ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 Δε βρέχει πάντα εδώ!!!

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2, 3  Επόμενο
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Παρ Οκτ 22, 2010 12:51 pm


Η διαπίστωση των δύο τελευταίων ημερών: Δε βρέχει πάντα στην Ηγουμενίτσα!!!


Κι όταν δε βρέχει, είναι χαρά θεού τε και ανθρώπων...


Η δική μου η χάρη σήμερα απόλαυσε την υπέροχη φθινοπωρινή λιακάδα στον Δρέπανο.


Με αθερίνα, χορταράκια, τηγανητές πατάτες, κόκα κόλα... 14,50 ευρώ.


Κι ένα δροσερό γλυκάκι κέρασμα του καταστήματος...

Τι είπες, Νηρέα; Πως με βλέπεις να γυρνάω πίσω;

Χα!!! Για δες και μερικά πλάνα από τη χτεσινή λιακάδα:


Στα βουνά. Στα βουνά μας... Και στο σπίτι μας...


Δηλαδή ο λόγος το λέει "σπίτι μας"... γιατί εδώ άλλοι είναι οι μόνιμοι κάτοικοι!

Δεν είναι κούκλα;

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Παρ Οκτ 22, 2010 1:33 pm


Είναι γεννημένη για το ... σανίδι! Φως φανάρι. Ούτε η Μαίριλιν Μονρόε τόσο νάζι και πόζα...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Παρ Οκτ 22, 2010 1:37 pm


Κοίτα σκέρτσο, κοίτα νάζι, η κόρη του γιου του Κεν και της Γκρέτα Γκάρμπο, και αν μπορείς μη λιώνεις μπρος στα δυο πράσινα μάτια χωρίς βλεφαρίδες αλλά με κάτι μουστάκες να!...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Παρ Οκτ 22, 2010 1:45 pm


Ουπς! Για δες εκεί κάτω στο μαντρότοιχο. Κάποιος παρακολουθεί με ενδιαφέρον την παράσταση. Και μην κρίνετε από το μέγεθος, το αδερφάκι της είναι. Με μόλις ένα χρόνο διαφορά. Είθισται φαίνεται για τα μικρά αδερφάκια. Να παρακολουθούν με ενδιαφέρον τις κινήσεις των μεγαλύτερων.

- Εσύ, Νηρέα, τι λες; Πόσους μήνες μου δίνεις διορία για επιστροφή στην ... πανέμορφη τσιμεντούπολη;;;

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Παρ Οκτ 22, 2010 1:51 pm


Τίποτε δεν είναι καλύτερο από μια πόζα παρά να πάρεις μια νέα πόζα!

Πειράζει που με έχει ξετρελάνει αυτό το γατί;

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Παρ Οκτ 22, 2010 1:56 pm


Νομίζω ότι συμφωνεί και το αδερφάκι της, πως είναι άπαιχτη η μεγάλη! Αν και ο πιτσιρικάς είναι και ο ίδιος μια καλλιγραφία! Παραείναι όμως άγριο και από νάζια ουδεμία σχέση...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Παρ Οκτ 22, 2010 9:56 pm


Η κόρη του γιου του Κεν. Προσδιορισμός γατιού είναι αυτός, και περιγράφει την τρίτη γενιά μιας γατοοικογένειας που ξεκίνησε από ένα γατί ράτσας, τον Κεν, δώρο του αδερφού μου στον πατέρα όταν ξέμεινε από γάτες...

Το πρώτο μας γατί στο χωριό, αυτό που θυμάμαι εγώ σαν πρώτο, ήταν η Ριρή. Όνομα για γάτα, ε; Τι περιμένεις; Νονά της ήταν η αφεντιά μου και σε ηλικία γύρω στα 8 με 9... Δεν πρόλαβα να τη χαρώ τη Ριρή. Φεύγαμε, θυμάμαι, για Αθήνα. Και οι γονείς φλόμωσαν το σπιτάκι που τότε μέναμε με αεροζόλ. Ξεκινήσαμε ποδαράτοι - πού αυτοκίνητο ΙΧ εκείνο τον καιρό; Στη στάση του υπεραστικού πηγαίναμε, 2 χιλιόμετρα απόσταση, να πάρουμε το λεωφορείο από Ηγουμενίτσα για Αθήνα...

Είχαμε κάνει το μισό δρόμο όταν ο πατέρας άφησε κάτω τη βαλίτσα και γύρισε σπίτι τρέχοντας. Ένα λαμπάκι στο μυαλό είχε ανάψει. Πως δεν είδε τη Ριρή να βγαίνει από το σπίτι. Ευτυχώς... γιατί το φουκαριάρικο το γατί είχε πράγματι μείνει μέσα.

Άνοιξε την πόρτα και εκείνο πετάχτηκε έξω από τον "θάλαμο αερίων" ζαλισμένο και κατατρομαγμένο. Όταν γυρίσαμε από Αθήνα δεν ξαναπλησίασε στο σπίτι. Κάπου αλλού βρήκε αφεντικά να το νοιάζονται χωρίς να το παρατάν για πάνε διακοπές και κυρίως χωρίς να το ξεχνάνε κλειδωμένο στο αεροζόλ...

Πέρασαν πολλά χρόνια για να αποκτήσουμε και πάλι γάτες. Και αφορμή στάθηκαν δυο αδέσποτα που γεννοβολήσανε στο νηπιαγωγείο της μαμάς. Βρήκε τα γατάκια μέσα στο νηπιαγωγείο. Και τι να τα κάνει; Τα κουβάλησε στο διαμέρισμα.

Δεν έχουν ξαναδεί τέτοια μεγαλεία άλλα γατιά. Τα είχε στα ώπα ώπα. Αλλά τα γατιά είναι γατιά. Και δεν αντέχουν μέσα στα διαμερίσματα. Στο τέλος δεν άφησαν τίποτε χωρίς να το γρατζουνίσουν και χωρίς να το σκίσουν. Και η απόφαση πάρθηκε. Μεταφερθήκανε στο χωριό!

Πόσα γατιά έκαναν αυτό το ταξίδι; Από Αθήνα για χωριό; Νομίζω τρία... Όσα όμως και αν ήταν εκείνο που έμεινε για όλους μας αξέχαστο ήταν η Τζίνα. Μια γάτα χάρμα οφθαλμών που όταν τεντωνόταν έμοιαζε μικρή τίγρη! αλλά και πανέξυπνη! και μάνα καταπληκτική!

Η Τζίνα επιβίωσε αρκετούς χειμώνες. Γιατί εκεί είναι και το πρόβλημα με το χωριό. Όταν μένουν μόνα τους τα φουκαριάρικα τα γατιά χωρίς τη δική μας φροντίδα.

Η Τζίνα όμως τα κατάφερνε. Και ταυτόχρονα γέμιζε γατιά το χωριό. Ένα από αυτά και ο θρυλικός Πιτσίκος ο επονομαζόμενος και Νταγιάν από τη μέρα που έχασε το ένα του μάτι. Πού; Ιδέα δεν έχω. Ίσως σε μάχη με άλλον γάτο; Ίσως από φίδι; Πάντως ήταν ο πιο σκανταλιάρης γάτος που πέρασε από το σπίτι μας. Και ο πλέον βρωμύλος! (εκ του Ρωμύλος είναι αυτό το βρωμύλος; το λέμε αλλά στο λεξικό δεν το βρήκα... )

Χωνόταν που λέτε σε καμινάδες, κοιλιόταν με γάτες σε πονηρές γωνιές, και μετά ο αδιάντροπος κουβαλιόταν στα χάλια του τα μαύρα κυριολεκτικά! Κρίμα την άσπρη γούνα που του χάρισε η φύση. Ήταν όμως γάτος με τα όλα του! Και κυνηγός φιδιών από τους λίγους.

Ναι, δεν τρώνε τζάμπα το φαΐ τους τα γατιά μας στο χωριό. Είναι φύλακες άγγελοι από τα φίδια που περισσεύουν και μάλιστα φίδια οχιές...

Έχουμε όμως και τα άλλα φίδια. Αυτά που ξεπαστρεύουν γάτες με το άλλο δηλητήριο, της ψυχής.

Τα γατιά άρχισαν να χάνονται. Και οι πληροφορίες να λένε πως τα σκότωσαν...

Στο τέλος γλίτωσε μόνο η Τζίνα. Δεν μπορούσε κανείς να τα βάλει εύκολα με την Τζίνα. Σαν άνθρωπος ήταν αυτή η γάτα.

Για πόσο όμως; Στο τέλος νίκησε ο "άνθρωπος"... Γύρισε μια μέρα μέσα στα αίματα. Νιαούρισε το τελευταίο νιαούρισμα στον πατέρα, ένα τεράστιο παραπονεμένο ΓΙΑΤΙ;;;;;;; και χάθηκε μέσα σε μία τρύπα του τοίχου. Δεν ξαναφάνηκε. Και αδύνατον να τη βγάλουμε από κει.

Πέρασε καιρός που δε θέλαμε γάτες. Δε θέλαμε να ξαναζήσουμε τέτοιες σκηνές με σκοτωμένα γατιά.

Κάποια στιγμή ο αδερφός μου - και πολύ σωστά - αποφάσισε να κάνει δώρο στον πατέρα ένα γάτο. Έναν γάτο αγορασμένο από πετ σοπ και με ταυτότητα. Κοκκινοτρίχης και άρχοντας.

Τα βαφτίσια τα ανέλαβε η μικρή μου η ξαδέρφη. Κεν! από το γνωστό σύντροφο της Μπάρμπι!

Πέρασαν τα χρόνια του και όταν πια χάθηκε άφησε πίσω του το γιο του, καρμπόν του πατέρα του. Κούκλος μεν αλλά σαν γάτος ντιπ άχρηστος. Ραχατλής και εντελώς ανίκανος να παίξει το ρόλο του παρά μόνο στον αναπαραγωγικό τομέα. Ούτε φίδι ήταν σε θέση να κυνηγήσει και με τα ποντίκια ήταν σε θέση να τα αφήσει να τον καβαλήσουν...

Ήταν όμως ο άτιμος ένα στολίδι του σπιτιού! Και για να μη λέμε λόγια:



Ο γιος του Κεν!

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Παρ Οκτ 22, 2010 10:30 pm

Την ωραιότερη φωτογραφία του ο Γιος του Κεν μου τη χάρισε πέρυσι. Τέτοιες μέρες περίπου...


1 του Νοέμβρη του 2009. Κυριακή. Τότε που βρεθήκαμε απρογραμμάτιστα στο χωριό όλοι μας. Για το στερνό αντίο στην ξαδέρφη μου, τη Ρόη.

Την επομένη της κηδείας δε μας χωρούσε ο τόπος. Προσπαθούσαμε όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε το κακό που μας βρήκε.

Τα κατοικίδια, το λένε όλοι, νιώθουν τι περνάνε οι άνθρωποι. Άσχετο που εμείς δε νιώθουμε εκείνα.

Τότε ήταν που για πρώτη φορά ο γιος του Κεν μου άρχισε τα τσαλίμια. Όρεξη να βγάλω φωτογραφίες δεν είχα. Εκείνος όμως συνέχιζε να με προκαλεί. Άκεφα σήκωσα το φακό...

Φύγαμε μετά για Αθήνα. Πέρασαν μήνες. Κατέβηκε ο πατέρας στο χωριό για τα κλαδέματα. Αρχές του Μάρτη.

Άδικα τον ρωτούσα αν φάνηκε ο γάτος. Λίγες μέρες μετά μου ανακοίνωσε πως τον είχαν σκοτώσει!!!

Και πέταξαν το σωματάκι του στα σκουπίδια...

Αδιανόητο, φρικτό, απερίγραπτο. Και ύψιστη βαρβαρότητα.

Όταν ξέρεις πως ένα σπίτι έχει πένθος και θρηνεί μια τραγική απώλεια.

Που υποτίθεται έχει συγκλονίσει ολάκερο το μικρό χωριό.

Να σηκώνουν χέρι και να σκοτώνουν το αθώο ζωντανό.

Και πήρα θυμάμαι το αμάξι και κατέβηκα Σούνιο. Λατρεμένη διαδρομή κάθε φορά που το φορτίο της ψυχής ξεχείλιζε.

Από το πουθενά ήρθε τότε ο σωσίας του γατιού μου να τριφτεί στα πόδια μου. Σε ένα ταβερνάκι που στάθηκα. Ένα γατί πανομοιότυπο του γιου του Κεν.

Δεν ξέρω τι υπάρχει πέρα από τα ορατά. Ούτε ασχολούμαι με μεταφυσικές αρλούμπες. Αλλά πως κάτι υπάρχει είναι βέβαιο. Και οι γάτες, είναι κι αυτό βέβαιο, συμμετέχουν σ' αυτό το αόρατο και απροσδιόριστο, που μοιάζει όμως το μόνο αληθινό της ζωής μας...


Ο άλλος γάτος. Ο ξένος. Ο Κουρσάρος του Αρχιπελάγους...

Για τη συνάντηση μαζί του δείτε περισσότερα ΕΔΩ.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Παρ Οκτ 22, 2010 11:06 pm

ΔΑΝΑΗ έγραψε:
Η μούχλα και το κακό συναπάντημα έφταιξαν. Και ξέχασα πόσο όμορφη είσαι. Σαν εκείνος ο ήρωας, ο Ανταίος, που η δύναμή του ήταν η γη, να ξέχναγε λέει να πατά το χώμα. Το φαντάζεσαι; Ή Σαμψών που πήρε μονάχος την ψαλίδα και έκοψε τα μαλλιά του.

Έτσι κι εγώ ξέχασα μήνες τώρα τη θάλασσα. Ξέχασα πόσο όμορφη είναι.

Και σήμερα, που ευδόκησα να πλύνω το αμάξι από τη λασποβροχή, να ξαναδώ δηλαδή τι κυκλοφορεί έξω από τα παρμπρίζ, είπα να κατεβώ και μια βόλτα στα μέρη τα γνωστά και τα αγαπημένα. Λεγραινά. Και ταβερνάκι το Αρχιπέλαγος. Λίγα μόλις χιλιόμετρα από το Σούνιο.

Μια μαγεία είναι εδώ. Μέχρι πουλάκια κελαηδούν. Και στο βάθος η απέραντη και η γλαφυρόγλουτη... Η ανθούσα και η πικροκυματούσα. Όλα είναι η θαλασσίτσα. Και φτάνει να τη βλέπεις για να λιώθεις κι εσύ σε πληρότητα.

Απορώ, τόσον καιρό πώς ξεχάστηκα; Πώς κλείστηκα σε ένα μπαλκόνι να γράφω για χίλιες δυο σαχλαμάρες;

Και είναι ένα γαλάζιο βαθύ η θάλασσα της άνοιξης. Όχι το ξεπλυμένο του καλοκαιριού. Κι εκεί στο βάθος του ορίζοντα βλέπω το καραβάκι της κόρης μου. Να κόβει βόλτες γύρω και γύρω και ξανά γύρω γύρω.

ΑΑΑΑΑΑΑΑ, όχι, γράψτε λάθος. Καλέ, ευτυχώς που το τσεκάρησα. Ξεκίνησαν επιτέλους. Και πάτησαν και γκάζι. 82 μοίρες πορεία. Κατά δω έρχονται.

Μου μαύρισε βέβαια την καρδιά η Αστερόσκονη, που μόλις σήμερα μου αποκάλυψε πως λίγο έλειψε τις προάλλες να πέσουν στα χέρια των πειρατών. Κι εγώ, η έρμη μάνα, να κοιμάμαι τον ύπνο του αφελή. Πως όλα βαίνουν καλώς και όλη η φύση ησυχάζει. Μωρέ, η φύση ακόμη και όταν αγριεύει, δε φτάνει σε αγριότητα τον άνθρωπο.

Και ήρθα λοιπόν κατά δω. Να θυμηθώ τις περασμένες μέρες που κατεβαίναμε μαζί στην παραλιακή και αγναντεύαμε το πέλαγος. Τότε που κένταγε με στημόνι τη φαντασία το μεγάλο όνειρο.

Αχ, βρε θάλασσα κι αλμυρό νερό. Να πάτε χαιρετίσματα στην κόρη μου για τα καλά ταξίδια, και στην άλλη τη μικρή, γοργά να περάσει ο καιρός και να ξαναβρεθεί εκεί που πιότερο αγαπά.

Τι θα 'ρθει ο καιρός που ούτε να τη δουν τη θάλασσα δε θα προλαβαίνουν. Και θα αδειάζουν οι μπαταρίες και θα λιγοστεύει η ανάσα. Και όλο θα λεν "αύριο χωρίς άλλο θα κατεβώ να δω τη θάλασσα". Οι μέρες όμως θα περνούν και η θάλασσα ούτε που θα ρωτά τι απέγιναν. Γιατί να ρωτήσει η θάλασσα; Αυτή υπάρχει και χωρίς εμάς. Εμείς είναι που δεν μπορούμε να ζούμε μακριά της...

Ας θυμηθώ κι εγώ, ας θυμηθούν και άλλοι, τι έγραφα τότε. Τον περασμένο Μάρτη.

http://educandus.forumotion.com/forum-f7/topic-t1752.htm

ΕΙΧΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΠΟΣΟ ΟΜΟΡΦΗ ΕΙΣΑΙ...

Δε διόρθωσα ούτε το λάθος που τώρα πρόσεξα. Γιατί ήταν από τα λάθη εκείνα που μαρτυράν πως άλλα είχα στο νου και άλλα έγραφα. Νιώθεις ήθελα να γράψω, λιώθεις έγραψα. Συναίρεση με το λιώνεις... αυτό που παθαίνω όταν βλέπω τη θάλασσα. Λιώνω και γίνομαι ένα μαζί της. Υγρή εκείνη, υγρή κι εγώ...

Εγώ η ιδία. Που μόλις την Κυριακή ενημερώθηκα πως ήμουν εξαγριωμένη. Και απαξιωτική. Με εκείνους που μου έλεγαν νέα της Χαλ.

Ίσως, ποιος ξέρει. Να ξαναπήγα χτες μεσημέρι στη θάλασσα για να θυμηθώ και το άλλο. Πόσο άσχημοι μπορούν να γίνουν οι άνθρωποι.

Γιατί ήμουν την προηγούμενη μέρα στο χωριό. Και είδα τα καινούρια γατάκια. Με έσφαξε η ομορφιά τους. Με έσφαξαν και οι απουσίες.

Και το βράδυ, ένα φλασάκι στο μυαλό. Ένα καμπανάκι του αόρατου που μας καταδιώκει.

Εκδρομή ετοιμάζαμε για Γιάννενα. Και θέλησε να είναι στις 22 του μήνα. 22 του Οκτώβρη.

Την ίδια μέρα που η Ρόη επικοινώνησε για τελευταία φορά μαζί μου. Και την ίδια μέρα, την ίδια ακριβώς ώρα, μια βδομάδα αργότερα, Πέμπτη, 29 Οκτώβρη, περασμένες 4, άνοιξε τα φτερά της και πέταξε στη γειτονιά των αγγέλων.

Φέτος, στις 22 του μήνα, στα Γιάννενα κι εγώ. Χωρίς να το επιδιώξω. Και χωρίς να έχω πάει στα Γιάννενα εδώ και μήνες. Περαστική μονάχα όσες φορές ανεβοκατέβηκα Αθήνα. Δεν τα μπορώ ακόμη τα Γιάννενα.

Δεν είναι μόνο η θεία, η μάνα της, που απαγορεύει να της λέμε ότι η Ρόη δεν υπάρχει.

Είμαστε όλοι μας έτσι. Γιατί η Ρόη δεν ήταν ένας ακόμη άνθρωπος στο σόι. Ήταν ξεχωριστή.

Η Ρόη έχασε τον πατέρα της στις 5 Μάρτη του 2009. Την ίδια μέρα που κι εγώ πήρα τούμπες στη σκάλα και γλίτωσα παρατρίχα.

Λίγο καιρό μετά κόντεψα να χάσω στο χειρουργείο και τη μάνα μου. Δεν ήταν άνοιξη εκείνη η περσινή...

Η Ρόη δίπλα μας. Από τα Γιάννενα να παίρνει και να ξαναπαίρνει τηλέφωνα. Να πάει λέει εκεί η μάνα μου να την κοιτάξει εκείνη. Γιατί ήξερε από πρώτο χέρι τι είναι η εγχείριση στα πόδια.

Κι εμένα. Τηλέφωνα συνέχεια. Να κάνουμε σχέδια για τη στιγμή που θα ερχόμουν κι εγώ Ήπειρο. Να έρχεται εκείνη Ηγουμενίτσα, να πηγαίνω εγώ Γιάννενα.

Τώρα; Πώς πάνε Γιάννενα τώρα;

Με πήγαν με το σχολείο χτες. Για να ακούσω και πάλι το τελευταίο της μήνυμα:

‎"All people dream, but not equally. Those who dream by night in the dusty recesses of their minds, wake in the day to find that it was vanity: but the dreamers of the day are dangerous people, for they may act on their dreams with open eyes, to make them possible."

ΡΟΗ ΛΑΜΠΡΙΔΗ - 22 ΟΚΤΩΒΡΗ 2009....

Ένας επικίνδυνος άνθρωπος και η Ρόη Λαμπρίδη. Που ονειρευόταν ξύπνια. Και πάλευε να κάνει τα όνειρα πραγματικότητα.

Κοντεύει πια να κλείσει χρόνος που έφυγε. Και είναι κοντά μου περισσότερο από ποτέ.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 12:00 am

Γιατί ήρθα εδώ;

Γιατί άφησα πίσω μου την Αθήνα;

Χίλιοι λόγοι. Μα σίγουρα δεν το έκανα για τις γάτες. Δεν ήρθα να τις ταΐζω τους μήνες του χειμώνα που ο πατέρας λείπει. Οι γάτες είναι το πρόσχημα. Εξάλλου γάτες μπορεί να έχει κανείς και στην Αθήνα. Εγώ όμως ποτέ δεν είχα ζώο, μετά τη Ριρή, μέσα στο σπίτι. Ούτε εκείνη ξαναμπήκε σε σπίτι, ούτε κι εγώ έβαλα άλλο ζωντανό.

Μπήκαν όμως προχτές μόνα τους... Δυο ποντίκια! Δυο τόσο δα ποντικάκια.

Δεν είχα ξαναδεί ποντίκι ζωντανό. Και χρειάστηκε με την πρώτη κιόλας συνάντηση να σταθώ ιδιαιτέρως αγενής μαζί τους. Βρε μπας και έχουν δίκιο να με κατηγορούν; Για απαξίωση και άρνηση να ανταποδώσω τη συμπάθεια;

Πήρα τη μεγάλη ομπρέλα, δεν είχα τίποτε καλύτερο, και τους έδειξα την έξοδο. Για τα ποντίκια μιλάω. Που τρυπώσανε στο σπίτι μου.

Την άλλη μέρα ενημέρωσα τη σπιτονοικοκυρά. Τη κυρα - Μαριόλα. Μαριόλα τη λένε και είναι...

Μαριόλα λέγανε κι εκείνο το τραγούδι. Που της αφιέρωσε της Ρόης ο αδερφός μου. Στερνό αντίο από την εκπομπή που εκείνη έβρισκε πάντα χρόνο να ακούει. "Σήκω Μαριόλα μ' απ' τη γη"...

Και η κυρα - Μαριόλα σαν άκουσε για ποντίκια μέσα στο σπίτι έπαθε ταραχή. Τριάντα χρόνια εδώ, μου είπε, δεν είδαμε ποτέ ποντίκι. Μόνο τον καιρό που χτίζανε τις πολυκατοικίες δίπλα και έσκαψαν τα θεμέλια, πετάχτηκαν πολλά ποντίκια έξω από τη γη...

- Κάτι σου έκλεψαν! Μου είπε. Για να σου μπουν ποντίκια, κάτι σου έκλεψαν!!!

Την άλλη μέρα μου κουβάλησε ποντικοπαγίδες. Τις έστησα σε διάφορες γωνιές. Πέρασαν τόσες μέρες, πουθενά άλλο ποντίκι! Ακόμη και στο διάδρομο του κτιρίου. Κι ας μένει συνέχεια η πορτούλα ανοιχτή προς το δρόμο και η άλλη προς τον κήπο. Η κυρα - Μαριόλα φαίνεται να έχει δίκιο.

Και όμως εγώ τα είδα τα ποντίκια. Και δύο μάλιστα. Δεν τα φαντάστηκα!

Το ένα, το πρώτο, το έπιασα με την άκρη του ματιού την ώρα που ξαπλωμένη έβλεπα τηλεόραση στο σαλόνι. Με το φως σβηστό. Είδα μια σκιά να τρέχει ανάμεσα στις παντόφλες μου και να χάνεται κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού!!!

Άναψα το φως. Παιδεύτηκα αρκετά να βρω τι ήταν και πού. Το ποντίκι είχε κιόλας βγει στο διάδρομο και είχε κρυφτεί πίσω από τις κούτες που έμειναν εκεί χωρίς χώρο στη βιβλιοθήκη να αδειάσουν το περιεχόμενό τους...

Παιδεύτηκα και να του εξηγήσω πως πρέπει να βγει έξω. Ευτυχώς είχα προλάβει να κλείσω όλες τις άλλες πόρτες και μόνο η κεντρική πόρτα του διαμερίσματος του έμενε. Βγήκε. Κι εγώ ανάσανα...

Δυο ώρες μετά στην κουζίνα. Με τη μπαλκονόπορτα ανοιχτή για το τσιγάρο. Και έξω να βρέχει καρεκλοπόδαρα. Διάβαζα όρθια την ομιλία μου για τη συνέλευση που είχα την άλλη μέρα. Και τότε είδα το άλλο. Να τρέχει στο πάτωμα δίπλα στα ντουλάπια της κουζίνας. Κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό.

- Λόχος από ποντίκια;;; Θεούλη μου, φώναξα, δεν είχα αυτό στο νου μου όταν αποφάσιζα να έρθω εδώ!

Έπειτα, ήθελα δεν ήθελα, ακολούθησα την ίδια μέθοδο. Με την ομπρέλα και πάλι. Να το κυνηγάω να το ξετρυπώσω και να μην το βλέπω πουθενά. Υποθέτω πως είχε κρυφτεί στο ψυγείο. Στο κενό που έχει στο πίσω μέρος για το μοτέρ.

Έβγαλα την μπρίζα και τράβηξα το ψυγείο. Τίποτα. Αλλά κάπου ήταν!!! Άρχισα να χτυπάω τα τοιχώματα του ψυγείου. Ώσπου σε μια στιγμή νά το!!!

Τώρα η έξοδος ήταν η μπαλκονόπορτα. Βγήκε εκείνο τρέχοντας στη βεράντα, βγήκα κι εγώ. Κλείνω πίσω μου και τη σίτα. Αυτό κρυμμένο πίσω από το γιασεμί. Τραβάω τη γλάστρα. Τι να κάνω; Μπορούσα να το αφήσω εκεί;

Έτρεξε στην άκρη του μπαλκονιού. Το φοβέριζα με την ομπρέλα. Τίποτε. Ήταν βλέπεις και η βροχή.

Χρειάστηκε να το σπρώξω με τη μύτη της ομπρέλας. Σάλτο μορτάλε. Μπορεί και όχι. Τα ποντίκια κολυμπούν, μου είπαν...

Την άλλη μέρα, που στέγνωσαν τα νερά στον κήπο, ποντίκι δε βρέθηκε.

Κι εδώ η σίτα μένει πάντα κατεβασμένη. Και να θέλει να ξανάρθει, θα βρει την πόρτα σφαλιστή και τα κλειδιά παρμένα!!!

Μωρέ. Τα είδα τα ποντίκια. Δύο ήταν; Το ίδιο δυο φορές; Πάντως δεν το φαντάστηκα.

Η Μαριόλα όμως επιβεβαιώθηκε. Πως εδώ δεν είναι πέρασμα ποντικιών.

Και το ζήτημα είναι να εντοπίσω τι έκλεψαν. Τι μου έκλεψαν;

Όλα και να τα κλέψουν ένα δεν μπορούν. Να πάρουν τη θάλασσα από τη θέση της.

Όπως δεν μπορεί κι ο θάνατος ακόμη να μας κλέψει τη μνήμη εκείνων που αγαπήσαμε.

Τι μένει; Οι ίδιοι οι άνθρωποι να "κλέψουν" και να καταστρέψουν όσα νιώθεις για εκείνους.

Οι άνθρωποι όλα τα μπορούν. Να σκοτώσουν τα ζώα που αγαπάς. Να σκοτώσουν και την αγάπη που τους πρόσφερες.

Ποιες γάτες; Και ποια ποντίκια;

Οι άνθρωποι. Αυτό είναι το ζητούμενο. Που πολεμάς να τους καταλάβεις και πέφτεις έξω συνέχεια.

Γιατί έφυγα από την Αθήνα; Γιατί εκεί περίσσευαν οι άνθρωποι. Έχει κι εδώ. Ανθρώπους.

Εδώ όμως περισσεύουν τα άλλα. Και είναι σε απόσταση αναπνοής. Η θάλασσα. Οι γάτες. Ακόμη και τα ποντίκια...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 12:11 am

Ακόμα και τα ποντίκια.

Μα δεν ξεχνώ τι έγραφα. Μόλις τον περασμένο Μάρτη:

Παράθεση :
Μου μαύρισε βέβαια την καρδιά η Αστερόσκονη, που μόλις σήμερα μου αποκάλυψε πως λίγο έλειψε τις προάλλες να πέσουν στα χέρια των πειρατών. Κι εγώ, η έρμη μάνα, να κοιμάμαι τον ύπνο του αφελή. Πως όλα βαίνουν καλώς και όλη η φύση ησυχάζει. Μωρέ, η φύση ακόμη και όταν αγριεύει, δε φτάνει σε αγριότητα τον άνθρωπο.

Καλύτερα λοιπόν τα ποντίκια. Τα αληθινά ποντίκια.

Αυτά τουλάχιστον πιάνεις την ομπρέλα και χραπ! Τα πετάς έξω!

Με τα άλλα τρωκτικά τι να κάνεις...

Αυτά που σου ροκανίζουν την καρδιά. Και δεν τα πιάνει καμία ποντικοπαγίδα.

Γι' αυτό εδώ. Που έχει λιγότερους ανθρώπους.

Κι ας έχει και ποντίκια. Αυτά τα ποντίκια αντέχονται...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 1:26 am


Δυο καρέκλες. Στη γωνιά της στέρνας. Φτάνουν. Να χωρέσουν τους ανθρώπους εδώ.

Και στο βάθος τα βουνά. Όλα τα βουνά δικά σου.

Να συνομιλείς ανεμπόδιστα μαζί τους.

Το μόνο αληθινό διάλογο. Το διάλογο με τη φύση.

Το θέμα δεν είναι γιατί ήρθα τώρα εδώ. Αλλά γιατί να φύγουμε.

Γιατί να αφήσω σαράντα χρόνια στην Αθήνα. Σχεδόν σαράντα. Παρά ένα...

Και ένα ακόμη εκτός. Εκείνο στην Κύπρο.

Και τα άλλα δύο. Στα καράβια.

Έμειναν; 36 χρόνια; Τόσα πρέπει να είναι.

Τι μένει;

Μαζί με τις κούτες της μετακόμισης φτιάχτηκαν και τα άλλα μπαγκάζια.

Μία μεγάλη που γράφει ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ.

Άλλες με τα σφυροδρέπανα της ΚΝΕ και του ΚΚΕ.

Μένει κορόνα και το ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ.

Και η άλλη κορόνα φυσικά, η κορόνα της πόλης. Η Ακρόπολη με τον Παρθενώνα της.

Και οι λίγοι αληθινοί φίλοι. Μένουν κι αυτοί. Τι θα ήμασταν χωρίς αυτούς;

Μένει και ο Αντρέας Μήτσου. Η τελευταία καλή ανάμνηση της Αθήνας. Ο αγαπημένος των μελισσών...

Τα άλλα, της καρδιάς, μένουν για μένα. Σε κρυφό ντουλαπάκι.

Και είμαι περίεργη. Όταν σε λίγες μέρες θα ανηφορίσω για Αθήνα. Αναγκαστικά, για τις εκλογές. Όταν θα ξαναπεράσω από μέρη γνωστά και αγαπημένα.

Πού θα με οδηγήσουν τα πόδια μου; Να μαζέψω αναμνήσεις;

Στο σχολειό που δίδαξα κοντά είκοσι χρόνια; Και που τον τελευταίο χρόνο στην Αθήνα περνούσα απ' έξω και δε γύρναγα ούτε τα μάτια να το δω; Τι να δω; Τη σκάλα που κόντεψα να αφήσω τα κοκαλάκια μου στις 5 Μάρτη του 2009;

Γλίτωσα. Και έβαλα μυαλό. Τι κρίμα να μην πέσω νωρίτερα...

Για να δω επιτέλους τον κόσμο από τη σωστή του όψη.

Κι έπειτα άρχισα να μαδάω μαργαρίτες.

Γιομάτη ευτυχώς η παραλιακή. Μαργαρίτες...

Άλλες όμως λέει τη μια χρονιά, άλλες την άλλη και τελείως διαφορετικές την παράλλη.

Παράθεση :
Και οι μαργαρίτες αν τις κοιτάξεις δεν είναι ίδιες με την τελευταία φορά που τις είδες.

Ούτε και η θάλασσα, κυρίως αυτή, ποτέ δεν είναι η ίδια. Το ξέρεις ότι είναι ζωντανή. Ποτέ δεν θα είναι όπως τώρα, όπως πριν ένα μήνα, πριν ένα χρόνο... Ακόμα και τα βλέφαρα που ανοιγοκλείνουμε είναι αρκετός χρόνος για να αλλάξει η εικόνα της. Αρκεί να έχεις μάθει να την ακούς και να την ζείς. (είμαι σίγουρη Δανάη ότι το θυμάσαι αυτό)

Παράξενες οι μέρες, και είναι γεγονός ότι σε ταξίδια οι θάλασσες έβγαζαν σε γνωστά λιμέρια.

http://educandus.forumotion.com/forum-f4/topic-t994.htm#5677

Λάθος. Αυτό που λες για τη θάλασσα. Και λάθος δικό μου που δεν στο απάντησα τότε. Για το

ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΝ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ

Η θάλασσα ακριβώς γι' αυτό μένει πάντα η ίδια. Επειδή διαρκώς αλλάζει.

Το πράγμα είναι δύσκολο να το καταλάβουμε. Βοηθά αν σκεφτούμε τη ζωή μας σαν ένα ταξίδι. Που είναι ταξίδι βεβαίως.

Θα έλεγα ένα ταξίδι με τρένο. Που διαρκώς κινείται. Πώς μπορείς να μείνεις ο ίδιος μέσα στο τρένο της ζωής; Σε φεύγει και σε προχωράει. Αν μείνεις ακίνητος, αν μείνεις ίδιος, τότε προχωράς μαζί με το τρένο.

Στην πραγματικότητα αν δε θέλεις να αλλάξεις πρέπει συνεχώς να αλλάζεις κι εσύ θέση. Πάει το τρένο προς μια κατεύθυνση; Εσύ ανάποδα. Για να μείνεις εκεί που ήσουν.

Θα χάσεις λοιπόν το ταξίδι; Ε, μα όχι. Ίσα ίσα. Θα έχεις γνωρίσει την πίσω όψη του καθρέφτη. Θα έχεις γευτεί το ανάποδο ταξίδι.

Ξέρω, είναι δύσκολο να το καταλάβεις. Πώς ξεκίνησα αυτό το ταξίδι. Από ένα πλατύσκαλο μια μέρα βροχερή. Από τότε περπατάω ανάποδα. Γυρίζω και τα κάδρα ανάποδα.

Ναι. Για φαντάσου έστω αυτό τον ανάποδο κόσμο. Δοκίμασε το μεσημέρι σήμερα. Να σερβίρεις το φαγητό στην ανάποδη όψη του πιάτου. Και να φας με την ανάποδη όψη του κουταλιού.

Λέω τρελά;

Θα καταλάβεις κάποτε τι λέω τώρα. Όταν και ο δικός σου κόσμος τουμπάρει.

Τότε θα χρειαστεί να τουμπάρεις κι εσύ για να συνεχίσεις το ταξίδι...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 1:58 am

Ήμουν στα καράβια τότε. Δοκιμάκι. Όταν έζησα την πρώτη άγρια νύχτα της ζωής μου στο πέλαγος.

Ώρες ατέλειωτες το παπόρο τραμπαλιζόταν σε τρελό χορό. Κορυβαντιούσε! Άκου λέξη! Σήμερα ευδόκησα να τη μάθω. Κορυβαντισμός, γράφει το λεξικό, είναι ο μανιασμένος χορός. Και ο Κορύβας ήταν ιερέας της Ρέας στη Φρυγία...

Για όποιον δεν το έζησε, ας δει το βίντεο:


Το είδα κι εγώ πριν λίγες μέρες. Και σκεφτόμουν. Διάφορα. Ή μήπως είναι περιττός ο τόνος;

Σκεφτόμουν λοιπόν και το γράφω τώρα πως όποιος έζησε αληθινά αυτό το μανιασμένο χορό κανένας άλλος χορός δεν τον τρομάζει. Δεν μπορεί και δεν πρέπει.

Ήμουνα όμως τότε δοκιμάκι. Πρωτάρα στο καράβι. Και όλη νύχτα δεν κατάφερα να ησυχάσω στην κουκέτα. Και λίγο που με έπαιρνε ο ύπνος, πετιόμουν κάθιδρη από τον εφιάλτη. Το καράβι να έχει τουμπάρει από το τόσο κούνημα. Κάτω η κουβέρτα, πάνω η καρίνα.

Απίθανο δεν είναι να συμβεί αυτό. Το έζησαν οι ναυτικοί του Δύστος. Και ήταν για τους περισσότερους και το τελευταίο πράγμα που έζησαν. Κάπου στα ανοιχτά της Κύμης...

Γλίτωσε τότε ένας δόκιμος. Ένα παιδί της σχολής. Κατάφερε μέσα στον εφιάλτη να βρει την έξοδο και να κολυμπήσει έξω.

Είναι να απορεί κανείς. Που γλίτωσε ο πρωτάρης και την πάτησαν οι άλλοι, οι ναυτικάντζες...

Το ίδιο δεν έγινε στο Aegean Wind; Γλίτωσε κι εκεί ο δόκιμος. Και μάλιστα γυναίκα δόκιμος.

Και την πάτησαν άλλοι με χρόνια στα καράβια.

Γιατί;

Το πράγμα έχει εξήγηση. Και δεν είναι απλά η τύχη του πρωτάρη.

Είχαμε που λες κάποτε στο χωριό μας ένα καπετάνιο. Χωριό μέσα στα βουνά αλλά έβγαλε ναυτικούς...

Ερχόταν που λες στην εκκλησία και ο κόσμος γέλαγε. Γιατί εκείνος κουνιόταν όλη την ώρα. Με το ίδιο κούνημα του καραβιού. Του είχε γίνει βίωμα, είχε γίνει ένα μαζί με το κούνημα.

Στο καράβι δε θα δεις τους ναυτικούς να κουνιούνται. Γιατί κουνιέται και το καράβι. Και η κίνηση μηδενίζεται. Πάει το καράβι από τη μια πάντα; Πάει ο ναυτικός από την άλλη. Κι έτσι μένει ορθός.

Αλίμονο όταν το καράβι τουμπάρει. Αν κάνει ο ναυτικός από συνήθεια το ίδιο. Θα μείνει μέσα και θα πνιγεί.

Καταλαβαίνεις τώρα γιατί οι δόκιμοι, οι καινούριοι, καταφέρνουν να σωθούν; Γιατί δεν έχουν μάθει ακόμη να κουνιούνται με το καράβι...

Φοβόμουν πολύ τότε κι εγώ. Την πρώτη φορά που γνώρισα στο πετσί μου το κούνημα του καραβιού. Κι έβλεπα εφιάλτες πως τουμπάρουμε.

Πήγα στη γέφυρα για βάρδια. Κάτι πάνω μου μαρτύρησε τι πέρασα. Και το μάτι του καπετάνιου το έπιασε. Όλα πρέπει να τα πιάνει το μάτι του καπετάνιου.

Με ρώτησε. Και του είπα.

Και τότε μου εξήγησε πως τα καράβια φτιάχτηκαν να κουνιούνται. Για να μη βουλιάξουν... Αλίμονο να μείνει το καράβι ακίνητο. Τό 'φαγε το μαύρο κύμα...

Γι' αυτό τουμπάρησε και το Δύστος. Γιατί δεν μπόρεσε να κινηθεί ανάποδα.

Κι έλεγες κάποτε πως σε τρομάζω. Με έβλεπες να αλλάζω και φοβόσουν. Δεν έπρεπε να φοβάσαι.

Εγώ, με τόσα που πέρασα, με φοβάμαι όταν μένω στάσιμη, όταν λιμνάζω.

Και σε κείνη τη σκάλα τα νερά τα λιμνάζοντα κόντεψαν να με στείλουν στον αγύριστο.

Γι' αυτό σου λέω. Από τότε έβαλα μυαλό. Και περπατάω ανάποδα.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 2:16 am

Και οι γάτες. Πώς καταφέρνουν και επιβιώνουν οι γάτες;

Το κάθε γατί που λες έχει τη δική του προσωπικότητα. Τόσα χρόνια με γάτες τις έχω πια μελετήσει. Από την ώρα που γεννιούνται η κάθε μια έχει το δικό της τύπο.

Πέρυσι το καλοκαίρι είχαμε δυο γατιά στον κήπο. Η μάνα τους με άφησε να τα πλησιάσω την ιερή ώρα του θηλασμού. Ξεγελάστηκαν κι αυτά. Και δεν έφευγαν όταν τα πλησίαζα με τη μηχανή στο χέρι.


Δεν επιβίωσαν. Τα γατιά. Μόνο οι αμέτρητες φωτογραφίες που τα έβγαλα.

Γιατί δεν έμαθαν να αποφεύγουν τους ανθρώπους... Όπως συνηθίζουν από φυσικού τους οι γάτες. Δε πα να την ταΐζεις; Η γάτα κρατάει αποστάσεις ασφαλείας. Δεν είναι σαν το σκυλί.

Λατρεύω τις γάτες. Με τα σκυλιά δεν τα πάω καλά.

Μου αρέσει αυτή η περηφάνια και η ανεξαρτησία τους.

Και με διδάσκει. Το μυστικό της επιβίωσης...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 2:21 am


Ένα από τα περσινά γατιά. Πλησιάζει πρώτη φορά τροφή από χέρι ανθρώπου. Το δικό μου χέρι.

Η μάνα του ξερογλείφεται για να το κάνει να πλησιάσει. Να δοκιμάσει και το άλλο γάλα.

Εκείνη ήξερε. Πως εμένα δεν πρέπει να με φοβάται. Ήξερε και τη διάκριση...

Το γατί όμως πήρε λάθος μήνυμα. Πως δεν πρέπει να φοβάται γενικά όλους τους ανθρώπους...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 2:29 am


Έτσι έμαθε το φουκαριάρικο το γατί να πλησιάζει και μόνο του άφοβα το ξένο χέρι...

Το φταίξιμο; Δικό μου και της μάνας!!!

Έτσι πλησίασε αργότερα και το χέρι του φονιά.

Η αθώα νέα γενιά που έλεγε και ο Λιαντίνης. Και δική μας η ενοχή. Δικό μας το έγκλημα. Όχι μόνο όταν κρατάμε το φονικό όπλο αλλά και όταν από αφέλεια αφήνουμε τα παιδιά μας να τα κατασπαράξουν...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 3:13 am


Τα φετινά γατιά φαίνονται πιο έξυπνα. Είδα κι έπαθα να τα βγάλω μερικές φωτογραφίες. Κι αυτές από μακριά. Λίγο πιο κοντά να πήγαινα, το έβαζαν στα πόδια...

Θέλω να πιστεύω πως αυτά θα γλιτώσουν.

Θέλω να γλιτώσουν.

Γι' αυτό κι εγώ θα κρατηθώ μακριά τους.

Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις. Ισχύει και για τις γάτες. Έστω και αν εγώ εδώ δε μιλάω για γάτες...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 3:44 am


Τι μπορεί να σκέφτεται ένα γατί; Τι διαφορετικό να σκέφτεται ένα γατί από ένα παιδί; Και τα δυο αντιμετωπίζουν έναν άγνωστο κόσμο.

Και πενήντα χρονών να είσαι, όπως ελόγου μου, δεν είναι καθόλου εύκολο να βρεθείς αντιμέτωπος με έναν άγνωστο κόσμο. Και ξέρω τι λέω. Φρόντισα να μάθω.

Δεν έφυγα έτσι κατά τύχη και για καπρίτσιο από την Αθήνα.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 3:56 am


Γι' αυτό και τα μικρά γατιά έχουν πάντα δίπλα τους τη μάνα. Φροντίζει η φύση γι' αυτό.

Ή και τη γιαγιά... όπως ετούτο το γατί. Η γιαγιά του είναι η ... κυρία. Η Γκρέτα Γκάρμπο!!!

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 4:05 am


Ετούτο είναι το παιδί της Γκρέτας. Το φετινό της γατάκι.

Άραγε τι είναι η μητρότητα; Ρωτάω εγώ που δεν τη γνώρισα. Και αναγκάζομαι να παρατηρώ τις γάτες μπας και πάρω μια μικρή ιδέα. Γιατί με τις άλλες μανάδες, στη δουλειά, ώρες ώρες τα παίζω και ευχαριστώ το θεό που δεν έγινα μάνα...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 4:19 am


Αυτό το γατί είναι το νέο γατάκι της Γκρέτας Γκάρμπο. Φαίνεται πως έβαλε μυαλό η μάνα. Και δεν το αφήνει να ξεθαρρεύει ακόμη και με φίλους. Όση ώρα έμεινα στον κήπο, καθόταν κρυμμένο πίσω από το φράχτη. Μόνο όταν έκανα πως έφευγα κατέβαινε στην αυλή. Λίγο να γύρναγα; Όπου φύγει φύγει...

Ε, μα, έτσι πρέπει να κάνουν τα έξυπνα γατιά! Αλλά και οι έξυπνες μάνες.

Διότι όπως λέει και η παροιμία: Φύλαγε τα γατιά σου να έχεις τα μισά!

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 4:24 am


Κρυμμένο πίσω από το δέντρο. Με παρακολουθεί. Ένστικτο επιβίωσης. Αυτό που χάσαμε εμείς οι άνθρωποι και την πατάμε...

Γνωρίζουμε έναν άγνωστο άνθρωπο και βουρ κατευθείας αγκαλιές και φιλιά λες και τον ξέραμε χρόνια. Κι αναρωτιόμαστε μετά πώς την πατήσαμε!!!

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 4:33 am



Κοίτα φατσούλα! Να μην τρελαίνεσαι που δε σε αφήνει να το βουτήξεις αγκαλιά;

Δεν πειράζει, λέω. Γιατί και τα πολλά πολλά φιλάκια και αγκαλίτσες δεν είναι πάντα για καλό...

Κι αν αγαπάς τον άλλο δε χρειάζονται διαχύσεις για να το δείξεις.

Σαν τις γάτες κι εμείς. Από μακριά. Και τυχαίο δεν είναι που λέμε τον έξυπνο άνθρωπο γάτα ενώ τα κορόιδα "σκυλάκια"...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 4:45 am


Να όμως και ο άλλος της παρέας. Το τρίτο γατί. Εγγόνι της Γκρέτας Γκάρμπο και κοκκινοτρίχης σαν τον παππού του και τον προπάππου του, τον Κεν και το γιο του...

Γονίδια είναι αυτά. Πανίσχυρα.

Και δεν μπορείς να τα παραβλέπεις βαφτίζοντας μάνα όποια βρεις μπροστά σου.

Μάνα είναι μόνο μία και αρκεί να ζεις κοντά σε γάτες για να το καταλάβεις καλά ποια είναι η καλή μάνα...

Εκεί που τα θηλάζει, εκεί που τα κανακεύει, μόλις σταθούν για τα καλά στα πόδια τους, τσουπ μια κλοτσιά στα πισινά και λες και δεν τα ξέρει!!!

Γιατί το κάνει; Γιατί δεν κάνει ό,τι και οι άνθρωποι; Που κάθεται η μάνα και νταντεύει τα παιδιά της ακόμη και με άσπρα μαλλιά στο κεφάλι τους;

Και ανέχεται τα χίλια δυο γιατί μάνα είναι, σου λέει. Τι να κάνει;

Να παρατηρήσει τις γάτες! Αυτό να κάνει. Και να αντιγράψει από το μεγάλο βιβλίο της φύσης.

Γιατί δεν το έγραψε τυχαία ο Λιαντίνης:

Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις!!!

Ναι. Αυτός είναι αληθινός έρωτας και αληθινή αγάπη.

Τα άλλα είναι για να γεμίζουν τα σαλόνια των ψυχιάτρων.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Δε βρέχει πάντα εδώ!!!    Σαβ Οκτ 23, 2010 4:52 am


Εδώ και τα δυο εγγονάκια του Γιου του Κεν και της Γκρέτας Γκάρμπο.

Εκείνος δεν είναι πια εδώ να δει και να χαρεί τη γενιά του. Δηλαδή τι να χαρεί... Ο καθένας που ασχολείται με γάτες το ξέρει πως αλί και τρισαλί να αφήσεις το γάτο να πλησιάσει τα μικρά. Είναι σε θέση να τα πνίξει!

Πάντως κι εκείνη, η Γκρέτα, δεν κάθησε να πενθήσει το χαμό του και να χάσει τη ζωή της. Φρόντισε να βρει άλλο ταίρι και να διεκπεραιώσει το καθήκον της στη φύση και στον εαυτό της.

Εμ, πώς αλλιώς θα είχε καινούριο γατάκι φέτος;

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
 
Δε βρέχει πάντα εδώ!!!
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 3Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2, 3  Επόμενο

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: HOMA EDUCANDUS :: ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΥΜΗΣ-
Μετάβαση σε: