ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Τετ Οκτ 27, 2010 1:23 pm




Μια βόλτα μετά τη βροχή...



στην παραλιακή λεωφόρο της Ηγουμενίτσας



της φθινοπωρινής Ηγουμενίτσας...



έρημη η παιδική χαρά από παιδάκια

από λιμνούλες όμως δεν έχει παράπονο



παιχνίδια του νερού στο μικρό λιμανάκι





ο Δρέπανος στο βάθος



το φθινόπωρο είναι εδώ...


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Τετ Οκτ 27, 2010 1:27 pm


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Τετ Οκτ 27, 2010 1:31 pm


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Τετ Οκτ 27, 2010 1:35 pm


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Τετ Οκτ 27, 2010 1:38 pm


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Τετ Οκτ 27, 2010 9:32 pm


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Τετ Οκτ 27, 2010 9:34 pm


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Τετ Οκτ 27, 2010 9:37 pm


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...


Έχει επεξεργασθεί από τον/την ΔΑΝΑΗ στις Παρ Οκτ 29, 2010 3:48 am, 1 φορά
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Τετ Οκτ 27, 2010 9:39 pm


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Τετ Οκτ 27, 2010 10:01 pm


Η παραλιακή λεωφόρος της Ηγουμενίτσας. Πήχτρα. Ως συνήθως. Και μετά από βροχή; Ακόμη χειρότερα. Όμως όσο πήχτρα και να είναι το κακό κρατάει γύρω στο ένα χιλιόμετρο. Αστεία υπόθεση μπροστά σε αυτό που ζούσα τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα.

Εδώ, όλα γίνονται στο άψε - σβήσε. Οι αποστάσεις όχι μόνο είναι μικρές αλλά και προσβάσιμες με τα ποδαράκια... Οπότε επιλογή είναι και η λίγη ταλαιπωρία όταν παίρνεις αμάξι. Πολύ απλά, μπορείς και να μην το πάρεις.

Από παρκάρισμα; Για τους ξένους είναι όντως δύσκολο. Άμα ζήσεις λίγο εδώ, μαθαίνεις τα κόλπα... και δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρεις να αφήσεις το αμαξάκι σου.

Στη φωτογραφία διακρίνονται τα περίφημα Πλατάνια, είναι σήμα κατατεθέν της πόλης και έτσι ονομάζεται αυτό το τμήμα της παραλιακής, Πλατάνια! Είναι το σημείο που παραδοσιακά βγαίνει ο κόσμος και δη η νεολαία για διασκέδαση. Οι καφετέριες αφθονούν και το βράδυ εδώ θα βρεις και τα ξενυχτάδικα...

Θέλησα στην αρχή, όταν ήμουν τελείως απληροφόρητη για τα συνήθια της πόλης, να νοικιάσω εδώ διαμέρισμα. Είχα βρει από την ιστοσελίδα του μεσιτικού γραφείου ένα φανταστικό τριάρι, με όλη τη θάλασσα μπροστά του και σε απίθανη τιμή. Με απέτρεψαν... Με την ερώτηση αν έχω σκοπό να κοιμάμαι κάθε μέρα στις εφτά το πρωί!!! την ώρα δηλαδή που σταματά συνήθως ο δαιμονισμένος ήχος της μουσικής από το ξενυχτάδικο στο ισόγειο της πολυκατοικίας...

Α, ναι. Εδώ δεν ισχύουν νόμοι και κανόνες περί ηχορύπανσης.

Αντίθετα ισχύει και επικρατεί το ο γνωστός του γνωστού και ο ξάδερφος του ξαδέρφου. Κι όποιος έχει καλές γνωριμίες απολαμβάνει πλήρη ασυδοσία.

Μεγάλη δύναμη στην πόλη έχουν τα μέλη των παλιών μεγάλων βλάχικων οικογενειών.

Η Ηγουμενίτσα μέχρι και λίγες δεκαετίες πριν είχε ελάχιστο πληθυσμό. Οι περισσότεροι εδώ ήταν βλάχοι που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή για να ξεχειμάζουν τα κοπάδια τους.

Όταν η πόλη απέκτησε τα σκήπτρα του νομού, κι έγινε πρωτεύουσα, ως τότε πρωτεύουσα ήταν το Φιλιάτι (ή οι Φιλιάτες) οι καταφρονεμένοι βλάχοι βρέθηκαν ξαφνικά σε πλεονεκτική θέση. Τα ως τότε βοσκοτόπια ρυμοτομήθηκαν και άρχισαν να μοσχοπουλιούνται ως οικόπεδα.

Αγοραστές και κάτοικοι από τα γύρω χωριά που ήθελαν να ζήσουν στην ... πρωτεύουσα! αλλά κυρίως μετανάστες στη Γερμανία που επιθυμούσαν ένα αποκούμπι στην πατρίδα. Και φυσικά, μαθημένοι πια στο σύγχρονο τρόπο ζωής, το προτιμούσαν να είναι ένα αποκούμπι με τα απαραίτητα του σύγχρονου τρόπου ζωής. Πού να πάνε; Πίσω στο κουτσοχώρι που είχαν αφήσει για να φύγουν στην ξενιτιά;

Στη σημερινή Ηγουμενίτσα περισσεύουν οι επαναπατρισμένοι μετανάστες. Κι αυτό δίνει το δικό του τόνο στην πόλη. Οι άνθρωποι αυτοί, κακά τα ψέματα, έχουν φέρει τη δική τους νοοτροπία. Αν είναι της πρώτης γενιάς, δηλαδή γεννημένοι στα χωριά μας εδώ, και μετά ταξιδεμένοι έξω, είναι με τη νοοτροπία του αρχοντοχωριάτη... Άστα να πάνε...

Αν όμως είναι της δεύτερης γενιάς, δηλαδή παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν έξω, είναι με όλα τα καλά ή και τα κακά του γερμανού... πχ συνεπέστατοι στη δουλειά τους έως βλακείας! Το συναντάς και σε ξαφνιάζει. Και νιώθεις κι εσύ επιτέλους ότι ζεις στην Ευρώπη και όχι στον ωχαδερφισμό και τον τσαρλατανισμό που επικρατεί στην υπόλοιπη χώρα.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Τετ Οκτ 27, 2010 10:18 pm


Το 1ο Δημοτικό Σχολείο της Ηγουμενίτσας. Το πιο παλιό δημοτικό από τα τέσσερα που υπάρχουν στην πόλη.

Βρίσκεται στα Πλατάνια. Εκεί που ήταν δηλαδή και ο πρώτος αστικός πυρήνας που αναπτύχθηκε στη σχετικά καινούρια πόλη της Ηγουμενίτσας.

Μπροστά του η παραλιακή λεωφόρος. Αυτό είναι ένα μεγάλο μειονέκτημα, καθώς είναι το τμήμα εκείνο που συνήθως φρακάρει...

Για άλλους πάλι θεωρείται πλεονεκτική η θέση του γιατί δίπλα του υπάρχουν αμέτρητες καφετέριες να πεταχτείς ακόμη και στο κενό σου να πιεις το καφεδάκι σου. Και μαγαζιά να ψωνίσεις.

Στην αρχή κι εγώ εκεί ήθελα να πάω. Εδώ που τα λέμε δεν ήξερα καν τα άλλα τρία δημοτικά.

Αναγκαστικά το έψαξα σαν ήρθε η ώρα. Γρήγορα έβγαλα έξω από τις προτιμήσεις μου τα δύο που βρίσκονται μακριά από τη θάλασσα. Αν ήθελα σχολείο ανάμεσα σε πολυκατοικίες, δε χρειαζόταν να φύγω από την Αθήνα...

Κι έπειτα έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στα δύο παραλιακά. Προτίμησα εκείνο που βρίσκεται στην πιο κουλ γωνιά της πόλης και που μπορείς άνετα να παρκάρεις. Κι ας μην έχει καφετέριες κοντά του. Στο σχολείο δεν πάω έτσι κι αλλιώς για να πιω καφέ.

Εδώ που τα λέμε όμως... έστω και χωρίς να το γνωρίζω, πέτυχα διάνα και στον τομέα αυτό. Καθώς η εξαιρετική κυρία που έχει το κυλικείο μας, σχεδόν σε καθημερινή βάση μας φέρνει χειροποίητα γλυκίσματα και άλλα ορεκτικά. Στην Αθήνα δε συνέβαινε αυτό. Σιγά μη μας κέρναγε κάθε μέρα το κυλικείο... Πχ χτες μας είχε μπακλαβά!!! Εντάξει, φροντίζουμε όλοι να ψωνίζουμε και άλλα πράγματα, αμαρτία από το Θεό να μπαίνει η γυναίκα στα έξοδα κι εμείς να σφυρίζουμε αδιάφορα...

Όσο για τους καπνούς στη φωτογραφία... όχι, δεν πήρε φωτιά το δασάκι με τα πεύκα... ομίχλη είναι. Αντάρα όπως τη λέμε εμείς εδώ.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Τετ Οκτ 27, 2010 10:34 pm


Κολλητά με το πρώτο δημοτικό και ο μητροπολιτικός ναός της Ηγουμενίτσας. Κάποτε απέναντι ήταν και το Γυμνάσιο, το εξατάξιο τότε γυμνάσιο, της πόλης. Από τότε έχω κι εγώ να μπω σ' αυτήν την εκκλησία. Από μαθητριούλα της πρώτης γυμνασίου. Με την ποδίτσα μια παλάμη κάτω από το γόνατο και την κορδέλα στα μαλιά πάλι μια παλάμη. Την παλάμη της γυμνάστριας συγκεκριμένα, που έπρεπε να μετρά κατ' εντολή του γυμνασιάρχη ιδίοις χερσίν το ήθος των μαθητριών! Ως ήθη, ω καιροί, που έλεγε και η Σαπφώ Νοταρά...

Και γιατί να πάω; Καλέ στην κουζίνα μου είμαι, και σε αρκετή απόσταση το σπίτι από την εκκλησία, και ακούω ολοκάθαρα τη δοξολογία που ψέλνουνε σήμερα, ανήμερα της εθνικής επετείου... Όπως ακούγονται και οι καμπάνες είτε για τη λειτουργία είτε για γάμους (Σάββατο γίνονται πάντα εδώ οι γάμοι) είτε (και το συνηθέστερο) τα απογεύματα για τα ξόδια...

Μπροστά εκεί θα γίνει σε λίγο και η παρέλαση. Είμαι στο να πάω ή να μην πάω. Βαριέμαι. Κι όχι την Ηγουμενίτσα. Με έχει πιάσει μια αφόρητη βαρεμάρα στην ιδέα ότι σε ελάχιστες μέρες από σήμερα πρέπει να ταξιδέψω στην Αθήνα για τις εκλογές... Φτου......

Πάνω που τελείωσα από το άγχος της γιορτής και της ομιλίας. Τρέχα και πάλι. Τι να πάρω μαζί για Αθήνα, τι να φέρω από Αθήνα... Να κάνω και ένα σέρβις στο αμάξι μόλις πάω πάνω. Ή κάτω; Τελικά πάνω ή κάτω είναι η Αθήνα;;;

Το βέβαιο είναι ότι αυτή τη φορά θα ταξιδέψω μέσω Πρέβεζας και υποθαλάσσιας σήραγγας. Δεν το έχω ξανακάνει και με αγχώνει και αυτό. Πέρα βέβαια από το άγχος που θα σας συναντήσω πάλι όλους στη γραμμή σημειωτόν στους δρόμους της πρωτεύουσας. Να μη φρικάρω η γυναίκα που θα ξαναβρεθώ εκεί;

Και ξαφνικά, το μόνο που θέλω είναι να κάθομαι εδώ, στην κουζινούλα μου, να βλέπω ως πέρα στα βουνά και ως κάτω στη θάλασσα. Κι ας ακούω και τη δοξολογία. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Πεμ Οκτ 28, 2010 1:25 am


Σημαιοστολισμένη η μικρή μας πόλη, ετοιμάζεται για τις επίσημες εκδηλώσεις της Εθνικής Γιορτής που είτε το θέλει είτε όχι η Ελλάδα η κάτω απ' τ' αυλάκι, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτό τον τόπο. Τη λεβεντογέννα Ήπειρο! Και ειδικά την Ηπειρώτισσα γυναίκα. Ένα περίεργο κράμα γυναίκας και άντρα μαζί, από την αρχαία ακόμη εποχή.

Εδώ η θεότητα Διώνη. Η θηλυκή εκδοχή του Δία. Και το ιερό της η Δωδώνη... το ιερότερο και παλαιότερο μαντείο των ελλήνων.

Από δω και η Μυρτάλη. Η μετέπειτα Ολυμπιάδα και μητέρα ενός Αλέξανδρου. Χωρίς αυτή τη μάνα μπορούσε να γίνει ο Αλέξανδρος ο Μέγας της Ιστορίας;

Ήρθαν έπειτα οι Ρωμαίοι. Και αφάνισαν τον τόπο μας. 70 πόλεις της Ηπείρου ισοπέδωσαν τότε οι λεγεώνες τους. Εκδίκηση στον τόπο για τις εκστρατείες του Πύρρου. Καμιά άλλη γωνιά του ελλαδικού χώρου δε γνώρισε τέτοια μανία και έχθρα. Χιλιάδες τότε κάτοικοι της Ηπείρου σύρθηκαν δούλοι στην απέναντι ακτή του Ιονίου... Ο τόπος ρήμαξε.

Οι Ρωμαίοι βέβαια φρόντισαν για δικό τους όφελος να αξιοποιήσουν την Ήπειρο και δη τα παράλια. Την ευλίμενο Θεσπρωτία... Εδώ, στην Ηγουμενίτσα, στη θέση Λαδοχώρι, έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη την περίφημη ρωμαϊκή έπαυλη. Νοτιότερα συναντά κανείς και τη Νικόπολη, ρωμαϊκή κι αυτή, να θυμίζει τη νίκη στο Άκτιο του Αυγούστου κατά της Κλεοπάτρας και του Αντώνιου.

Αργότερα στα χρόνια του Βυζαντίου και μάλιστα λίγο πριν τον αφανισμό του, μια μικρή αναλαμπή παρατηρείται στην Ήπειρο με το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Μοιάζει ο τόπος να έχει πλέον χάσει τη συνέχειά του, να βρίσκεται σε λήθαργο, και το Δεσποτάτο δεν καταφέρνει να τον φέρει στη ζωή...

Έρχεται και η τουρκοκρατία και τότε μόνο αποδεικνύεται πως οι αιώνες κυοφορούσαν την αληθινή αναγέννηση. Πώς σαν το σπόρο που χάνεται στο έδαφος και περιμένει την άνοιξη να βλαστήσει, έτσι και οι κάτοικοι της Ηπείρου.

Αίφνης λοιπόν εδώ, σύνορα σημερινής Θεσπρωτίας με Πρέβεζα, εμφανίζεται σαν αετοφωλιά το Σούλι. Μια ολόκληρη ομοσπονδία χωριών που δίκαια αναφέρονται στις σελίδες της Ιστορίας ως κάστρο της λευτεριάς.

Τότε, στα χρόνια του Σουλίου και του Αλή, κάνει και πάλι αισθητή την παρουσία της η γυναίκα της Ηπείρου. Με τις θρυλικές καπετάνισσες, τη Μόσχω Τζαβέλα, τη Δέσπω του Μπότσαρη και τόσες άλλες.

Ανήμερα Χριστούγεννα του 1803 ήταν όταν:

Αχός βαρύς ακούεται, πολλά ντουφέκια πέφτουν.
Μήνα σε γάμο ρίχνονται, μήνα σε χαροκόπι ;
Ουδέ σε γάμο ρίχνονται, ουδέ σε χαροκόπι.
Η Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ’ αγγόνια.

Αρβανιτιά την πλάκωσε στου Δημουλά τον πύργο.
- Γιώργαινα, ρίξε τ’ άρματα, Γιώργαινα, παραδώσου.
Το Σούλι νεπροσκύνησε και τούρκεψεν η Κιάφα,
κι εσύ είσαι σκλάβα Λιάπηδων, σκλάβα των Αρβανίτων.

- Το Σούλι κι’ αν προσκύνησε κι’ αν τούρκεψεν η Κιάφα,
η Δέσπω αφέντες Λιάπηδες δεν έκαμε, δεν κάνει.
Δαυλί στο χέρι νάρπαξε, κόρες και νύφες κράζει.
Σκλάβες Τουρκών μη ζήσωμε, παιδιά μ’, μαζί μου ελάτε.

Και τα φυσέκια ανάψανε, κι’ όλοι φωτιά γενήκαν.

Η Ιστορία και οι ποιητές θα υμνήσουν και τις άλλες Σουλιώτισσες, αυτές που βρέθηκαν αποκλεισμένες στο βράχο του Ζαλόγγου:

Τες μάζωξε εις το μέρος του Ζαλόγγου το ακρινό
της ελευθεριάς ο έρως και τες ενέπνευσε χορό.

Τέτοιο πήδημα δεν το είδαν ούτε γάμοι, ούτε χαρές
και άλλες μέσα τους επήδαν αθωότερες ζωές.

Τα φορέματα εσφυρίζαν και τα ξέπλεκα μαλλιά,
κάθε γύρο που εγυρίζαν από πάνου έλειπε μια.

Διονύσιος Σολωμός

Στα χρόνια που ακολουθούν, και παρά την κατάκτηση του Σουλίου και τη συνεχιζόμενη παρουσία των Τούρκων στην Ήπειρο και πέρα από το τέλος του 19ου αιώνα - διότι αν η υπόλοιπη Ελλάδα του νότου τιμά την απελευθέρωσή της με την επανάσταση του '21, ο δικός μας τόπος χρειάστηκε σχεδόν εκατό χρόνια ακόμη για να λευτερωθεί: μόλις στις 21 Φεβρουαρίου 1913 μπήκε ο ελληνικός στρατός στα Γιάννενα - η Ηπειρώτισσα διατηρεί τα σκήπτρα της τουλάχιστον στο πλαίσιο της οικογένειας.

Ναι μεν είθισται να τη φωνάζουν Κώσταινα, Βασίλαινα, Γιάννοβα, Μάρκοβα ή και Γιώργαινα όπως αποκαλεί τη Δέσπω το δημοτικό τραγούδι ως σύζυγο του Γιώργη Μπότσαρη* αλλά η γνώμη της γυναίκας στην οικογένεια έχει βαρύνουσα σημασία. Ειδικά όταν ασπρίσουν τα μαλλιά της και γίνει κάκω ή βάβω (δηλαδή θεία ή γιαγιά).

Και πώς να μην έχει τέτοιο ρόλο η Ηπειρώτισσα αυτών των ετών αφού τον τόπο αφανίζει μια δεύτερη μάστιγα; Η ξενιτιά;

Στα χέρια των γυναικών μένει το κουμάντο του σπιτιού. Κι αυτές στέκονται μάνα και πατέρας μαζί για να αναστήσουν την οικογένεια.

Έτσι τη βλέπουμε τη γυναίκα της Ηπείρου να δίνει τον πόλεμο της επιβίωσης αντιπαλεύοντας τα στοιχειά της φύσης, της σκληρής φύσης των βουνών της πατρίδας μας. Αυτή θα φέρει από το λόγγο τα ξύλα, αυτή θα βάλει να οργώσει τα λιγοστά και κακοτράχαλα χωράφια, να αρμέξει τα γιδοπρόβατα. Η ζωή της είναι σχεδόν συνέχεια εκτός σπιτιού. Νύχτα έρχεται και νύχτα ακόμη κινάει για τη δουλειά.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που στην ντόπια κουζίνα επικρατούν οι πίτες. Τι άλλο φαγητό μπορεί να μπει στο ταγάρι και να φτάσει στη στάνη ή στο μποστάνι;

Ακόμη και η παρατεταμένη τουρκοκρατία στην περιοχή δεν μπόρεσε να κάμψει αυτό τον ξέχωρο ρόλο της γυναίκας στην Ήπειρο. Και έχουμε χαρακτηριστικό δείγμα από τα χρόνια του Αλή την περιλάλητη κυρα - Φροσύνη. Που δεν καταδέχτηκε να κλειστεί στο χαρέμι και προτίμησε να πνιγεί στα παγωμένα νερά της λίμνης. Η κυρα - Φροσύνη, που αν και παντρεμένη γυναίκα και μάνα με παιδιά, ερωτεύθηκε το γιο του Αλή και τόλμησε να ζήσει αυτόν τον έρωτα.

Είναι και ο έρωτας για τις Ηπειρώτισσες ιδιαίτερος. Είναι δεμένος με θάνατο. Όπως μαρτυρούν πολλά από τα τραγούδια της λαϊκής παράδοσης. Φτάνοντας ακόμη και στο έγκλημα. Χαρακτηριστική περίπτωση η ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, Αναπαράσταση. Με στόρι βασισμένο σε αληθινό γεγονός.

Κι αν αυτό δεν είναι να το καμαρώνεις, δείχνει όμως πως η Ηπειρώτισσα δε στάθηκε ποτέ γυναικούλα.

Καθόλου λοιπόν περίεργο που όταν άναψε το φιτίλι του ελληνοϊταλικού πολέμου άστραψε και βρόντησε και πάλι η Ηπειρώτισσα. Με τις θρυλικές γυναίκες της Πίνδου, να δίνουν το δικό τους αγώνα δίπλα στους άντρες.

Στης ιστορίας το διάσελο όρθιος ο γιος πολέμαγε
κι η μάνα κράταε τα βουνά, όρθιος να στέκει ο γιος της,
μπρούντζος, χιόνι και σύννεφο. Κι αχολόγαγε η Πίνδος
σαν να' χε ο Διόνυσος γιορτή.
Τα φαράγγια κατέβαζαν
τραγούδια κι αναπήδαγαν τα έλατα και χορεύαν
οι πέτρες. Κι όλα φώναζαν: "Ίτε παίδες Ελλήνων ..."
Φωτεινές σπάθες οι ψυχές σταύρωναν στον ορίζοντα,
ποτάμια πισωδρόμιζαν, τάφοι μετακινιόνταν.

Κι οι μάνες τα κοφτά γκρεμνά σαν Παναγιές τ' ανέβαιναν
Με τη ευκή στον ώμο τους κατά το γιο παγαίναν
και τις αεροτραμπάλιζε ο άνεμος φορτωμένες
κι έλυνε τα τσεμπέρια τους κι έπαιρνε τα μαλλιά τους
κι έδερνε τα φουστάνια τους και τις σπαθοκοπούσε,
μ' αυτές αντροπατάγανε, ψηλά, πέτρα την πέτρα,
κι ανηφορίζαν στη γραμμή, όσο που μες στα σύννεφα
χάνονταν ορθομέτωπες η μια πίσω απ' την άλλη

Νικηφόρος Βρεττάκος

Διάβαζε τώρα εσύ τραγούδι και μην ανατριχιάζεις. Γιατί δεν είναι μόνο ένα τραγούδι. Είναι η ιστορική αλήθεια τούτης της γης. Της σκληροτράχηλης...

Χτες, με τα μαθητούδια μου, αυτή τη μορφή τιμήσαμε. Της γυναίκας της Ηπείρου. Κι ανεβάσαμε με τις λιγοστές μας δυνάμεις ένα θεατρικό τριών πράξεων. Με τις γυναίκες της Πίνδου να πλέκουν τη φανέλα του στρατιώτη. Και μετά, με το απεγνωσμένο μήνυμα του Δαβάκη, να πετάνε τις βελόνες και να αρπάζουν τις τριχιές και να ζαλώνονται τα πολεμοφόδια. Να περπατούν μέσα στο χιόνι και μέσα στη νύχτα. Να φτάσουν στα παλικάρια οι σφαίρες.

Εκεί ήρθε ο θάνατος. Το βόλι το κατάστηθα στη μικρή Λαμπρινή. Να λάμψει στο σκοτάδι για μια ακόμη φορά το "οι Σουλιώτισσες δε ζούνε δίχως την ελευθεριά".

Περνάνε οι μήνες. Και η Ελλάδα γονατίζει μπρος στο νέο εισβολέα, το Γερμανικό κολοσσό. Οι φαντάροι γυρίζουν στα σπίτια τους. Μαζί και ο αδερφός της Λαμπρινής. Την αναζητεί. Με ένα πόδι λιγότερο, ψάχνει την αδερφή που δεν τη βλέπει να τον καρτερά μαζί με όλους τους άλλους συγγενείς και φίλους του μικρού χωριού.

Η μάνα τότε υψώνει το κεφάλι και με μάτια στεγνά από δάκρυα του αναγγέλλει:

- Η Λαμπρινή είναι τώρα με την Ελλάδα!

Αυτή είναι η γυναίκα της Ηπείρου. Και πρέπει οι τσούπρες μας - έτσι λέμε εμείς εδώ τα κορίτσια μας, τσούπρες! - να το μάθουν από μικρές.

Γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε Αθήνα, δεν είμαστε κέντρο. Είμαστε στα σύνορα. Μια ανάσα μόνο από τη γειτονική Αλβανία. Και ξέρουμε αυτό που θέλουν εκεί στα κατώμερα να απολησμονούν. Να παραλείπουν ακόμη και από τις σελίδες των βιβλίων Ιστορίας. Πως από την άλλη γραμμή των συνόρων υπάρχουν εκείνοι που επιβουλεύονται τη γη μας. Και κάθε χρόνο ξεθαρρεύουν - παίρνοντας αέρα και από την ανοχή τη δική μας, όπου το "μας" δεν είναι ηπειρώτικο - σχεδιάζοντας νέους χάρτες της περιοχής. Και με την Ήπειρο δική τους.

Εμείς εδώ λοιπόν πρέπει να ξέρουμε να κρατήσουμε ντουφέκι αν και όποτε χρειαστεί. Να το γνωρίζουμε καλά και αυτό, όπως οι άλλοι γνωρίζουν το τηλεκοντρόλ, το κινητό, το ποντίκι...

Τραγουδώντας νανούρισμα στα παιδιά μας, αγόρια και κορίτσια, τον ελληνικό παιάνα:

"Κρατεί η Ελλάδα κλώνο ελιάς μα ξέρει
να σπέρνει κεραυνούς με τ' άλλο χέρι."


Η Ελλάδα, που είναι κι αυτή γυναίκα. Γιατί είναι η γη, είναι η μάνα. Και η ελιά. Το χρυσαφένιο δώρο της γης μας και της θυγατέρας του ήλιου. Και οι κεραυνοί. Του Δία οι κεραυνοί. Που εδώ, στην Ήπειρο, στη Δωδώνη, ήταν το ιερό του. Εδώ και η ισότιμη θεότητα με τον πατέρα θεών τε και ανθρώπων. Η Διώνη.

Απορούμε μετά που με τέτοια γιαγιά βγήκαν έτσι οι Ηπειρώτισσες;

Και δεν απορούμε που η Ήπειρος κατάφερε να σταθεί όρθια στο πέρασμα των αιώνων;

___________________________________

* ΣΗΜΕΙΩΣΗ: "Σύμφωνα με μερικούς ερευνητές, η ύπαρξη της Διώνης προέκυψε ως αναγκαιότητα μετά την αλλαγή της θεότητας που λατρευόταν στο θέατρο της Δωδώνης. Στην αρχή (εποχή του χαλκού) και για πολλούς αιώνες στην Δωδώνη λατρευόταν η Γαία αλλά μετά την είσοδο του Δωδεκάθεου στη θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων η λατρεία του μαντείου μετατέθηκε στον Δία. Οι πανάρχαιες λατρευτικές συνήθειες των ιερέων και των κατοίκων της περιοχής όμως δεν μπορούσαν να αφήσουν το μαντείο χωρίς θηλυκή θεότητα. Έτσι αναγκάστηκαν να «εφεύρουν» τη Διώνη κατά την προσφιλή τους μέθοδο να παράγουν το γυναικείο όνομα από αυτό του συζύγου: (Δίας > Διώνη). Δείγματα αυτής της συνήθειας συναντούμε ακόμα και σήμερα στα χωριά της Ηπείρου. π.χ. Γιώργος > Γιώργαινα κτλ." (ΠΗΓΗ:ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ)

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Πεμ Οκτ 28, 2010 5:40 am


Γυναίκα λοιπόν και το ηρώο της μικρής μας πόλης.

Εκεί και ο τόπος που είθισται μετά τις σχολικές γιορτές στα σχολεία της Ηγουμενίτσας, να κατατίθενται τα στεφάνια της δάφνης. Στα πόδια μιας γυναίκας που κραδαίνει σπαθί.

Είναι η Ελλάδα; Είναι η Ελευθερία;

Είναι η μυθική Διώνη; Η αρχαία Μυρτάλη;

Είναι μια καπετάνισσα από το κακο - Σούλι;

Είναι η γυναίκα της Πίνδου και του Έπους του Σαράντα;

Ή είναι όλες μαζί;

Εγώ πάντως, καινούρια ακόμη στην πόλη, χτες τη γνώρισα από κοντά.

Την ώρα που όλοι βιαστικά είχαν φύγει. Αφήνοντας τα στεφάνια σε χρόνο λιγότερο από ένα τέταρτο της ώρας. Δεν τα κατάφερα να τους προλάβω. Δεν υπολόγισα σωστά και το απίστευτο μποτιλιάρισμα της παραλιακής...

Έφτασα όμως εκεί. Να αποτίσω φόρο τιμής.

Και βρήκα να παραστέκει το μνημείο η τελευταία σημαιοφόρος. Η Κωνσταντίνα. Ένα ψηλόλιγνο κορίτσι της Τρίτης του Γυμνασίου.

Εκείνη είπε πως περίμενε τον πατέρα της να περάσει να την πάρει.

Εγώ την είδα φρουρό του μνημείου και ζωντανή του προέκταση.

Της είπα πως θα γράψω κάτι για εκείνη. Την τελευταία ελληνίδα σημαιοφόρο.

Ποιος ξέρει; Μπορεί και να με πέρασε και για τρελή το κοριτσάκι. Εγώ όμως το έγραψα. Και της το αφιερώνω.

Γιατί κάποτε εμείς, στα χρόνια της, δεν είχαμε καν το δικαίωμα να κρατήσουμε σημαία. Ως θηλυκά... Την εποχή που η μνήμη είχε παγώσει και την εποχή που οι γονείς μάς κουβάλησαν εκεί κάτω. Για καλύτερα λέει.

Στη Βαβέλ της Αθήνας. Της Αθήνας που καμαρώνει για μητέρα της Δημοκρατίας μα οι πολίτες της στάθηκαν μόνο άντρες. Την Αθήνα την ιωνική. Και τα παιδιά των Ιώνων που γύρισαν πίσω, από την Ιωνία, τρεις χιλιάδες χρόνια μετά. Στη δική τους γειτονιά έζησα κοντά τριάντα χρόνια. Με τις ιαχές της Κυριακής από τον Πανιώνιο και της Ιωνικές γιορτές κάθε φθινόπωρο.

Οι Δωριείς δεν πήγαν στην Αθήνα. Τότε που άφησαν πίσω τους την Πίνδο και πήγαν προς τα κάτω. Ε, ναι. Κάτω είναι... Κάθοδος των Δωριέων δε λέμε; Άρα να το λέμε κι εμείς σωστά, θα κατεβώ στην Αθήνα. Κι όχι θα ανεβώ... Να ανεβώ πού; Ποια είναι η άνοδος;

Οι Δωριείς πήγαν στη Σπάρτη. Κουβαλώντας το δωρικό τους ήθος μαζί με όλα τα άλλα "συμπράγκαλα". Αυτό που έκανε ξέχωρη τη γυναίκα στην αρχαία Σπάρτη. Για να μπορεί να δίνει την ασπίδα στο γιο της και να του διαμηνύει:

Ή ταν ή επί τας!


Και να μπορεί πρώτη αυτή να θέτει το λίθο της καταδίκης στον τρέσα και στον παραβάτη.

Ακόμη και οι Αθηναίοι, με τις ιωνικές καταβολές, κόρες δωρικές ανέβασαν στην Ακρόπολη. Να κρατούν ακοίμητες ένα Ερεχθείο. Τις Καρυάτιδες. Με όνομα που μαρτυρά την καταγωγή από τις Καρυές της Λακωνίας.

Και για τον πόλεμο κόρη αρματωμένη είχαν να τους παραστέκει. Την Αθηνά. Τη θεά της σοφίας αλλά και τη θεά με την περικεφαλαία και το δόρυ και την ασπίδα...

Τις άλλες κόρες όμως, τις δικές τους, τις θνητές, τις είχαν κλεισμένες μέσα. Μακριά από τη δημόσια ζωή. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Δυστυχώς στην Ελλάδα τη νεότερη αυτό το μοντέλο γυναίκας κυριάρχησε. Δεν ήταν μόνο τύποις η επιλογή της Αθήνας ως πρωτεύουσας πόλης. Ήταν ένα ολόκληρο ιδεολογικό οπλοστάσιο που ανακάλυψε την Αθήνα και μόνο διαμαντόπετρα στης γης το δαχτυλίδι. Το άστυ το κλεινόν.

Η Σπάρτη, τι είναι σήμερα η Σπάρτη; Μια ξεχασμένη επαρχιακή πόλη. Πιο ξεχασμένη και από την Ηγουμενίτσα. Εμείς τουλάχιστον εδώ θεωρούμαστε και πύλη της Ελλάδας προς τη Δύση. Μας έφτιαξαν και μια νέα Εγνατία, μας κάμαν και λιμάνι.

Αλλά και η Ελλάδα σήμερα, με την Αθήνα πρωτεύουσα, ποια είναι; Το ξέρουμε όλοι. Που να μην το ξέραμε...

Γιορτάζουμε, λέει, σήμερα το ΟΧΙ. Τι διάολο γιορτάζουμε δεν καταλαβαίνω.

Που αντισταθήκαμε λέει στους Γερμανούς. Και την ίδια ώρα βλέπεις τη Μέρκελ στη μικρή οθόνη, νέο φύρερ του κόσμου. Να αποφασίζει για το μέλλον της Ελλαδίτσας μας.

Και βλέπεις και τον μουσιού Προβόπουλο. Που κατάφερε λέει να γονατίσει το σύλλογο εργαζομένων της Εμπορικής Τράπεζας και να καταστήσει εφικτή την πώληση στην Credit Agricole, γαλλικών συμφερόντων.

Μα η Γαλλία ήταν δική μας σύμμαχος, λέει. Η ιστορία του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Και ο Χίτλερ κοινός εχθρός. Που κατέκτησε και τη Γαλλία και εμάς.

Σήμερα; Πόσες φορές δεν έχουμε δει τη φράου Μέρκελ μετά του μεσιέ Σαρκοζί, να βάζουν κάτω και να λιανίζουν το μέλλον των λαών της Ευρώπης;

Όπως βλέπουμε και τους φουκαράδες τους γάλλους να ξεσηκώνονται με την αντιλαϊκή πολιτική του κυρίου Σαρκοζί.

Ποια είναι η Ευρώπη του σήμερα;

Είναι αυτή που αναγκάζει τον κάθε Προβόπουλο να μας βάζει κάθε μέρα και πιο βαθιά το μαχαίρι. Στο νέο του σόου τα έβαλε με τα ...ΚΑΠΗ! και τους μαθητές! Βρήκε λέει υπερβολικά τα έξοδα μεταφοράς μαθητών!

Και βγήκε και ο άλλος ο ΛΑΟ-πλάνος να τον υποστηρίξει. Αυτός που έβαλε πλάτη να περάσει τη μνημόνιο. Και τώρα με ύφος βαρύ και ασήκωτο έβγαλε το πόρισμα πως αν οι πρωθυπουργοί της χώρας άκουγαν τους διοικητές της Τράπεζας της Ελλάδος, δε θα είχαμε φτάσει εκεί που είμαστε σήμερα!

Την Κωνσταντίνα όμως μπρος στο Ηρώο, μόνη της με τη σημαία στα χέρια, να περιμένει τον πατέρα της να την μεταφέρει, δεν την είδε κανένας. Μόνο μια παράξενη Αθηναία που είπε να αφήσει πίσω της τα σαράντα χρόνια στην πρωτεύουσα και να γυρίσει εδώ στα βουνά, κοντοστάθηκε και τη ρώτησε... Τι κάνει εκεί μέσα στο κρύο και στη βροχή και με την ελληνική σημαία στα χέρια.


Και τη φωτογράφισα μόνο από μακριά. Για να μη νομίσω πως είδα όραμα. Η φρουρός του ηρώου. Μια γυναίκα να παραστέκει την άλλη γυναίκα, του μνημείου.

Πιάσαμε την κουβέντα με την Κωνσταντίνα. Της είπα ότι κάποτε εκεί ήταν το παλιό Γυμνάσιο. Το μόνο γυμνάσιο της πόλης. Δεν το ήξερε. Η δική της μάνα πήγαινε λέει στο Μαργαρίτι. Από τη γειτονική Πλαταριά... Ξέρει ο κ. Προβόπουλος πού είναι η Πλαταριά και πού το Μαργαρίτι; Όσο ξέρει πού ήταν ο Παραπόταμος και πώς πήγαινα κι εγώ στο γυμνάσιο Ηγουμενίτσας.

Και καλά τότε. Άλλες εποχές. Σήμερα όμως; Που διαμαρτύρεται ο Διοικητής της Τραπέζας της Ελλάδος για τα έξοδα μεταφοράς των μαθητών;

Ξέρει πως η μισή μου τάξη έρχεται κάθε μέρα με πούλμαν του ΚΤΕΛ στο σχολείο;

Γιατί τα σχολεία των χωριών έκλεισαν. Και τώρα κατεβαίνουν στην Ηγουμενίτσα και τα παιδιά του δημοτικού. Από το Μαυρούδι, τα Αμπέλια, την Εθνική Αντίσταση. Α, ναι. Έχουμε και τέτοιο συνοικισμό εδώ, Εθνική Αντίσταση!!!

Προχτές με τα ίδια πούλμαν ανεβήκαμε και στα Γιάννενα. Για διδακτική επίσκεψη. Φυσικά με έξοδα των γονιών. Η νομαρχία καλύπτει μόνο τη μεταφορά από το σπίτι του μαθητή ως το σχολείο.Τις διδακτικές επισκέψεις, λες και δεν αποτελούν μέρος της μαθησιακής διαδικασίας, τις πληρώνουν οι γονείς στη χώρα μας. Κι άσε τώρα να βαυκαλιζόμαστε για Δωρεάν Παιδεία.

Και ρώτησα τον οδηγό. Γιατί δεν υπάρχουν συνοδοί στα λεωφορεία που φέρνουν τα παιδάκια κάθε μέρα στο σχολείο. Δε δίνει, είπε, η νομαρχία λεφτά! Παλιά είχαν και συνοδούς. Τώρα, δεν υπάρχουν λεφτά!

Προσπάθησα μετά να δέσω τις ζώνες των παιδιών. Αδύνατον. Δε λειτουργούσαν. Φρίκαρα.

Με αυτό το λεωφορείο πηγαινοέρχονται κάθε μέρα οι μαθητές μου; 9 - 10 χρονών παιδιά; Χωρίς συνοδό και χωρίς καν ζώνη ασφαλείας;


Φυσικά το ανέφερα στον ανώτερό μου. Αν μη τι άλλο είναι και παράβαση του ΚΟΚ να ταξιδεύεις - ανήλικους μάλιστα - χωρίς ζώνη ασφαλείας.

Αυτά τα χρήματα θέλει τώρα ο κ. Προβόπουλος να κόψει. Τα ψίχουλα μεταφοράς μαθητών από περιοχές που δεν έχουν σχολείο και κάτω από συνθήκες εγκληματικές. Ή μήπως δεν είναι έγκλημα να εκθέτεις ανηλίκους σε κίνδυνο; Ή μήπως δεν είναι επικίνδυνο να ταξιδεύουν ανήλικοι με πούλμαν χωρίς ζώνη και χωρίς υπεύθυνο συνοδό;

Ρώτησα και έναν πατέρα της τάξης, αστυνομικό στο εδώ τμήμα. Τι κάνει η Τροχαία. Και μου είπε ότι δεν προλαβαίνουν, έχουν τους Κούρδους... Και δεν είχε άδικο ο άνθρωπος. Πράγματι η αστυνομία εδώ τα έχει παίξει με τους λαθρομετανάστες. Και πράγματι δεν επαρκούν οι αστυνομικοί να προλάβουν όλα τα άλλα. Οι περικοπές, βλέπετε, δεν αφορούν μόνο τα έξοδα μεταφοράς των μαθητών.

Βεβαίως ο κάθε λογικός έλληνας καταλαβαίνει πως εφόσον η χώρα δεν έχει λεφτά, θα υποβληθούμε όλοι σε θυσίες. Κι εγώ το καταλαβαίνω. Αλλιώς δε θα ήμουν καν εδώ. Θα είχα μείνει στην Αθήνα να ρουφάω τζάμπα νέφος. Εδώ, το οξυγόνο, το πληρώνεις. Και με πολλούς τρόπους. Τι νομίζατε;

Στην Αθήνα λοιπόν μαζί με το τζάμπα νέφος ο άλλος έχει σχολείο δίπλα στο σπίτι του. Κι έχει κι αστική συγκοινωνία. Έστω και με αρμυρό εισιτήριο. Εδώ δεν έχει ούτε σχολείο ο καθένας, ούτε και συγκοινωνία. Τι πρέπει λοιπόν να γίνει;

Να ακούσουμε τη συμβουλή του κ. Προβόπουλου; Του έλληνα που δήλωσε όπως έγραψαν οι εφημερίδες εισόδημα για το 2008 το αστρονομικό ποσό των 4 εκατομμυρίων ευρώ;



πηγή φωτογραφίας ESOTERICA.GR

Είναι αυτός ο κύριος που τα έχει βάλει με την κάθε Κωνσταντίνα; Και με το κάθε παιδί που θέλει να πάει σχολείο; Ή από το σχολείο στο σπίτι; Ή από κει που το κουβάλησε το σχολείο του για να τιμήσει την εθνική επέτειο; Ως αριστούχο μάλιστα μαθητή; Και το "ξέχασε" μόνο του να φυλάει το μνημείο με τη γαλανόλευκη ανά χείρας;

Μια Κωνσταντίνα που έτσι με τη σημαία στο χέρι, και με τέτοιο όνομα, μου έφερε ήθελα δεν ήθελα τον τελευταίο αυτοκράτορα στο νου. Έτσι κι εκείνος. Τον καιρό που οι καλογέροι τρέφαν κοιλιές στα μοναστήρια, προσπαθούσε μόνος να σώσει τη Βασιλεύουσα. Και φυσικά δεν τα κατάφερε...

Στο ίδιο σημείο βρισκόμαστε και πάλι.

Και όπως τότε μας βάζουνε διλήμματα. Ψευτοδιλήμματα. Τότε ήταν το σαρίκι του Τούρκου με την τιάρα του πάπα. Και κουβέντα για τα καλυμαύχια των καλοέρων. Αυτά που και μετά την άλωση βρήκαν τον τρόπο να εξασφαλίσουν προνόμια και να καλοπερνούν...

Έτσι και τώρα. Μας ζητάνε ψήφο εμπιστοσύνης γιατί μπρος γκρεμός λέει και πίσω ρέμα.

Ναι, παραδέχονται πως μας έχουν σφίξει το ζωνάρι ως εκεί που δεν παίρνει άλλο. Τι ζητάνε όμως; Να χάψουμε το δίλημμα. Πως αν έστω ρίξουμε άλλο χρώμα ψήφο στις κάλπες για την αυτοδιοίκηση, θα έρθει η χρεοκοπία!

Θα έρθει; Δεν είναι ήδη εδώ; Δεν είναι ήδη άδειες οι τσέπες μας;

Κι ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος μια τέτοια απατηλή εικόνα υπερασπίστηκε. Ένα ήδη σάπιο σύστημα. Διαβρωμένο εσωτερικά. Κι έπεσε αυτός για να επιβιώσει το ιερατείο. Το Βυζάντιο έχασε τον τελευταίο του αυτοκράτορα και η Ρωμιοσύνη απέκτησε πολιτικό αρχηγό τον πατριάρχη. Γεννάδιος Σχολάριος με το όνομα!

Στον ίδιο ρόλο και οι διάδοχοί του. Με αποκορύφωμα τον Γρηγόριο τον Ε' που έφτασε να αφορίσει τον Υψηλάντη γιατί τόλμησε να ξεσηκώσει τους ραγιάδες. Και μην κοιτάς που τον αποκεφάλισαν οι Τούρκοι. Στο Λιαντίνη να κοιτάξεις, στη Γκέμμα, και στο κεφάλαιο Ελληνοέλληνας, για να καταλάβεις τα πώς και τα τι αυτής της ιστορίας. Που φυσικά και δε διδάσκεται...

Γιατί αν διδασκόταν δε θα έβρισκα χτες μια Κωνσταντίνα μόνη της με τη σημαία στο χέρι μπρος στο Ηρώο. Ούτε θα είχαν εξαφανιστεί όλοι μέσα σε ένα τέταρτο. Θα είχαν ουσία οι εορτασμοί, δε θα ήταν μόνο τύποι. Και θα ήταν εκεί κόσμος και ντουνιάς. Όχι μόνο μια φούχτα δάσκαλοι με τα μαθητούδια. Όσους είδα περνώντας με το αμάξι και ψάχνοντας θέση να παρκάρω.

Και το μνημείο δε θα είχε τέτοια χάλια. Βρωμιά και γκράφιτι και εγκατάλειψη.


Περικοπές και σ' αυτό; Κανείς δε νοιάστηκε να είναι τουλάχιστον σε μέρα γιορτής ευπρεπισμένο το Ηρώο; Κι έχουμε υποτίθεται σε δέκα μέρες εκλογές για την αυτοδιοίκηση;

Άφησαν τα παιδιά σε τέτοιο μνημείο να καταθέσουν στεφάνια;

Την ψήφο μας όμως τη θέλουν... Και μάλιστα προκαθορισμένου χρώματος.

Μια γιορτή ξεγυμνωμένη ουσίας. Να γιορτάζεις το ΟΧΙ ενός λαού και την ίδια ώρα να του βάζεις δίλημμα μην τυχόν και επαναλάβει ένα ακόμη ΟΧΙ στην ιστορία του.

Το γιες μεν. Αυτό είναι που τώρα βασιλεύει.

Και τυχαίο δεν είναι που σαπίζει εκεί κάτω το μνημείο της γυναίκας με το σπαθί.

Ούτε τυχαία κάνουμε λάθος τον εθνικό ύμνο. Σε γνωρίζω από την όψη του σπαθιού...

Όψη το καταντήσαμε. Ποια κόψη να τραγουδήσουμε;

Σήμερα το μόνο που κόβει είναι το μεγάλο μαχαίρι του κάθε Προβόπουλου. Κόβει μισθούς, κόβει συντάξεις, θέλει τώρα να κόψει και το δικαίωμα των παιδιών να πηγαίνουν σχολείο.

Κι εμείς; Τι κάνουμε εμείς;

Πάμε στο μνημείο, αφήνουμε το στεφάνι και φεύγουμε βιαστικά.

Ξεχνώντας και την τελευταία σημαιοφόρο. Να κραυγάζει με την παρουσία της τη μοναξιά του μνημείου. Τη μοναξιά της μέρας. Και τη μοναξιά του "εορταζόμενου" ΟΧΙ...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Παρ Οκτ 29, 2010 3:59 am


Αργότερα, βαδίζοντας προς το παραθαλάσσιο πάρκο της πόλης, ανακάλυψα πού είχαν πάει τα υπόλοιπα παιδιά...

Κάπου εκεί τριγυρνάγαμε κι εμείς ως γυμνασιόπαιδα, πριν σαράντα χρόνια...

Μάλιστα στο σημείο αυτό (και με την τότε αίθουσά μας ακριβώς απέναντι) έδεσα τους στενούς δεσμούς μου με τη θάλασσα. Μπορεί να μην είμαι νησιώτισσα, αλλά θάλασσα έχουμε κι εμείς. Άσχετο που οι πολλοί λένε Ήπειρος και έχουν στο νου τους μόνο βουνά...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Παρ Οκτ 29, 2010 4:15 am


Εμείς βέβαια, τόσα χρόνια πριν, δεν είχαμε παραθαλάσσιο πάρκο, αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία στο βάθος δεξιά...

Είχαμε μόνο αυτό εδώ το λιμανάκι και μάλιστα σε τελείως χύμα κατάσταση.

Με βραχάκια στις άκρες και όχι μώλο κανονικό.

Και τότε και τώρα στο σημείο αυτό δένουν κυρίως οι ψαρόβαρκες.

Καθόμασταν λοιπόν κι εμείς εκεί, στα βραχάκια... Τις καλές μέρες βουτάγαμε και τα πόδια στο νερό. Στις "αδιάβαστες" μέρες; Βουτάγαν μερικοί και ολόκληροι στη θάλασσα. Για να ζητήσουν άδεια από τον καθηγητή τάχα και καλά πως τους πέταξε άλλος ή πέσαν κατά λάθος! και ήθελαν τα καημένα να πάνε σπίτι να αλλάξουν! μην αρρωστήσουν! τα καημένα!!!

Άλλοι πάλι, οι "μάγκες" της τάξης, διάλεγαν κατάλληλα "φονικά" εργαλεία από τα δίχτυα των ψαράδων! Και εφόνευαν την αφόρητη πλήξη ορισμένων μαθημάτων τοποθετώντας τους θησαυρούς συνήθως στην καρέκλα του καθηγητή!!!

Ευτυχώς δεν πήγα να δουλέψω στο δημοτικό που είναι εκεί. Για φαντάσου να έβρισκα κι εγώ καμιά μέρα αχινούς ή σκυλοψαράκια στο κάθισμα της έδρας!!!

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Παρ Οκτ 29, 2010 4:27 am


Το λιμανάκι, το γεμάτο αναμνήσεις...

Μα δείτε πόσο κοντά είναι στο πεζοδρόμιο η θάλασσα!

Τότε μάλιστα, σαράντα χρόνια πριν, δεν υπήρχε και το προστατευτικό κιγκλίδωμα. Τι πιο φυσικό να πέσουμε στη θάλασσα;

Υπόψην ότι το σχολείο μας ήταν σε στιλ παράγκας του Καραγκιόζη. Υπήρχε ένα παμπάλαιο κεντρικό κτίριο και πολλά νοικιασμένα καταστήματα για αίθουσες. Σε ένα τέτοιο κατάστημα ήμασταν κι εμείς, το Α2.

Κάθε πρωί πηγαίναμε στο κεντρικό κτίριο, γινόταν η προσευχή και η έπαρση της σημαίας, μιλάμε για το 70 - 71... άρα στα χρόνια της χούντας... ο γυμνασιάρχης ανακοίνωνε τις αποβολές και η γυμνάστρια έλεγχε τις ποδιές μας και τις κορδέλες μας για να γεμίσει και το ποινολόγιο της επόμενης μέρας. *

Μετά φορτωμένοι με τις τσάντες βαδίζαμε όλοι μπουλούκια μπουλούκια για τις τάξεις μας. Η δική μας ήταν εδώ, δίπλα σ' αυτό το λιμανάκι... Θάλασσα όμως δεν έβλεπε. Ήταν μέσα σε ένα στενό δρομάκι, ένα ανήλιαγο δωμάτιο με μούχλα στους τοίχους. Ούτε οι καρέκλες δεν έφταναν για όλους. Εκ περιτροπής κάποιοι στέκονταν όρθιοι.

__________________________

* Έπρεπε κατά τα ήθη της εποχής η μεν ποδιά να είναι μια παλάμη κάτω από το γόνατο η δε κορδέλα στα μαλλιά κι αυτή μια παλάμη φαρδιά. Με την παλάμη ζύγιζαν τότε τα πάντα. Ώσπου φτάσαμε στο 73 και η σπουδάζουσα νεολαία της Ελλάδας με τις παλάμες ανοιχτές τους έστειλε το δικό της μήνυμα. Σε όλο το φασισταριό που μας μαύριζε τη ζωή.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Παρ Οκτ 29, 2010 4:42 am


Όπως βλέπετε έχουν ακόμη επιβιώσει κάποια βραχάκια στο μικρό λιμανάκι...

Δε βούλιαξαν παρά τα χιλιάδες όνειρα που κάναμε εκεί.

Ίσως και γιατί τα όνειρα εκείνα δεν τα αφήσαμε στο μουράγιο δεμένα.

Σήμερα, οι περισσότεροι συμμαθητές μου, παρά τις άθλιες συνθήκες της τότε εκπαίδευσης, είναι σημαίνοντα πρόσωπα της μικρής μας πόλης. Και πανεπιστήμιο τελείωσαν και με τα κοινά ασχολούνται.

Μόνο έναν συνάντησα προς το παρόν από τους τότε συμμαθητές. Από εκείνον έμαθα τα νέα και για τους άλλους. Ο ίδιος είναι πια γιατρός καρδιολόγος και μέλος του δημοτικού συμβουλίου. Κατεβαίνει και τώρα υποψήφιος. Για αντιπεριφερειάρχης Ηπείρου με το ΠΑΣΟΚ. Δεν ψηφίζω εδώ. Αλλά και να ψήφιζα αλλού θα έριχνα ψήφο. Και όχι για τα πρόσωπα. Μα για το τι εκφράζει πολιτικά το κάθε ψηφοδέλτιο.

Δεν είναι θέμα προσώπων οι εκλογές. Είναι πολιτικό ζήτημα. Ή τουλάχιστον θα έπρεπε... Γιατί στην επαρχία ο κανόνας είναι να ψηφίζουν το γνωστό του γνωστού και τον ξάδερφο και τον κουνιάδο. Μη σας κάνει λοιπόν εντύπωση το αποτέλεσμα που βγάζει ο νομός μας.

Το πολιτικό κριτήριο αγνοείται και φυσικά και η πολιτική στη συνέχεια αγνοεί τη Θεσπρωτία...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα   Παρ Οκτ 29, 2010 4:46 am


Οι επαγγελματίες ψαράδες δένουν στην απέναντι μεριά. Δίπλα στο δρόμο είναι ο χώρος για τους ερασιτέχνες.

Στο βάθος, το "φαγωμένο" βουνό μαρτυρά το πέρασμα από κει του δρόμου που οδηγεί για Πρέβεζα και Αθήνα. Υποτίθεται πως κάποια στιγμή θα γίνει κι αυτός ο δρόμος αυτοκινητόδρομος με προδιαγραφές σαν της Εγνατίας. Πότε; Όταν η χώρα ανακάμψει από την κρίση! Άρα, καλά κουράγια να έχουμε...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
 
Φθινόπωρο στην Ηγουμενίτσα
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: HOMA EDUCANDUS :: ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΥΜΗΣ-
Μετάβαση σε: