ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 Σε απελπισία οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Σε απελπισία οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας   Κυρ Μαϊος 02, 2010 3:04 am

Βαρύ και ασήκωτο το κλίμα στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Χρόνια τώρα οι εκπαιδευτικοί αισθάνονται οι αποδιοπομπαίοι τράγοι. Οι μονίμως αδικημένοι μισθολογικά. Όλες οι ως τώρα κυβερνήσεις δε δίσταζαν να το παραδεχθούν πως οι δάσκαλοι και οι νηπιαγωγοί της χώρας είναι από τους πλέον κακοπληρωμένους δημοσίους υπαλλήλους.

Και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι; Οι κακοπληρωμένοι υπάλληλοι;

Παρά τη δυσφορία μόνο μία φορά τα τελευταία χρόνια τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι. Έκαναν - όσοι έκαναν - μια ηρωική απεργία 6 εβδομάδων, το φθινόπωρο του 2006, έφαγαν μπόλικο ξύλο από τα παλικάρια του Πολύδωρα, ψεκάστηκαν με τόνους χημικών σαν κατσαρίδες, εξυβρίστηκαν από την υπουργό Παιδείας, τη Μαριέττα Γιαννάκου, λοιδορήθηκαν από τα παπαγαλάκια της δημοσιογραφίας και μετά γύρισαν στην τάξη τους με ακόμη πιο άδεια τσέπη από πριν. Και με μια μεγάλη τρύπα στην καρδιά τους.

Τώρα όμως δεν είναι έτσι. Οι πρόσφατες εξαγγελίες για περικοπή του 13ου και του 14ου μισθού και μάλιστα σε συνέχεια των περικοπών στο μισθό, έχουν φέρει σε απόγνωση χιλιάδες εκπαιδευτικούς. Ιδιαίτερα τα ζευγάρια των εκπαιδευτικών και ακόμη περισσότερο όσους έχουν πάρει δάνειο για σπίτι.

Ταυτόχρονα αιωρούνται απειλές και για το εφάπαξ αλλά και για περαιτέρω περικοπές του μισθού ενώ είναι βέβαιο πως η ακρίβεια θα φτάσει σε ύψη ρεκόρ.

Με χοντρικό υπολογισμό ένα ζευγάρι εκπαιδευτικών με τα μέτρα αυτά χάνει ξαφνικά γύρω στις 8.000 ευρώ το χρόνο. Από το ήδη χαμηλό εισόδημα.

Και δεν είναι μόνο η απόγνωση για το πώς θα τα βγάλουν πέρα, είναι κυρίως η βαθιά αίσθηση αδικίας. Μια αδικία που φτάνει στα όρια του μίσους κατά των εκπαιδευτικών. Γιατί τα μέτρα δεν είναι ίδια για όλους τους έλληνες. Και γιατί οι εκπαιδευτικοί ειδικά της πρωτοβάθμιας ήταν εδώ και χρόνια αδικημένοι έναντι των άλλων.

Και γιατί μαζί με το οικονομικό έχουμε και το θεσμικό πλαίσιο να αλλάζει προς μορφές λίαν επαχθείς. Αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά δάσκαλο, είναι μόνο ένα από τα θεσμικά μέτρα. Ενώ έχουν προηγηθεί ρυθμίσεις που επιβάρυναν δραματικά την ποιότητα του μαθητικού δυναμικού. Τεράστιος αριθμός αλλοδαπών μαθητών χωρίς ουσιαστικά μέτρα υποστήριξής τους και μεγάλος επίσης αριθμός παιδιών με ειδικές ανάγκες μέσα στα κανονικά σχολεία, με το πρόσχημα της αποφυγής της γκετοποίησης αυτών των παιδιών. Και σαν να μη φτάνουν όλα αυτά, έχουμε και το μακρύ δάχτυλο της αξιολόγησης να στοχεύει τον εκπαιδευτικό και να τον απειλεί πλέον και με άρση της μονιμότητας.

Ας μη μιλήσουμε για υλικοτεχνική υποδομή. Πολλοί είναι οι δάσκαλοι που εργαζόμαστε σε αίθουσες κοτέτσια και μακράν των προδιαγραφών που πρέπει να έχει μία σχολική αίθουσα.

Ας μη μιλήσουμε και για την αλλαγή στα προγράμματα που βρίσκουν το δάσκαλο απροετοίμαστο να τα εφαρμόσει.

Ας μη μιλήσουμε και για τα προγράμματα επιμόρφωσης που πρέπει να πληρώνεις από την τσέπη σου και να θυσιάζεις άπειρες ώρες από τον ελεύθερο χρόνο σου και για ποιο λόγο; Για να γίνεις καλύτερος υπάλληλος για τον εργοδότη σου.

Η κατάσταση αυτή το μόνο που μαρτυρά είναι πλήρη απαξίωση των εκπαιδευτικών. Και φυσικά κατά προέκταση της ίδιας της παιδείας. Της δημόσιας παιδείας.

Και πού 'σαι ακόμα... αυτά που ζούμε είναι μονάχα η επιφάνεια. Το βάθος των δραματικών εξελίξεων ούτε το έχουμε δει ούτε και το υποψιαζόμαστε.

Ιδιαίτερα τα νέα παιδιά. Εμείς, που περάσαμε τα πενήντα, δε θα προλάβουμε να τα βιώσουμε στο πετσί μας όσα ετοιμάζονται και κυοφορούνται. Και όμως τα βλέπεις να κάααααααααααθονται αδιάφορα και να ασχολούνται με σαχλαμάρες. Λες και οι εξελίξεις δεν αφορούν το δικό τους μέλλον ή λες και λογαριάζουν να μετακομίσουν στον ... Άρη.

Και είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που αισθάνομαι ευτυχισμένη που δεν έχω δικά μου παιδιά. Θα τρελαινόμουν στη σκέψη αν είχα, για τον κόσμο που θα τους παραδώσουμε. Εδώ τρελαίνομαι για τα παιδιά των άλλων, τους μαθητές μου. Τους αυριανούς άνεργους. Τους συμβασιούχους. Τους απλήρωτους. Τους καταχρεωμένους.

Ναι. Το έγκλημα που έλεγε ο Λιαντίνης τον Ιούνιο του 1998 βρίσκεται πια σε πλήρη εξέλιξη. Κι αν κάποιοι φοράνε παρωπίδες, εγώ βλέπω και τα δικά τους παιδιά έτοιμα για τη μεγάλη μηχανή του κιμά. Να δω τι θα τους πούνε την ώρα που οι μεγάλες δαγκάνες θα τα αρπάξουν. Τι θα απολογηθούν στα ίδια τα παιδιά τους για την ακηδία που έδειξαν τόσα χρόνια... Και στα παιδιά και στα εγγόνια του ο καθένας. Βυθισμένος σε λήθαργο επί δεκαετίες και με το ανόητο πιστεύω πως εμείς καλά είμαστε άσε τους άλλους να πνίγονται.

Όταν το καράβι βουλιάζει ίδια πνίγονται και οι της τρίτης θέσης και οι της πρώτης. Περίμενε, που έλεγε ο Λιαντίνης, και θα δεις...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
 
Σε απελπισία οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΑ :: ΠΟΛΙΤΙΚΗ :: ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ-
Μετάβαση σε: