ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 ΤΟΥ ΓΚΥΖΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΞΕΝΟΜΑΝΙΑΣ ΜΑΣ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: ΤΟΥ ΓΚΥΖΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΞΕΝΟΜΑΝΙΑΣ ΜΑΣ   Τρι Ιαν 04, 2011 1:48 pm

Πάνε χρόνια τώρα που είχα ένα φίλο από του Γκύζη. Πήγαινα βόλτες συχνά στη γειτονιά του, ακόμη τότε ζούσε και η περίφημη Σόνια με το ομώνυμο ζαχαροπλαστείο που έχει αφήσει εποχή. Και συχνά άκουγα το φίλο μου να αυτοαποκαλείται Γκυζιώτης αλλά ποτέ δεν αναρωτήθηκε ούτε τι σημαίνει Γκύζη ούτε και από πού πήρε το όνομα της αυτή η συνοικία της Αθήνας.

Σήμερα τυχαία έπεσε το μάτι μου στην επέτειο της ημέρας. 4 Γενάρη 1901. Πέθανε, λέει, ο Γκύζης!

Ποιος Γκύζης; Ο ζωγράφος λέει.

- Καλά, Γκύζης λεγόταν ο ζωγράφος; αναρωτήθηκα. Κι ας μην είμαι ειδική στα εικαστικά.

Μα ποιος δεν ξέρει το Νικόλαο Γύζη, τουλάχιστον εκπαιδευτικός, αφού ένας δικός του πίνακας, το περίφημο ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, οδήγησε στη μεγαλύτερη παράκρουση στο μάθημα της Ιστορίας;


Ας είναι όμως καλά αυτό το μαγικό κουτί που λέγεται κομπιούτερ και το έτι μαγικότερο ίντερνετ. Σε λίγα λεπτά έλυσα την απορία και ας χρειάστηκαν δεκαετίες να γεννηθεί. Το πράγμα λοιπόν έχει ως εξής.

Το αληθινό όνομα του ζωγράφου ήταν Γύζης. Τα περισσότερα όμως χρόνια της ζωής του τα έζησε στη Γερμανία. Όπου και έγινε γνωστός ως Gyzis, με αποτέλεσμα να προφέρεται εκεί το όνομά του ως Γκύζης.

Αργότερα προς τιμή του ονομάστηκε Γκύζη και η συνοικία της Αθήνας. Αποτυπώνοντας όχι μόνο το θαυμασμό προς το ζωγράφο αλλά και την ξενομανία μας. Κι άλλο τόσο το πέρα βρέχει όλων μας μπροστά στα τοπωνύμια. Μωρέ καλά κάνουν στο Νιου Γιορκ και αντί για ονόματα έχουν βάλει αριθμούς στους δρόμους. Και πιο εύκολα τους βρίσκεις και δεν χαλαλίζονται και τα ονόματα.

Και μια και αναφέρθηκα στους αριθμούς. Έχουν και μια κρυφή γοητεία οι αριθμοί. Να, προχτές μόλις γιορτάσαμε την Πρωτοχρονιά. Και δώστου γλέντια και πανηγύρια όλοι. Μα γιατί; Γιατί λέει έφυγε το 2010 και ήρθε το 2011. Α, μάλιστα!

Και να ρωτήσω εγώ τώρα κάτι χαζό. Και κλεμμένο επίσης από κάτι που διάβαζα χτες. Πού πήγε ωρέ παιδιά το 2010; Ή από πού μας ήρθε το 2011; Σας είπα, χαζό πράγμα θα ρωτήσω. Αλλά χαζό δεν είναι τελείως να λέμε και το περίφημον σαν σήμερα γεννήθηκε ή σαν σήμερα πέθανε ο τάδε; Και έως ηλίθιο το βρίσκω όταν μετράμε κι εμείς το δικό μας σαν σήμερα και ειδικά όταν η κατάληξη αρχίζει να βαράει τα ήντα. Τι μετράμε τρομάρα μας; Το πόσο χρονών γίναμε, θα μου πείτε. Αμ, δε. Το πόσο μας μένει να ζήσουμε. Κι αυτό μονάχα όσοι το έπαθαν ήδη το καταλαβαίνουν.

Παρόλα αυτά γαντζωνόμαστε όλοι μας από τους αριθμούς. Και όχι μόνο για γενέθλια. Όμοια γιορτάζουμε και τα ονόματά μας μια συγκεκριμένη ημερομηνία ή τις διάφορες παγκόσμιες ημέρες, με αποκορύφωμα βεβαίως τους ερωτευμένους ανά τη γη που η 14η του Φλεβάρη έχει γίνει σήμα κατατεθέν τους κι ας είναι ο Βαλεντίνος άγιος ξένης θρησκείας. Σιγάαααααα. Εκεί θα κολλήσουμε τώρα;

Η ξενομανία δεν αφορά μόνο το Γκύζη αλλά και δεν αποτελεί το μόνο δείγμα για το σημερινό τουρλού που επικρατεί σε όλα. Ένα τουρλού που αφορά όπως ανέφερα και πριν και από άλλη σκοπιά το Γύζη. Μέσα από την παραχάραξη της ιστορικής πίστης που προκάλεσε ο πίνακάς του για το Κρυφό Σχολειό.

Δεν πάνε μάλιστα πολλά χρόνια που αρπάχτηκα με συναδέλφισσα σε σχολείο. Και που πίστευε η γυναίκα όντας μια ανάσα μόλις από τη σύνταξη πως πράγματι υπήρξε το Κρυφό Σχολειό. Και θυμάμαι πώς γούρλωσε τα μάτια η καημένη όταν της υπέδειξα να ανοίξει το βιβλίο Δασκάλου και να δει τι γράφει εκεί και μάλιστα από δεκαετίες για το θέμα.

Τι σχέση έχει τώρα ο Γύζης με όλα αυτά; Ρωτώ διότι πιθανόν να μείνετε και πάλι με λάθος εντύπωση. Και μια και είπαμε να ασχοληθούμε μαζί του, ας το κάνουμε συστηματικά και ας λύσουμε τις σχετικές απορίες. Ή και να τις δημιουργήσουμε. Που μάλλον είναι και το πλέον σημαντικό. Και η έλλειψη αποριών είναι που προκαλεί τη ζημιά. Αλλιώς, με τα μαγικά μας κουτάκια σήμερα, όλοι θα είχαμε γίνει σοφοί. Πλην όμως είμαστε έρημος χώρα από απορίες και μένουν σε αχρηστία όλα τα μαγικά τους. Α, ναι. Μην το ξεχάσω. Σήμερα είναι και η επέτειος θανάτου του Έλιοτ. Εκείνου του ποιητή που έγραψε την ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ!

Και πριν βιαστείτε να με καταδικάσετε που από το ένα πάγω στο άλλο (μα θα δείτε πως καθόλου έτσι δεν είναι) σας λέγω πως μπορεί να γύρναγα καιρό στου Γκύζη και ιδέα να μην είχα που μια συνοικία της άθλιας πλέον πόλης της Παλλάδας έχει όνομα ζωγράφου αλλά ήρθε και η στιγμή που επιτέλους βρήκα κι εγώ το Δάσκαλό μου κι από βόιδι άρχισα να γίνομαι άνθρωπος. Και φυσικά σας μιλώ για το Λιαντίνη και που εξαιτίας του έμαθα και τον Έλιοτ. Ευκαιρία να τον μάθετε κι εσείς ή να τον θυμηθείτε... (ελπίζοντας πάντα πως μιλάω σε ανθρώπους που διαβάζουν Λιαντίνη και δεν τον παπαγαλίζουν μονάχα μέσα από βίντεο... και σου λένε μετά χαζοκούτι την τηλεόραση... μωρέ και τα κομπιούτερ τι είναι; )

Από τη Γκέμμα λοιπόν του Λιαντίνη:

Παράθεση :
«Η αλήθεια είναι το έξω από τη λήθη, που μέσα της μας βυθίζει συνέχεια η μέριμνα να πραγματώσουμε τους στόχους μας. Ζώντας μέσα στην οντολογική λήθη ζούμε σαν πεθαμένοι.

Τούτη τη ζοφερή πραγματικότητα οι ποιητές την ιστόρησαν ανάγλυφα και ζαλιστικά. Θυμηθείτε τον Έλιοτ της Έρημης Χώρας.

Κάθεται σ' ένα γιοφύρι του Τάμεση, παρατηρεί όλους αυτούς που τρέχουν στη δουλειά τους με τη φροντίδα της, και βλέπει νεκρούς να περπατάνε. Για την Αθήνα μας, λ.χ., με το ανάλογο μάτι θά 'βλεπες στην οδό Πανεπιστημίου μέρα νύχτα στρατιές από κυλιόμενα φέρετρα.

Ανύπαρχτη Πολιτεία,
Μέσα στην καστανή καταχνιά μιας χειμωνιάτικης αυγής,
Χύνονταν στο Γιοφύρι της Λόντρας ένα πλήθος, τόσοι πολλοί,
Δεν τό ' χ α σκεφτεί πως ο θάνατος είχε ξεκάνει τόσους πολλούς.

Είναι γνωστό ότι ο Έλιοτ αυτή την εικόνα των νεκρών στο γιοφύρι της Λόντρας τη δανείστηκε από το Δάντη. Ο μεγάλος φλωρεντινός φτάνει σε μια κοιλάδα στην Κόλαση, και βλέπει τόσες σκιές πεθαμένων, που παγώνει το αίμα του. Το στόμα του γίνεται παπούτσι με γλώσσα.

Όταν τον συνεφέρνει ο Βιργίλιος, καταφέρνει να αρθρώσει: πόσοι νεκροί, θεέ μου! δεν είχα σκεφτεί ότι ο θάνατος έχει ξεκάνει τόσους πολλούς.

Πάνω σ' αυτή την άλλη όψη της πραγματικότητας δεν έχουμε εικόνα. Γιατί η μελέτη της ιστορίας κακόμαθε τη σκέψη μας να σταματάει σε πρόσωπα που μετριούνται. Λέμε, για παράδειγμα, Κάννες ίσον ο ανόητος ύπατος Τερέντιος Ουάρρων. Στάλινγκραντ ίσον ο τραγικός στρατάρχης φον Πάουλους και ο Γκαίρινγκ που τον πήρε στο λαιμό του.

Για προσπάθησε όμως να ιδείς έναν-έναν τους πενήντα χιλιάδες ρωμαίους λεγεωνάριους και ιππείς που έπεσαν στις Κάννες, ή τους ενενήντα χιλιάδες στρατιώτες που πάγωσαν στο Στάλινγκραντ; Και που ο καθένας τους σαν ύπαρξη βαραίνει όσο ο Ουάρρων και ο φον Πάουλους! Και κατά προέκταση, για προσπάθησε να αντικρύσεις όλους τους ανθρώπους της γης που έχουν πεθάνει από την εποχή των τελευταίων παγετώνων μέχρι σήμερα;

Και βέβαια που θα παγώσει το αίμα σου, σαν του Δάντη.

Όταν, λοιπόν, κάτω από την πίεση της μέριμνας ζούμε σ' αυτή την οντολογική λήθη, είμαστε στην ουσία πεθαμένοι και ανύπαρκτοι.

Όπως ουσιαστικά είμαστε ανύπαρκτοι ο κάθε έλληνας για τους κατοίκους της Γουατεμάλας.

Και για να το ειπώ αντίστροφα. Σε ρωτώ, αναγνώστη μου, ποιόνε ξεύρεις από τα είκοσι εκατομμύρια της Πόλης του Μεξικού; Ποιόνε ξεύρεις από τη χώρα του Πακιστάν με τα εκατόν δέκα εκατομμύρια της; Κανέναν.

Έξω από τις πέντε δέκα εκατοντάδες ανθρώπους που γνωρίζουμε και μας γνωρίζουν, ο καθένας από μας για τους άλλους κι ο καθένας από τους άλλους για μας είναι ο κανένας.

Και ταχιά θα λείψουν κι αυτές οι πέντε δέκα εκατοντάδες. Λίγο ακόμη και θα τα ξεχάσεις όλα. Λίγο ακόμη και θα σε ξεχάσουν όλα, που έλεγε ο Μάρκος Αυρήλιος.»

Είδες που σου έλεγα; Πως υπάρχει μια μαγεία περίεργη στους αριθμούς; Άλλο που εμείς δεν την κατέχουμε και φεύγει και χάνεται μπρος στα μάτια μας.

Και να. Ίδια μέρα κατά τα ημερολόγια πέθανε και ο Γύζης και ίδια και ο Έλιοτ. Στις 4 του Γενάρη. Φυσικά με αρκετή διαφορά ετών ανάμεσά τους και άλλο τόσο γεωγραφική και φυσικά τομέα έκφρασης.

Και όμως. Διαβάζοντας το απόσπασμα από τη Γκέμμα για τον Έλιοτ ή μάλλον με αφορμή τον Έλιοτ, δεν είναι σαν να σου μιλάνε για την περίπτωση της παράνοιας να λένε οι Έλληνες τη συνοικία Γκύζη και όχι Γύζη; Και αγνοώντας στη συντριπτική τους πλειοψηφία γιατί λέγεται έτσι;


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: ΤΟΥ ΓΚΥΖΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΞΕΝΟΜΑΝΙΑΣ ΜΑΣ   Τρι Ιαν 04, 2011 3:48 pm

Λέω λοιπόν. Πως χαλαλίζουμε τα ονόματα. Και ονομάζουμε με το ωραίο όνομα του Γύζη μια συνοικία πλην όμως γεννιούνται εκεί και πεθαίνουν άνθρωποι και ιδέα δεν έχουν ποιος ήταν ο Γύζης.

Τι κάθομαι τώρα και λέω κι εγώ, ειδικά μέρες που είναι. Που ακόμη πετάει στον ουρανό της πόλης ο άγιος Βασίλης που δεν είναι όμως ο άγιος Βασίλης αλλά ο Σάντα Κλάους, δηλαδή ο άγιος Νικόλαος των καθολικών.

Και που ακόμη δεν ξεστολίσαμε το δέντρο που το λέμε χριστουγεννιάτικο και όμως ουδεμία σχέση έχει με τα Χριστούγεννα.

Με ενοχλεί αφόρητα όλο αυτό το τουρλουμπούκι. Και ο τρόπος ζωής μας. Που μονίμως τρέχουμε παραδομένοι στη μέριμνα της επιβίωσης και τελικά πεθαίνουμε δίχως να έχουμε ζήσει.

Τώρα τελευταία μου τη βαράει άγρια και η ξενομανία μας, όχι βέβαια λιγότερο από την ξενοφοβία μας. Από τη μια λέει θα χτίσουν "σινικό" τείχος στον Έβρο. Και από την άλλη ίδια μέρα που πέθανε ο Γύζης και ο Έλιοτ καθιερώθηκε και το ρημάδι το Εβρό. Το πιάνεις τι σου λέω; Πως κι εδώ της τρελής γίνεται; Τι θέλουμε τελικά ως χώρα; Να ανοίξουμε τα σύνορα ή να κλείσουμε τα σύνορα;

Και δε σκεφτόμαστε οι φουκαράδες πως την ίδια ώρα δίνουμε ιδέες και στους Εβροπέους. (αααααααα, ορθογραφία γνωρίζω... αλλά τελευταία λέω να γράφω τις λέξεις με την αλήθεια που εκφράζουν και να παραβλέπω τι συμβουλεύει το λεξικό).

Νομίζουμε δηλαδή καλύτερους τους εαυτούς μας στα μάτια του Γερμανού και του Εγγλέζου από την εικόνα που έχουμε εμείς για τους Κούρδους και τους Ιρακινούς και όλους τους άλλους της γης τους κολασμένους που φτάνουν εδώ λαθρομετανάστες;

Πώς θα μας φαινόταν ένα ίδιο τοίχος να έχτιζαν κι εκείνοι για να κλείσουν εμάς απέξω;

Γυρνάω λοιπόν πίσω στο Γύζη. Που κατέληξε Γκύζης. Και έφταιξε τα μέγιστα και ο ίδιος. Γιατί επέλεξε να παρατήσει την Ελλάδα και να ζει στας Ευρώπας. Και σαν να μην έφτανε αυτό τον έπιασε να ζωγραφίζει λέει θέματα ιστορίας. Έτσι έφτιαξε και το ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ και ας μην υπήρξε ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ.

Παράθεση :
Μερικά από τα έργα του, όπως Τα αρραβωνιάσματα (1875) και Το κρυφό σχολειό (1885, συλλογή Εμφιετζόγλου), βασίζονται σε προφορικούς θρύλους της εποχής της Τουρκοκρατίας, των οποίων η αντιστοιχία στην ιστορική πραγματικότητα αμφισβητείται σήμερα, χωρίς βέβαια αυτό να μειώνει την καλλιτεχνική αξία των παραπάνω έργων.

http://www.hellenica.de/Griechenland/Kunst/Modern/GR/NikolaosGyzis.html

Παράθεση :
Ένα άλλο θέμα το οποίο σχετικά σπάνια απασχόλησε το ζωγράφο σε κάποιους ελληνικούς ηθογραφικούς πίνακές του είναι η Τουρκοκρατία: στο έργο του «Το Κρυφό Σχολειό» παρουσιάζεται ένα επεισόδιο το οποίο προϋποθέτει την καταπίεση των Τούρκων, χωρίς όμως να τη δείχνει φανερά.

http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=938

Το ερώτημα όμως είναι: Τι ήθελε και ασχολιόταν με τα της Ελλάδας; Αφού όπως διαβάζουμε στη βιογραφία του:

Παράθεση :
Απογοητευμένος από τις συνθήκες της Ελλάδας, τον Μάιο του 1874 εγκατέλειψε την Αθήνα και επέστρεψε στο Μόναχο, όπου έμελλε να ζήσει για το υπόλοιπο της ζωής του.

http://www.hellenica.de/Griechenland/Kunst/Modern/GR/NikolaosGyzis.html

Ίσα ίσα για να κάνει γενιές ολόκληρες να άδουν περιπαθώς για το κρυφό σχολειό αλλά και μας ακόμη σήμερα να λέμε λάθος τη συνοικία του;

Ή μήπως όχι; Μου περνάει εδώ μια μικρή υποψία ή και ελπίδα... Πως όπως κι εγώ απαρνούμαι αυτοθέλητα την ορθογραφία των λέξεων, ανάλογα οι κάτοικοι του Γκύζη τον εκδικήθηκαν με το δικό τους τρόπο που επέλεξε να παρατήσει την Ελλάδα και να ζει στας Ευρώπας. Λέτε;;;

Και από την άλλη τον πέταξαν τελείως στη λήθη. Ποιος; Ρωτάω ποιος και πόσοι σήμερα ξέρουν το Γύζη; Και δε λέω μονάχα το όνομα ούτε και το ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ του που τόσα χρόνια φιγουράριζε στα βιβλία μας...

Και ρωτάω γιατί τώρα τελευταία είναι και άλλοι που μας τα πρήζουν με τα ίδια καμώματα. Αφενός παρατήσανε την Ελλάδα και την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια για το εξωτερικό. Και αφετέρου τους έχει πιάσει μέγας καημός έως και οδυρμός να αναμορφώσουν την Ελλάδα.

Λέω για εκείνους τους τύπους που τώρα τελευταία φιλοξενεί ο Μπαξεβάνης. Και που έχουν βαλθεί να βγάλουν το ελληνικό πανεπιστήμιο για τα σκουπίδια.

Μωρέεεεεεε. Τα χάλια που έχει και το πανεπιστήμιο και όλα τα άλλα του τόπου τα ξέρουμε εμείς που τα ζούμε στην κάθε μέρα. Αυτοί που την κοπάνησαν και έφυγαν τι κόπτονται;

Κι άμα τους αρνηθείς και τα φώτα τους; Εεεεεεε εκεί να δεις. Το τι βρισίδι πέφτει.

Κι εκεί που γλείφανε και φιλάγανε κατουρημένες ποδιές, να δεις για πότε τα βάζουνε ακόμη και με υπουργίνες.

Αν υποψιαστώ πως το μόνο που ήθελαν ήταν μας καθίσουν στο σβέρκο ως μάνατζερ και γκόλντεν μπόι θα πάρω κι εγώ ιδέες από το χουνέρι του Γύζη που κατάντησε Γκύζης και από το Gurf θα το γυρίσω ανάποδα σε Φραγκ - όχι μόνο για τα φράγκα που λιγουρεύτηκαν αλλά και για το φραγκολεβαντίνικο πνεύμα που ήρθαν να μας πουλήσουν.

Ουφφφφφφφφφ πια. Είχαμε τους γερμανοτραφείς που καταντήσανε σαν το Γύζη γερμανικότεροι των γερμανών και τώρα βρώμισε ο τόπος από τα αμερικανάκια που έγιναν πιο αμερικάνοι και από τους αμερικάνους...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
 
ΤΟΥ ΓΚΥΖΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΞΕΝΟΜΑΝΙΑΣ ΜΑΣ
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: HOMA EDUCANDUS :: ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΥΜΗΣ-
Μετάβαση σε: