ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 Βασιλική άνοιξη

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Βασιλική άνοιξη   Σαβ Απρ 10, 2010 5:10 am

Ο τίτλος είναι ελαφρώς παραπλανητικός ή μπορεί και ο πλέον σωστός.

Ξεκίνησε ως "Η άνοιξη του Βασίλη" Όπου "Βασίλης" είναι ένας από τους πλέον αγαπημένους μου φωτογράφους. Κι ας μην είναι επαγγελματίας φωτογράφος ή και ακριβώς γι' αυτό. Και άνοιξη; Εκτός από πολλά άλλα είναι και η νέα συλλογή φωτογραφιών που ανέβασε ο Βασίλης στο face book:


Πάνε χρόνια που είδα τις πρώτες του φωτογραφίες. Και έχω ανεβάσει κι άλλες φορές δικές του φωτογραφίες στο φόρουμ. Σήμερα όμως θα ομολογήσω πως οι δικές του φωτογραφίες πρώτα και μετά και οι φωτογραφίες ενός άλλου Βασίλη (του Βασιλάκη μου, και καμία σχέση ανάμεσα στους δυο Βασίληδες, τυχαία τελείως η συνωνυμία) με έκαναν ξαφνικά να λατρέψω την τέχνη του φακού. Κι ας κόντευα στα πενήντα.

Του μεγάλου όμως Βασίλη οι φωτογραφίες και αργότερα και οι φωτογραφίες του Μιχάλη, φύτεψαν και άλλες αγάπες και άλλες αποφάσεις. Ο Βασίλης και ο Μιχάλης είναι πατριωτάκια. Θεσπρωτοί. Και από τις δικές τους φωτογραφίες, με τη ματιά του φακού τους, γνώρισα μια άλλη Θεσπρωτία. Και ζήλεψα...

Μικρή διάβαζα τη Μαίρη Πόππινς. Και όχι μόνο για τη συνωνυμία... Όσοι άλλοι την διαβάσατε, καταλαβαίνετε σίγουρα. Και θα σας θυμίσω τι έκανε η Μαίρη Πόππινς όταν βρισκόταν μπροστά σε έναν όμορφο πίνακα. Τσουπ, έδινε μια και πηδούσε μέσα στον πίνακα. Ο πίνακας ζωντάνευε και το όνειρο γινόταν πράξη.

Ε, το ίδιο έπαθα κι εγώ με τις φωτογραφίες του Βασίλη και του Μιχάλη:



Μια μαγική φωτογραφία του Βασίλη



(κάντε κλικ για μεγαλύτερη προβολή)

και του Μιχάλη, η μαγική σπηλιά:

Αν έφυγε ο Πάνας από την Αρκαδία
σ' αυτή τη
σπηλιά κρύβεται
μαζί με τις νύμφες!

Έτσι έγραφε ο Μιχάλης υπότιτλο στη φωτογραφία του. Έτσι αντέγραφα τότε κι εγώ. Πριν από δύο χρόνια. Απρίλης και τότε, του 2008.

Να μην πάθω το σύνδρομο της Μαίρης Πόππινς; Να μη νιώσω τρελή λαχτάρα να βρεθώ στην καρδιά της φωτογραφίας; Να ζήσω και να ζωντανέψω τη στιγμή που πάγωσε ο φακός;

Τώρα, και με το ημερολόγιο να έχει γυρίσει πολλές σελίδες, είμαι έτοιμη για το μεγάλο βήμα. Επιστροφή στη Θεσπρωτία. Και στους μαγικούς τόπους που πλέον και ο δικός μου φακός έχει πολλές φορές αποτυπώσει στο "φιλμ"...


Γιατί φεύγω λοιπόν; Για να φωτογραφίσω τη Θεσπρωτία;

Όχι ακριβώς. Σας το είπα και πριν... Για το χατίρι της Μαίρης Πόππινς! Μια Μαίρη κι εγώ κι ας μη με λένε και Πόππινς. Τελικά ναι, γινόμαστε θέλουμε δε θέλουμε τα βιβλία που διαβάσαμε παιδιά. Και όσα αθώα φαντασιώσαμε στις σελίδες τους.

Νόμιζα κάποτε σπουδαιότερο τον Ιούλιο Βερν. Που κατάφερε να με στείλει στα καράβια να το παίζω "πλοίαρχος" έστω και αν δεν ήμουν δεκαπεντάχρονη. Μα σίγουρα ο Ιούλιος έπεσε τελείως μέσα με το "Δυο χρόνια διακοπές", γιατί τόσο κράτησε και η διακοπή της στεριανής ζωής μου. Δυο χρόνια όλο κι όλο τα ταξίδια μου στη θάλασσα.

Εκείνο που δεν κατάλαβα τότε, και το βλέπω τώρα καθαρά, είναι πως έφτασα στη θάλασσα κουβαλώντας και τη μαγική ομπρέλα της Μαίρης Πόππινς. Ήταν πάντα δίπλα μου η Μαίρη και ας μην την έβλεπα. Κρυφά έβαζε στο φλιτζάνι μου τα μαγιοβότανά της. Μαίρη Πόππινς είναι αυτή, μην απορείτε...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βασιλική άνοιξη   Σαβ Απρ 10, 2010 5:57 am

Και για όσους δε γνωρίζουν τη Μαίρη Πόππινς και ίσως βιαστούν να με παρεξηγήσουν: "Μεγάλη γυναίκα και κάθεται και μιλάει για τη Μαίρη Πόππινς" και άλλα όμοια, εξηγώ:

Η Μαίρη, λέει η γνωστή ιστορία της Πάμελα Τράβερς, έφτασε μια μέρα στο σπίτι της οδού των Κερασιών και δήλωσε αμέσως πως θα ξαναφύγει μόλις ο άνεμος αλλάξει. Όπου φυσά ο άνεμος δηλαδή; Φτερό στον άνεμο γυναίκας μοιάζει;

Όχι... δεν είναι έτσι ακριβώς. Η Μαίρη είναι σοφή. Έχει το μυστικό που αργότερα έμαθα ότι ανακάλυψαν πρώτοι οι ... Προσωκρατικοί. Και που όπως σημειώνει στο Homo Educandus (σελ. 149 ) ο Λιαντίνης, δήλωναν:

ανέμων πνεόντων την Ηχώ προσκύνει


και ομοίως έπρατταν. Επιτρέψτε μου να παραθέσω και τη συνέχεια από το βιβλίο του Λιαντίνη, για να δείτε πώς ξαφνικά το παιδικό παραμύθι ζωντάνεψε εντός μου και με πήραν και με ξεσήκωσαν οι άνεμοι. Οι άλλοι άνεμοι:

Παράθεση :
Σε μια τέτοια ειδωλολατρική εντολή και φυσικό είναι και συνηθισμένο όχι μόνο να απροσεκτεί αλλά και να θυμώνει κάποτε κανείς. Όταν μάλιστα οι πρόγονοί του είδαν το φως στις ανοιχτές θάλασσες της Αστροπαλιάς. Ωστόσο ορισμένη θυμική κατάσταση που την ζώνουν και την φρουρούν αισθήματα ανήσυχα – προτού ακόμη οι ειδήσεις τα κάμουν τραγικά – εμφανίζει συνεχώς επίκαιρη αυτή την «ανεμόεσσαν» εντολή των Πυθαγορείων. Έτσι λ.χ. μας την ξαναθυμίζει φευγαλέα και εντελώς συμπτωματικά ο Καβάφης:

και όλο προς τον άνεμο στήνει τ’ αυτί.
Αλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή ...


Ο άνεμος όμως των σπουδαίων Προσωκρατικών, του εξίσου μεγάλου Καβάφη και του πολυαγαπημένου μου Λιαντίνη, πρόκαμε να πρωτοφυσήξει στη δική μου ζωή με τη Μαίρη Πόππινς. Από παιδάκι την είχα δει να χάνεται στα βάθη του ουρανού όταν ο άνεμος άλλαξε. Να προσκυνάει την Ηχώ και τη μοίρα.

Χρόνια αργότερα βγήκα στους ωκεανούς. Να μαζέψω όλους τους ανέμους στο δικό μου ασκό. Ξέρεις τι σημαίνει άνεμος ωκεάνιος; Αν δεν το ζήσεις, δεν το ξέρεις...

Έπειτα γύρισε ο καιρός και ο άνεμος με έφερε πίσω. Στη στεριά. Κι έπρεπε πάλι να προσκυνήσω την ηχώ των ανέμων. Και την ανεμόεσσα εντολή.

Βρέθηκα λοιπόν σε μία αίθουσα, πένθιμη σχολική... Όσο πένθιμη την είδε ο ποιητής:

"Δυο πράγματα στον κόσμο αυτό πολύ να μοιάζουν είδα.
Τα ολόλευκα μα πένθιμα σχολεία των Δυτικών,
των φορτηγών οι βρώμικες σκοτεινιασμένες πλώρες."

Καββαδίας φυσικά. Ποιος άλλος; Ο λατρεμένος εκείνου του καιρού...

Μα χωρίς να το ξέρω ήταν κοντά μου και η ομπρέλα της Μαίρης Πόππινς. Αυτή με προσγείωσε, όταν άλλαξε ο άνεμος, στην αυλή των παιδιών. Και οι Κερασιές ανθίσαν και πάλι... Από τον άλλο αγαπημένο αυτό, το Μέλιο το Λουντέμη...

Εκεί και τότε μπήκε στη ζωή μου και η Αστυπάλαια με τις ανοιχτές της θάλασσες που λέει ο Λιαντίνης και τους ανέμους της που λέει όποιος την έζησε. Φυσάει πάντα στο νησί αυτό. Ποτέ δε σταματά ο άνεμος. Και πιο πολύ επάνω στο Κάστρο. Εκεί να βρεθείς και να χορτάσεις άνεμο. Και τα παραμύθια να ζωντανεύουν...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βασιλική άνοιξη   Σαβ Απρ 10, 2010 6:18 am



Και να 'ναι λέει βράδυ και να φυσάει όπως μόνο το Αιγαίο ξέρει να τραγουδά τους αγέρηδες.

Και να είναι ολόγιομο το φεγγάρι και να χάνεσαι σε άλλες εποχές. Εκεί που δεν είναι όνειρο μηδέ ξύπνιο. Έξυπνα ενύπνια να γεύεσαι και άλλος άνθρωπος να ορθώνεται εντός σου. Του καθενός ένας τόπος του ορίστηκε τούτο να του τυχαίνει. Εμέ μου έλαχε η Αστροπαλιά.

Δεχαοχτώ χρόνους την προσκυνούσα ανελλιπώς. Κι απέ απόκαμε η ψυχή μου να μετρά πληγές στο λατρεμένο σώμα της. Κρατώ τις εικόνες της, τις μυρουδιές της, τους ήχους της, κρατώ τα μυστικά του ανέμου και τις μνήμες που κέντησε στην ψυχή μου. Κι όταν βλέπω φεγγάρι πανσέληνο, σκαρφαλώνω στις αχτίδες του και ταξιδεύω πίσω, στην Αστροπαλιά που κάποτε γνώρισα και πια δε θα ξανάρθει. Την ιχθυόεσσα και την τράπεζα των θεών, την κόρη του Φοίνικα και την αδερφή της Ευρώπης. Την κυρά κι αρχόντισσα του κόντε Κουιρίνι, την παλλακίδα του τρομερού Μπαρμαρόσα.

Καλύτερα έτσι. Να τη θυμάμαι όπως τη θέλω εγώ. Αντέχω την απουσία της, ναι. Σαν που αντέχουμε τις θύμησες εκείνων που χάσαμε και δε θα ματαδούμε. Ένα μονάχα με λυγίζει, ένα ξεκλειδώνει τους κρατήρες της ψυχής μου: "Το Κάστρο της Αστροπαλιάς".

Τραγούδι δεν είναι τούτο δω, μαχαίρι είναι που ξεριζώνει τα φυλλοκάρδια μου. Και σταματά το χρόνο και με αρπάζει και με γυρίζει εκεί. Εκείνο το πρωί. Εκεί στις πολεμίστρες κρεμασμένοι να καρτερούμε τον ήλιο τον ηλιάτορα να μας βιγλίσει. Να δούμε για μια ακόμη φορά το μέγα το μυστήριο, πως το φως νικά το σκοτάδι.


Στις γκρεμισμένες κάμαρες πίσω μας φιδοσέρνονταν ακόμη άρχοντες οι ίσκιοι. Κι απ' τα πορτοπαράθυρα, φευγάτα από χρόνια, μπαινόβγαινε μια μικροπαντρεμένη, κόρη ξανθή, που τον κύρη της προσμένει βράδυ πρωί... Για τέτοια ώρα σας μιλώ. Που αφήνεσαι σε υπνοφαντασιές και μυστήρια δίχως καμία τύψη.

Και ξαφνικά, κανείς μας δεν κατάλαβε το πότε ακριβώς, βογγούσε βλέπεις και ο άνεμος, ήταν και η ώρα παράξενη, αναριγήσαμε από αλλόκοτο άκουσμα. Κρυφά και μυστικά στην αρχή. Μη νιώσουν τίποτα οι άλλοι και αλαφροΐσκιωτους μας πάρουν. Μα τούτο το σουραύλισμα όλο και δυνάμωνε, όλο και πλησίαζε. Να κρυφτούμε ο ένας απ' τον άλλο δε μπορούσαμε πια. Απλώσαμε τα χέρια, αγκαλιαστήκαμε, μα λέξη από τα στόματα δε βγήκε. Τρεις ανθρώπινες φιγούρες παγωμένες και αλλόφρονες. Εκεί, στο χείλος του κάστρου. Έτοιμοι να δούμε τα πάντα. Έτοιμοι να πιστέψουμε τα πάντα.


Και τότε, από τα σκοτεινά περάσματα ξεκόλλησε ένας ίσκιος. Ίσκιος ανθρώπινος. Κρατούσε στα δυο του χέρια ένα φλάουτο, ναι ένα φλάουτο ήταν όλο κι όλο. Κι ένας ακόμη τρελός που βγήκε ξημερώματα στο κάστρο να κάνει παρέα στα φαντάσματα και συντροφιά στου ανέμου το τραγούδι. Πέρναγε σαν σε τάμα από κάμαρη σε κάμαρη από σκαλί σε σκαλί κι από βίγλα σε βίγλα. Χαιρέταγε και τον χαιρετούσαν στρατιές που τα μάτια δεν έβλεπαν, μόνο η καρδιά ένιωθε τον καημό τους. Ίδιος πικρός καημός και προαιώνιος. Να φεύγουμε και να φεύγουμε και άλλοι πίσω να ακλουθάν, το ίδιο καταδικασμένοι να φύγουν κι εκείνοι. Μαγγανοπήγαδο χωρίς τέλος και χωρίς αρχή...


Κι ήρθε έπειτα το φως. Τόσο δα, σταγόνα αίμα στην άκρη του πελάγου. Έλιωσαν, χάθηκαν και παν οι ίσκιοι οι αλλόκοσμοι. Σώπασε και το φλάουτο. Τι άλλο πια να πει;

Κουβέντα δεν είπαμε κι εμείς. Τέτοια πράγματα μόνο τα ζεις, δεν τα κουβεντιάζεις. Έτσι κι αλλιώς θα τα κουβαλάς μια ζωή... δεύτερο δέρμα της ψυχής σου. Και θα 'ρθει καιρός, να τα στοράς νοσταλγικά και ήρεμα πως τα 'ζησες, πως γεύτηκες το θάμα. Καλή ώρα απόψε...
Μια μόνο εξαίρεση χωρά. Εκείνο το τραγούδι. Του κάστρου που σε σημάδεψε. Και σβήνεται τότε ο κόσμος και αρχίζεις πάλι να ζεις τη στιγμή. Κλείνεις τα μάτια και αρχίζεις το χορό. Και πορπατείς ξανά σε πολεμίστρες.

Πάντα εκεί. Εκεί που άφησες ένα πρωινό την καρδιά σου: Στο κάστρο της Αστροπαλιάς..

.


@@@@@@@@@@@@@@@@@

Πηγή φωτογραφιών: http://www.astypalaia.com/

_______________________

Αναδημοσίευση από το blog HOMA EDUCANDUS

στις 3 Ιουλίου 2007... τότε που ξεκίναγα το bloging...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βασιλική άνοιξη   Σαβ Απρ 10, 2010 3:35 pm

Αυτή η μαγική στιγμή, στο Κάστρο της Αστροπαλιάς, συνέβη το καλοκαίρι του 1987. Ξημερώνοντας η επομένη του 15γουστου.

Ήταν το δεύτερο καλοκαίρι στο νησί. Και ο Λιαντίνης αργούσε να ανατείλει στη ζωή μου πέντε ακόμη χρόνια. Δε μου χρειάστηκε ένας Λιαντίνης για να ερωτευτώ τις ανατολές και να ακροαστώ τους ανέμους. Το Λιαντίνη τον γνώρισα μόλις το φθινόπωρο του 1992. Κι αφού πρώτα είχα μετωπική με το θάνατο.

Η Αστυπάλαια όμως συνέχιζε. Σταθερά και συνεχώς και μέχρι το καλοκαίρι του 2004. Χρόνοι δεκαοχτώ. Κι απέ απόκαμε η ψυχή μου. Και ο άνεμος άλλαξε...

Ανέμων πνεόντων την Ηχώ προσκύνει.

Το γνώριζα πια. Πως το είπαν οι Προσωκρατικοί. Δε χρειάστηκε όμως να το μαρτυρήσω και στους ανέμους. Ίδια φυσούν οι άνεμοι από τους χρόνους τους παλιούς και ως τώρα και ανάγκη δεν έχουν να τους πούμε εμείς τίποτα.

Και γνώριζα πια και τον άλλο άνεμο. Τον άνεμο και τον ποταμό... από το τελευταίο γράμμα του Λιαντίνη.

Το καλοκαίρι λοιπόν του 2005 δεν πήγα Αστυπάλαια. Με πρόλαβε αρχές του Ιούλη η εύρεση του σκελετού στον Ταΰγετο. Δεν ξέρω και δε νομίζω να είχε σχέση αυτό. Πάντως προτίμησα για διακοπές τα Κουφονήσια. Και το επόμενο καλοκαίρι την Ικαρία. Μετά την Πάρο και την Αντίπαρο, το καλοκαίρι του 2007. Το ίδιο καλοκαίρι που γράφτηκε και το "τάμα" στο κάστρο της Αστροπαλιάς...

Παράξενα χρόνια. Και σταματημένα. Οι άνεμοι δε φυσούσαν ή εγώ δεν άκουγα πια την ηχώ τους. Μόνο την καρδιά μου στις ακονόπετρες να χτυπά σαν καβαλάρης. Και η μαγεία; Ξέπνοη.

Θα έφταιξε, λέω, που δεν πήγαινα και στην Αστυπάλαια για την τόση νηνεμία και το "Φύσα αεράκι, φύσα με" - "Όχι, δε σε φυσώ!"

Τότε λοιπόν επιστρατεύθηκε ο Κάλχας. Εκ νέου. Και διέταξε, τι άλλο; θυσία και πάλι της Ιφιγένειας. Οποία έλλειψη πρωτοτυπίας!

Ποιος Οδυσσέας και ποιος Δούρειος ίππος; Ο Οδυσσέας, σε πληροφορώ, πώς όργωνε τις παραθιναλιές της Ιθάκης και έσπερνε αλάτι. Αν δεν ανέβαινε η Ιφιγένεια στο βωμό, ούτε με κιάλια δε θα την είχαν δει οι έλληνες την Τροία. Στην Αυλίδα θ' απόμεναν και κει θα σάπιζαν τα καράβια τους.

Βέβαια, ξέρεις, πως το μόνο που ζητούσαν οι θεοί ήταν να ανεβεί η κόρη στο βωμό. Και όχι τη ζωή της. Πολλών άλλων το αίμα έτρεξε, μα όχι της Ιφιγένειας. Πάντως το "έι μάλα των ναυτών" αντιλάλησε στα πέλαγα. Κι αυτό ήταν το σημαντικό και το ζητούμενο. Για τα άλλα ποιος νοιάζεται;

Έτσι και τώρα, με τη νέα Ιφιγένεια εν Αυλίδι. Ακούστηκε και πάλι το τραγούδι, έστω και με τη σύγχρονη εκδοχή του: "φύσα μαΐστρο δροσερέ"!

Ναι! Αυτή είναι η πρόσφατη εκδοχή. Ούτε Τσιρίγο πια, ούτε Μονεμβασιά. Ούτε "με γαρίφαλα στο πέτο", ούτε Ελαφονήσι ούτε καν η γλυκιά μου Αστροπαλιά. Τι λέω;

Ό,τι θέλω λέω. Και τραγούδια λέω. Φτερό στον άνεμο γυναίκας μοιάζει. Δεν είμαι η Μαίρη Πόππινς εγώ. Ούτε και η Μαίρη Παναγιωταρά. Άργησα πολύ μα στο τέλος κατάλαβα ποια ακριβώς Μαίρη είμαι.

Το κείμενο για την Αστυπάλαια ήταν από τα πρώτα που έγραψα και ευχαριστήθηκα χαρά μεγάλη. Γιατί ήταν κείμενο δικό μου, καταδικό μου. Μιλούσε για μένα. Για τη δική μου αλήθεια. Όχι για την αλήθεια των άλλων.

"Να πάω βρε παλικάρι μου στην Τροία, μα όχι για την Ελένη του Μενέλαου ή όποιου άλλου. Να πάω για τη δική μου, κι ας μην τη λεν κι Ελένη.

Χάθηκε ο κόσμος αν τη λένε ΑΡΣΙΝΟΗ;

Ή, ακόμη, αν ΤΗΝ ΛΕΓΑΝΕ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ;"

Είμαι σίγουρη πως έτσι σκεφτόταν και ο Οδυσσέας τότε που έκανε ζαβολιές να μην τον αγγαρέψουν για την Τροία. Σκεφτόταν, κι ας μην τις είχε ακόμη γνωρίσει, την Κίρκη, την Καλυψώ, τη Ναυσικά. Μα να χαλαλίσει δέκα χρόνια στην Τροία για την Ελένη του αλλουνού; Για κορόιδο τον περνάτε κοτζάμ Οδυσσέα;

Ε, όταν και αν το καταλάβουμε πόση εμπειρία ζωής κρύβει τούτο, θα ξανακούσουμε και την ανεμόεσσα εντολή.

Και ίσως καταλάβουμε πως αν ο πολυμήχανος έσπερνε αλάτι, άλλοι και άλλες πιάνουν το αλάτι από το ράφι και στρώνονται στη μαγειρική όταν τους παραζορίζουν. Τι παρά θιν' αλός, τι να το ρίχνεις στο ταψί. Αλάτι το ένα, αλάτι και το άλλο.

Έτσι πέρασαν μερικά ακόμη χρόνια. Πότε σπέρνοντας αλάτι και πότε ρίχνοντάς το με τις χούφτες στους ανεπιθύμητους μουσαφίρηδες. Τι στο καλό; Μόνο ανέμους μάζευα δυο χρόνια στους ωκεανούς; Γεμάτα τα αμπάρια μου αλάτι δια πάσαν χρήσιν.

Ώσπου είδα κι απόειδα και το σκέφτηκα αλλιώς. Πως με τόσα βουνά αλάτι τριγύρω, δεν πρόκειται ποτέ να ταξιδέψω τη δική μου Οδύσσεια. Ούτε δρόμος μακρύς, ούτε δρόμος κοντός. Καθόλου δρόμος. Και όλοι οι δρόμοι κλειστοί.

Σελώνω τ' άλογό μου, ξεσελώνεται.
Κινάω για να φύγω, αστράφτει και βροντά.
Κι όταν γυρίζω πίσω, ήλιος, ξαστεριά.

Ξέρεις πόσες φορές τα τελευταία χρόνια σέλωσα και ξεσέλωσα το άλογο;

Με το που σήκωνα όμως το καμτσίκι, κι έλεγα αυτή τη φορά "φύγαμε", χραπ και με βούταγε κάποιος καθισμένος στα καπούλια. Κι εμείς "γι' αλλού κινήσαμε γι' αλλού και αλλού η ζωή μας πήγε".

Τον άγγελο
τον περιμέναμε προσηλωμένοι τρία χρόνια,

που 'γραψε κι ο Σεφέρης. Τρία χρόνια! Κι ας καταφέραμε ανάμεσα να ξαναπάμε στην Αστυπαλιά και να σημάνουμε μία μία τις ώρες στο κάστρο της. Όλα στο βρόντο. Και όλα στα χαμένα. Μια κινούμενη άμμος κάτω από τα πόδια μου.

Γιατί τα γράφω τώρα όλα αυτά; Μα για να ξέρετε. Θέλω να το ξέρετε. Ότι όλους και όλα τα βαρέθηκα. Και έφτασα να πω άει σιχτίρ. Ως εδώ και μη παρέκει με την περιρρέουσα βλακεία. Ή και με την αφέλεια...

Γιατί την ώρα που έγραφα αυτές τις γραμμές, ντρινννννννν χτυπάει το τηλέφωνο. Και με ρώταγαν αν άκουσα την τάδε εκπομπή.

- Όχι, είπα. Δεν την άκουσα. Ξεχάστηκα γράφοντας.

- Για το Λιαντίνη;

- Όχι! Για μένα. Αυτή τη φορά γράφω για μένα.

Κι όχι γιατί βαρέθηκα το Λιαντίνη. Αλλά γιατί έχω κάθε δικαίωμα να γράψω κι εκείνα που αρέσουν σε μένα.

Κάποτε είπα το ίδιο πράγμα στους συνδικαλισταράδες. Πως παραιτούμαι και φεύγω, ως εδώ ήταν. Να μπει και κανένας νέος στο Διοικητικό.

- Σιγά, μου είπαν. Μη φύγεις εσύ!!!

Βλέπετε με είχαν "δεδομένη". Δεν ήξεραν ότι μια Μαίρη Πόππινς είναι δίπλα μου. Κι όταν αλλάζει ο άνεμος, κραπ, κάνει μία στην ομπρέλα, και φύγαμεεεεεεεεε.

Ο άνεμος που λέει: Έκανα το χρέος μου. Σειρά τώρα έχουν να το κάνουν και οι άλλοι.

Finito la musica, passato la fiesta!

Τα ίδια και με τη μετάθεση στην Ήπειρο. Κανείς πάλι δεν πίστευε ότι θα κάνω τέτοια "κουτουράδα".

- Σιγά μην παρατήσεις την Αθήνα!

Και όμως. Την παράτησα... Πόσο έμεινε; Ούτε τρεις μήνες... Μετά η Αθήνα τέλος.

Και λέω. Δε φεύγω για να φύγω. Φεύγω γιατί άλλαξε ο άνεμος. Κι ας μην τον ακούτε ακόμη...

Η Μαίρη Πόππινς είναι πάλι εδώ. Ναι, θα πάρουμε στο μεγάλο σάκο της και τα βιβλία του Λιαντίνη. Και πολλά ακόμη βιβλία. Αλλά για να τα διαβάζουμε όποτε μας κάνει κέφι. Και να γράφουμε ακόμη, αλλά όποτε μας κάνει κέφι.

Όσο πιο γρήγορα το καταλάβετε όλοι αυτό, τόσο το καλύτερο.

Και θα θυμίσω πως δεν ξέχασα έρωτας κατά Λιαντίνη τι σημαίνει... Ειδικά στην παράμετρο του πόνου...

Αλλά τότε; τι;

ανέμων πνεόντων την Ηχώ προσκύνει!

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΙΩΝΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 881
Location : Όπου γη και πατρίς
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βασιλική άνοιξη   Σαβ Απρ 10, 2010 4:06 pm

ΔΑΝΑΗ έγραψε:

Και ίσως καταλάβουμε πως αν ο πολυμήχανος έσπερνε αλάτι, άλλοι και άλλες πιάνουν το αλάτι από το ράφι και στρώνονται στη μαγειρική όταν τους παραζορίζουν. Τι παρά θιν' αλός, τι να το ρίχνεις στο ταψί. Αλάτι το ένα, αλάτι και το άλλο.

Έτσι πέρασαν μερικά ακόμη χρόνια. Πότε σπέρνοντας αλάτι και πότε ρίχνοντάς το με τις χούφτες στους ανεπιθύμητους μουσαφίρηδες. Τι στο καλό; Μόνο ανέμους μάζευα δυο χρόνια στους ωκεανούς; Γεμάτα τα αμπάρια μου αλάτι δια πάσαν χρήσιν.


Κι έλεγα και γω τι ήταν εκείνη η άσπρη σκόνη πίσω από την καρέκλα μου κάθε που ερχόμουν επίσκεψη. Ήθελα να σε ρωτήσω, μα φοβόμουν μη σε προσβάλω πως δε σκούπισες... πού να ήξερα η έρμη!!!!!!!!

Κατά τα άλλα, μου έκαψες την καρδιά με την Αστροπαλιά...

Άντε μη με πιάσουν κι εμένα οι άνεμοι και ζητήσω μετάθεση για εκεί!!!

_________________
ΜΕΤΡΟ ΤΑΞΗ ΚΛΙΤΟΤΗΤΑ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://diwni.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βασιλική άνοιξη   Κυρ Απρ 11, 2010 12:16 am



Ο Γουίλι ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί

Ο Γουίλι ο μαύρος θερμαστής από το Τσιμπουτί
όταν από τη βάρδια του τη βραδινή σχολούσε
στην κάμαρά μου ερχότανε γελώντας να με βρει
κι ώρες πολλές για πράγματα περίεργα μου μιλούσε.

Μου 'λεγε πώς καπνίζουνε στο Αλγέρι το χασίς
και στο Άντεν πώς χορεύοντας πίνουν την άσπρη σκόνη
κι έπειτα πώς φωνάζουνε και πώς μονολογούν
όταν η ζάλη μ' όνειρα περίεργα τους κυκλώνει.

Μου 'λεγε ακόμα ότι είδε αυτός μια νύχτα που 'χε πιει
πως πάνω σ' άτι κάλπαζε στην πλάτη της θαλάσσης
και πίσωθε του ετρέχανε γοργόνες με φτερά
σαν πάμε στο Άντεν μου 'λεγε κι εσύ θα δοκιμάσεις.

Εγώ γλυκά του χάριζα και λάμες ξυραφιών
και του 'λεγα πως το χασίς τον άνθρωπο σκοτώνει
και τότε αυτός συνήθιζε γελώντας τρανταχτά
με το 'να χέρι του ψηλά πολύ να με σηκώνει.

Μες στο τεράστιο σώμα του είχε μια αθώα καρδιά
κάποια νυχτιά μέσα στο μπαρ Ρετζίντα
στη Μαρσίλια
για να φυλάξει εμένα από έναν Ισπανό
έφαγε αυτός μια αδειανή στην κεφαλή μποτίλια.

Μια μέρα τον αφήσαμε στεγνό απ' τον πυρετό
πέρα στην Άπω Ανατολή να φλέγεται να λιώνει
θεέ των μαύρων τον καλό συγχώρεσε Γουίλ
και δώσ' του εκεί που βρίσκεται λίγη απ' την άσπρη σκόνη.

___________________

Στη Διώνη με απέραντη λατρεία! (ούτε ο Ζάχος Δόγκανος να ήμουν!!! )

Για τις άλλες σκόνες, που θέλησες να με πασπαλίσεις, θα μιλήσουμε παρακάτω...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βασιλική άνοιξη   Κυρ Απρ 11, 2010 12:57 am

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ

Κική Δημουλά

ΣΚΟΝΗ

Λυπάμαι τις νοικοκυρές
έτσι που αγωνίζονται
κάθε πρωί να διώχνουν απ' το σπίτι τους τη σκόνη,
σκόνη, ύστατη σάρκα του άσαρκου.

Σκούπες σκουπάκια
ρουφηχτήρια, φτερά τιναχτήρια
ξεσκονόπανα κουρελόπανα κλόουν
θόρυβοι και τρόποι ακροβάτες,
μαστίγιο πέφτουν οι κινήσεις
πάνω στην κατοικίδια σκόνη.

Κάθε πρωί μπαλκόνια και παράθυρα
ακρωτηριάζουν μια δράση και μιαν έξαψη:
ασώματα κεφάλια χοροπηδάνε σαν γιογιό,
χέρια εξέχουν και σφαδάζουν
σαν κάτι να τα σφάζει από μέσα,
σπασμένα σώματα μισά
που τα πριόνισε το σκύψιμο.

Άλλο ένα σπάσιμο του Ολόκληρου.
Όλο σπάζει αυτό,
πριν καν υπάρξει σπάζει
και σαν να είναι γι' αυτόν ακριβώς το σκοπό,
για να μην είναι.

Ολόκληρη ζωή σου λέει ο άλλος.
Από πού ως πού ολόκληρη
μ' ένα σπασμένο πάντα μέτρο που κρατάτε
και μετράμε;
Αξιολύπητη λέξη το Ολόκληρο.
Σωματώδης αλλοπαρμένη περιφέρεται.

Τινάγματα τινάγματα
να φύγει η σκόνη απ' τις ρηχές
να φύγει κι από τις βαθειές φωλιές του ύπνου,
σεντόνια και σκεπάσματα.

Κι εκείνες οι φορές
όπου πετάγεται το σώμα τρομαγμένο
νύχτα κι ουρλιάζει Θε μου μικραίνω,
θα τιναχτούν κι αυτές σαν σκόνη,
σκόνη η ελάττωση κι ο τρόμος
και πώς δεν τα αντέχω τα τινάγματα
του μέσα βίου έξω.

Πρησμένα μαξιλάρια του ύπνου
φριχτά γρονθοκοπιούνται και φοβάμαι
τρέμω μη γίνουνε ζημιές:
είν' οι κρυστάλλινες διαθήκες των ονείρων εκεί μέσα.

Όλα τα όνειρα όνειρο τα κληρονομεί
και άνθρωπος κανένα.
Τρέμω, τέτοια παγκόσμια αποκλήρωση
δεν το αντέχω να τινάζεται σαν σκόνη.

Χτυπήματα χαλιών
να βγει η σκόνη απ' των σχεδίων τις φωλιές,
να γκρεμιστεί απ' τα γεφύρια των χρωμάτων.

Κι ο γρήγορος βηματισμός
ο τρελαμένος πέρα δώθε μες στο σπίτι
μες στη ρηχή εμπιστοσύνη των χαλιών
να μην ακούν οι αποκάτω τι βαδίζει
να μην ακούνε τι δεν συμβαδίζει,
θα τιναχτεί κι αυτός σαν σκόνη
και πώς δεν τα αντέχω τα τινάγματα
του μέσα βίου έξω.

Λυπάμαι τις νοικοκυρές
τον άγονό τους κόπο.
Δεν φεύγει η σκόνη, δεν στερεύει.
Κάθε που πάει ο καιρός καιρό να συναντήσει
καινούρια συμφωνία σκόνης κλείνεται.

Οι προφυλάξεις απ' αυτήν - το Καθαρό
και η Σταθερότης - μέσα της επιστροφής της.
Τη φέρνουν πρώτες και καλύτερες.
Δεν έχω δει πιο σκονισμένες επιφάνειες από δαύτες.

Ως και το Φως το πεντακάθαρο
χαρούμενη μεταφορά της σκόνης:
είν' ένα θαύμα να τη βλέπεις
πώς προχωρεί ακίνητη πάνω σ' ακτίνα ήλιου,
σαν να πατάει σε σκάλα κυλιόμενη
απ' αυτές τις μοντέρνες, τις υπνωτισμένες,
με τα ευνουχισμένα σκαλοπάτια.

Μεταφέρεται
ορατή σαν αέρας χοντρά αλεσμένος
να ξαναμπεί απ' τ' ανοιχτά παράθυρα
τους ανοιχτούς της νόμους.
Η ύπαρξή μας σπίτι της και μέλλον της.

Ανοικοκύρευτη εγώ, την αφήνω να κάθεται.
Μελετηρή στη ράχη ενός βιβλίου
που μιλάει για το Γήρας.

Στη φρόνιμη φωτογραφία των παιδιών μου
όταν αυτά με φόραγαν
λευκή κολλαριστή ολοστρόγγυλη Μητέρα
χαλαρά από μέσα ραμμένη
με κρυφές αραιές βελονιές
στη σχολική ποδιά τους.

Τώρα ντυθήκανε Μεγάλα τα παιδιά μου,
φοράει η σκόνη τώρα την ποδιά τους
τον στρογγυλό γιακά,
με φοράει Μητέρα η σκόνη
- έτσι πρέπει να ράβονται
οι σχέσεις κι οι εξαρτήσεις,
με αραιές χαλαρές βελονιές,
για να μπορούν να ξηλώνονται εύκολα.

Ποτέ δεν ξεσκονίζω
τον ορειχάλκινο αθλητή
που διακοσμεί μεγάλο ορειχάλκινο ρολόγι.
Τόσο μυώδη τα μέλη του
που μοιάζουν θυμωμένα.
Ίσως γιατί τον αναγκάζουν να γυμνάζει
κάτι πολύ αόρατο,
μπορεί το χρόνο να γυμνάζει,
μπορεί να θέλει ο χρόνος να μπορεί
πιο γρήγορα να τρέχει απ' όσο τρέχει.
Επίδοση που χαροποιεί τη σκόνη.

Κάθεται στον καθρέφτη μου,
δικός της, την τον χάρισα.
Χέρσο πράμα, τι να τό 'κανα;
Έπαψα να καλλιεργώ τα πρόσωπά μου εκεί μέσα,
δεν έχω όρεξη να οργώνω αλλαγές
και να διπλασιάζομαι αλλιώτικη.

Την αφήνω να κάθεται
την αφήνω να έρχεται
με το τσουβάλι να έρχεται
την αφήνω να χύνεται απάνω μου
σαν αλεσμένη διήγηση μεγάλης ιστορίας,
την αφήνω να έρχεται γρήγορα γρήγορη
σαν χρόνος που γυμνάστηκε
πιο γρήγορα να τρέχει απ' όσο τρέχει
και κάθεται βαριά μπατάλα σκόνη,
την αφήνω να κάθεται, χρονίζει,
μπατάλα με σκεπάζει, την αφήνω
να με σκεπάζει την αφήνω
με σκεπάζει
να με ξεχνάς την αφήνω
να με ξεχνάς αφήνω
με ξεχνάς
να με ξεχνάς
σε αφήνω
γιατί δεν αντέχω τα τινάγματα
του μέσα βίου έξω.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΙΩΝΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 881
Location : Όπου γη και πατρίς
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βασιλική άνοιξη   Κυρ Απρ 11, 2010 3:07 am

Με τόση σκόνη εδώ μέσα, άσπρη και γκρίζα, ένα μόνο μου μένει να κάνω για σένα:

Ένα μεγάλο φτερό ξεσκονίσματος!!!

(για τις δύσκολες ώρες στην επαρχία...

να δούμε ποια θα σε βοηθάει εκεί κάτω να βάλεις σε τάξη το σκονο-βασίλειο!!!!)

_________________
ΜΕΤΡΟ ΤΑΞΗ ΚΛΙΤΟΤΗΤΑ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://diwni.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Βασιλική άνοιξη   Πεμ Νοε 18, 2010 7:11 pm

Και πώς περνάει γρήγορα ο καιρός...

Στη Θεσπρωτία πια. Τρεις μήνες...

Και ήρθε ένα παιχνιδάκι στο φέις μπουκ να μου θυμίσει την ιστορία της Μαίρης Πόππινς και αυτήν εδώ, τη Βασιλική Άνοιξη.

Μια ιδέα να αλλάξουμε λέει τα προφίλ μας, να μην υπάρχουν φωτογραφίες ανθρώπων για λίγες μέρες στο φατσοβιβλίο. Παρά οι ήρωες των παιδικών μας χρόνων.

Και τσουπ, χωρίς δεύτερη σκέψη, προσγειώθηκε η Μαίρη Πόππινς στο δικό μου προφίλ.

Και θα μείνει. Πολύ περισσότερο από το παιγνιδάκι.

Μέχρι να αλλάξει ο άνεμος.

Έτσι κάνει πάντα η Μαίρη. Η Πόππινς και εγώ...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
 
Βασιλική άνοιξη
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: HOMA EDUCANDUS :: ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΡΥΜΗΣ-
Μετάβαση σε: