαλείο.

Εμείς, οι άλλοι, μένουμε μόνο εκστατικοί μπρος στη θυσία της...

Ή έστω μέσα από τα μάτια του ποιητή να βλέπουμε την Ελευθερία στη θέση της δόξας. Όχι να περπατά σε ολόμαυρη ράχη. Μα να λαμπαδιάζει η ίδια.

Ένας θηλυκός Τσε Γκεβάρα. Μια ελληνίδα που τίμησε την παράδοση της χώρας της υπογράφοντας με το ίδιο της το αίμα μια παραμονή της 25ης το υψηλότερο ιδανικό του λαού της. Μια γυναικάρα που δεν της έφτανε να τη λένε Ελευθερία. Και άνοιξε τα χέρια της και έγινε ένα με το όνομά της...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΦΟΥΡΤΟΥΛΑΚΗ: Μια μάρτυρας της ελευθερίας!   Σαβ Απρ 02, 2011 1:38 am

Η δική μου η πατρίδα δεν υπάρχει στο χάρτη.
Δυο χούφτες χώμα κι ο όρκος μου
Γι ‘ αυτό, τα νιάτα, τ’ όνομα και την τόλμη μου
της χαρίζω

Μάνα, θα πάρω βόμβα και τουφέκι
Θα ζωστώ τη φωτιά.
θα γίνω φωτιά
,
με τον καβγά και τον πόλεμο.

Κι αν δε γυρίσω,
μάνα μην κλαις.
Από δω ως την Κίνα μητέρα
θ’ ακουστεί η κραυγή μου.

Κι όλος ο κόσμος
γύρω απ’ τη μάχη
και τη σημαία μου.
Δες εσύ τώρα
τον πόλεμο και τον αγώνα μου

Κι αν σκοτωθώ μάνα, να μην κλαις.
Το Κουρδιστάν είναι η μάνα σου, μάνα μου,
Κι δική μας μητέρα-πατρίδα.
Μια μέρα, θα το ελευθερώσουμε
απ’ τη ντροπή της σκλαβιάς.

Κι αν δεν γυρίσω,
τότε δόξα θα είναι για μας.
Μάρτυρας θα ‘μαι,
δεν σου ταιριάζει να κλαις.

Χώμα ιερό που με γέννησες,
μάνα που με ανέθρεψες,
χώρα που τα δάκρυά σου
έγιναν το όνομα κι ο όρκος μου
Τόσο που πόνεσες για μένα,
χαλάλι μάνα
και μην κλαις.

Από συλλογή που εκδόθηκε στα Χανιά της Κρήτης το 2000 , με μετάφραση από ποιήματα και τραγούδια δημιουργών της κουρδικής παράδοσης , με την υποστήριξη της Ελληνοκουρδικής Ένωσης Φιλίας και της Πατριωτικής Ένωσης Κούρδων Φοιτητών.

ΠΗΓΗ: http://mavroskrinos.blogspot.com/2007/10/blog-post_14.html (ΑΠΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΦΟΥΡΤΟΥΛΑΚΗ)

Χτες, στο σεμινάριο, κι ας μη γνώριζα ακόμη την Ελευθερία, όταν προκλήθηκα (με την καλή έννοια) να ρωτήσω τον εισηγητή, κι ενώ όλοι μας είχαμε δείξει απροθυμία για ερωτήσεις και κανείς δε σήκωνε χέρι, (μιλώ για το δεύτερο μέρος, τις εισηγήσεις για το παιχνίδι και τη λογοτεχνία, γιατί στις άλλες μόνο απρόθυμο δεν ήταν το ακροατήριο... ) ρώτησα τούτο:

"Εδώ και χρόνια στη χώρα μας φιλοξενούνται πολλά παιδιά από την Αλβανία. Και φοιτούν και στα σχολεία μας. Στα Ανθολόγια όμως του δημοτικού δεν έχω εντοπίσει ούτε ένα λογοτεχνικό κείμενο αλβανικό. Πιστεύετε πως η χώρα αυτή δεν έχει κανένα σπουδαίο λογοτεχνικό κείμενο που θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στα Ανθολόγια ώστε και αυτά τα παιδιά να νιώσουν περήφανα για την πολιτιστική τους παράδοση; "

Ο εισηγητής μου έδωσε μια αναλυτική απάντηση και με κάλυψε πλήρως. Δεν είναι του παρόντος να την αναφέρω λεπτομερώς γιατί αφορούσε τη γραφειοκρατία της επιλογής των κειμένων και όχι την ουσία. Θα πω μόνο ότι μου εξήγησε πως η συγγραφική ομάδα το προσπάθησε αλλά δε βρήκε κατάλληλη μετάφραση και προσέκρουσε και στις διαταγές άνωθεν... "Ξέρετε, μου είπε, δεν αποφασίζουμε εμείς τι θα μπει και τι όχι σε ένα σχολικό βιβλίο αλλά το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο."

Φυσικά και το ξέρω. Γι' αυτό και ρώτησα. Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας πως τάχα και καλά η σύγχρονη επιστήμη εξοβέλισε τη λογοτεχνία από τα σχολικά εγχειρίδια. Εξάλλου παλιότερα είχα γράψει κι εγώ για το θέμα της αναθεώρησης ενός βιβλίου Ιστορίας από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο:

Παράθεση :
http://educandus.blogspot.com/2007/09/blog-post_24.html

Η αναθεώρηση της Ιστορίας

Απ’ όλα τα βιβλία του δημοτικού σχολείου που χρόνια ζητάνε οι εκπαιδευτικοί την αναθεώρησή τους, το υπουργείο Παιδείας έκρινε σκόπιμο να αναθεωρήσει την Ιστορία της Έκτης Δημοτικού. Κι όχι για να προσθέσει κεφάλαια για τα πρόσφατα χρόνια, μα για να τροποποιήσει θέσεις και απόψεις για γεγονότα του παρελθόντος.

Το γεγονός αυτό θα πέρναγε απαρατήρητο αν δεν τύχαινε συμπτωματικά κάποιοι από μας να έχουν κρατήσει το παλιό τεύχος και λόγω της γνωστής έλλειψης που παρατηρείται σε εγχειρίδια, να αναγκαστούν να το χρησιμοποιήσουν. Έτσι, μας δόθηκε η ευκαιρία να διαπιστώσουμε πως δεν έγινε απλά και μόνο διαχωρισμός της θεωρίας από τις ασκήσεις αλλά και ουσιαστική αλλοίωση του πνεύματος που διακατείχε το παλιό βιβλίο. Χαρακτηριστικά παραθέτουμε τα ακόλουθα στοιχεία:

Στην παλιά έκδοση (με χρονολογία 1996) διαβάζουμε στο κεφάλαιο για το Φιλελληνισμό, σελίδα 158: « Ο φιλελληνισμός έδειξε ότι η ελευθερία ενός λαού είναι κοινή υπόθεση όλων των λαών της γης.» Στη αναθεωρημένη έκδοση του βιβλίου (με χρονολογία 1998) η παραπάνω φράση κρίθηκε περιττή και παραλείφθηκε.

Τα πρόσφατα γεγονότα με τη σύλληψη του Οτσαλάν, μας κάνουν καχύποπτους πως η παράλειψη της φράσης δεν ήταν και τόσο τυχαία. Ειδικά αν την αντιπαραθέσουμε με τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού μας για καταδίκη των ένοπλων κινημάτων.


Και δυστυχώς δεν είναι το μόνο ύποπτο κρούσμα που εντοπίσαμε στις προθέσεις όσων αναθεώρησαν την Ιστορία μας. Στο κεφάλαιο που αναφέρεται στο Κυπριακό, οι παραλείψεις είναι ακόμη πιο περίεργες. Στο παλιό τεύχος διαβάζουμε: «Η Αγγλία για να δυσκολέψει τον ενωτικό αγώνα των Ελλήνων, υποκίνησε την Τουρκία, που μέχρι τότε είχε παραμείνει σχεδόν αδιάφορη, να προβάλει κι αυτή απαιτήσεις για την προστασία των Τούρκων της Κύπρου.» Στη νέα έκδοση κρίθηκε σκόπιμο να αποσιωπηθεί ο ρόλος των Εγγλέζων. Παράλληλα εξαφανίστηκε από το κείμενο ο ρόλος του Μακάριου αλλά και τα στοιχεία που ανέφεραν πως η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του νησιού ήταν Έλληνες.

Από τη μεριά μας κρίνουμε σκόπιμο να καταγγείλουμε τη συγκεκριμένη αναθεώρηση της Ιστορίας ως προσπάθεια παραχάραξής της και να απαιτήσουμε σύντομα να αποκατασταθούν και οι παραλείψεις αλλά και τα λάθη που σε άλλα σημεία εντοπίσαμε.

Το άρθρο είχε δημοσιευτεί το 1999, σε ενημερωτικό δελτίο του τότε συλλόγου μου, των εκπαιδευτικών της Α'θμιας Εκπαίδευσης Νέας Σμύρνης...

Τώρα, που γνώρισα την Ελευθερία Φουρτουλάκη, ξανάρθε στο νου μου. Κι ειλικρινά λυπάμαι που ως χτες, στο σεμινάριο, αγνοούσα την πράξη της...

Γιατί δε θα ρωτούσα μόνο για αλβανικά κείμενα. Μα και για το ποίημα που διαβάσατε παραπάνω. Από τον αγώνα του κουρδικού λαού. Και που όπως διαβάσατε έχει εκδοθεί μεταφρασμένο στη γλώσσα μας από το 2000.

Ποιος τελικά αποφασίζει τι θα μπει στα βιβλία των παιδιών μας;

Πολύ φοβάμαι πως είναι οι ίδιοι που αποφασίζουν και τι θα γραφτεί στις εφημερίδες και τι θα ακουστεί στην τηλεόραση.

Για φαντάσου όμως κάποτε να βλέπουμε στα σχολικά βιβλία τη φωτογραφία της Ελευθερίας. Της Ελευθερίας Φουρτουλάκη. Κι από κάτω το ποίημα αυτό το κουρδικό. Απέναντι και δίπλα με τις σελίδες της ιστορίας που θα μιλάνε για το Φιλελληνισμό και για τον καλόγερο Σαμουήλ και το Χρήστο Καψάλη. Τότε που η ιστορία θα χωρέσει και πάλι τη φράση:

« Ο φιλελληνισμός έδειξε ότι η ελευθερία ενός λαού είναι κοινή υπόθεση όλων των λαών της γης.»

Η Ελευθερία Φουρτουλάκη, που χάθηκε στα 23 της, το 2006, πρόλαβε να το διδαχτεί. Πρόλαβε από το παλιό βιβλίο να μάθει την ιστορία. Σαν κοριτσάκι του δημοτικού.

Τώρα που τα σημερινά παιδιά έφτασαν να διαβάζουν για συνωστισμένους στο λιμάνι της Σμύρνης; (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ)

Και ήταν έλληνες εκείνοι που συνωστίζονταν:

Παράθεση :
“Στις 27 Αυγούστου 1922 ο τουρκικός στρατός μπαίνει στη Σμύρνη. Χιλιάδες Έλληνες συνωστίζονται στο λιμάνι προσπαθώντας να μπουν στα πλοία και να φύγουν για την Ελλάδα…”

Mαρία Ρεπούση, Ιστορία ΣΤ’ δημοτικού. Στα νεότερα και σύγχρονα χρόνια, Αθήνα, εκδ. ΟΕΔΒ, 2006, σελ. 100

Και ήταν το 2006 που γράφτηκαν αυτά σε βιβλίο. Την ίδια χρονιά που η Ελευθερία Φουρτουλάκη αυτοπυρπολήθηκε.

Εμείς όλοι φωνάζαμε να αποσυρθεί το βιβλίο. Ή και γράφαμε... Εκείνη προτίμησε να καεί.

Δεν της αξίζει μια θέση στην Ιστορία;

Αν μη τι άλλο γιατί έκανε πράξη όσα η Ιστορία της χώρας της διδάσκει!

Η αληθινή ιστορία...

Κι άλλη μια θέση θα βρει κάποτε η ιστορία για όλους εκείνους που την παραχάραξαν. Και την ψαλίδισαν και την έθαψαν. Και να θυμίσω ότι η λογοτεχνία είναι κι αυτή μέρος της ιστορίας μας. Μέρος του πολιτισμού μας.

Για να φτάσουμε σήμερα να μας προτείνουν οι γερμαναράδες να πουλήσουμε την Ακρόπολη... και ο μουσιού Ντομινίκ Στος Καν να μας λέει πως οι έλληνες είμαστε βουτηγμένοι στα σκατά...





_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
 
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΦΟΥΡΤΟΥΛΑΚΗ: Μια μάρτυρας της ελευθερίας!
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΑ :: ΠΟΛΙΤΙΚΗ :: ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ-
Μετάβαση σε: