ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 Εκεί που σταματά το βιογραφικό στο official site του Δημήτρη Λιαντίνη

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Εκεί που σταματά το βιογραφικό στο official site του Δημήτρη Λιαντίνη   Σαβ Μαρ 06, 2010 4:13 pm

Όση η χαρά που λάβαμε εμείς για τη δημιουργία του official site του Δημήτρη Λιαντίνη, τόση και η δυσαρέσκεια που εκδήλωσαν εκείνοι που κατείχαν έως πρόσφατα το domain. Με αναρτήσεις στο νέο χώρο που μετακόμισαν δε δίστασαν να επιτεθούν για μια ακόμη φορά στη σύζυγο του Λιαντίνη, και νυν διαχειρίστρια του liantinis.gr, κ. Νικολίτσα Γεωργοπούλου - Λιαντίνη.
Τη δυσαρέσκειά τους την είχαν εκφράσει και προκαταβολικά, από τον περασμένο Δεκέμβριο. Ευθύς ως ανακοινώθηκε η απόφαση του αρμόδιου εφετείου σύμφωνα με την οποία επικυρώθηκε η διαγραφή του χώρου από το δικό τους λογαριασμό. Διέδιδαν μάλιστα πως η κ. Λιαντίνη το μόνο που επιθυμεί είναι η διαγραφή του liantinis.gr και όχι να πάρει η ίδια το χώρο για να ανοίξει official site. Η ύπαρξη πλέον του liantinis.gr αποτελεί και την πιο κατηγορηματική διάψευση.
Αντί όμως να ζητήσουν συγνώμη για όσα διέδιδαν, να παραδεχθούν πως έσφαλαν έστω, προχώρησαν σε επίθεση κατά της κ. Λιαντίνη. Με αφορμή το βιογραφικό του Δημήτρη Λιαντίνη όπως αυτό δημοσιεύεται στο liantinis.gr.
Εμείς εδώ δεν έχουμε την πρόθεση να ασχολούμαστε με το τι λέγει ο κάθε πικραμένος του διαδικτύου. Ο χώρος αφορά το Δημήτρη Λιαντίνη και μόνο με εκείνον θα ασχολούνται και οι αναρτήσεις μας. Οφείλουμε όμως να απαντήσουμε σε όσα ψευδώς διαδίδονται τόσο για το Λιαντίνη όσο και για το liantinis.gr, καθώς το blog μας περιλαμβάνεται στους συνδέσμους αυτού του χώρου.
Και περιλαμβάνεται κατόπιν επιθυμίας της κ. Λιαντίνη, ώστε να υπάρχει άμεση ενημέρωση μέσω του blog σε ότι αφορά και το Λιαντίνη και το site.
Τι ακριβώς αναφέρει το βιογραφικό στο liantinis.gr, μπορείτε να το διαβάσετε κάνοντας κλικ στο σύνδεσμο που δώσαμε προηγουμένως. Τόσο στα ελληνικά όσο και στα γερμανικά, γλώσσα που σπούδασε ο Δημήτρης Λιαντίνης, όπως βεβαίως και στα αγγλικά.
Είναι ένα δωρικό βιογραφικό, πιστό στο ύφος που κι εκείνος συνέθεσε το αυτοβιογραφικό του στο οπισθόφυλλο της Γκέμμας. Δίνει όμως με απόλυτη σαφήνεια το ακριβές περίγραμμα της ζωής του Δημήτρη Λιαντίνη. Και σταματά στο σημείο το ίδιο που και εκείνος επέλεξε να φύγει. Να εξαφανιστεί από την οικογένειά του και το επιστημονικό του περιβάλλον. Την 1η Ιουνίου 1998.
Προσπαθεί έτσι να αποκρύψει τι ακολούθησε; Όχι, βέβαια!
Σταματά εκεί ακριβώς που ο Λιαντίνης διάλεξε να γράψει ΤΕΛΟΣ.

Να μας αποχαιρετήσει. Τους φίλους του. Τους συναδέλφους του. Τους μαθητές του. Τη μάνα και τα αδέρφια του. Την κόρη του. Και τη γυναίκα του το ίδιο πρωινό που έφυγε.
Η βιογραφία του δεν μπορούσε στο official site να σταματά αλλού για έναν άνθρωπο όπως ο Λιαντίνης. Αν τουλάχιστον καταλαβαίνουμε ελληνικά και τι σημαίνει βίος.
Και αν καταλαβαίνουμε και το ΤΕΛΟΣ. Με τη διπλή του σημασία... Όπως ο Λιαντίνης το όρισε.
Καταλαβαίνουμε όμως;
Αλλά και για όσους δεν καταλαβαίνουν. Τι έπρεπε να γραφτεί στη συνέχεια; Τι ξέρουμε για τη συνέχεια; Τίποτα. Υπάρχει βεβαίως η μαρτυρία κάποιου ταξιτζή. Που λέει ότι τον ανέβασε ως το καταφύγιο. Μόνο που όλοι ξέρουμε πια ότι ο ταξιτζής αυτός είδε έναν Λιαντίνη με άλλα ρούχα και άλλα παπούτσια από εκείνα που βρέθηκαν στη "σπηλιά". Είπε άραγε την αλήθεια ο ταξιτζής; Είδε πραγματικά το Λιαντίνη;
Αυτά θέλαμε να γράψει το official site; Αυτά μπορούμε να τα γράφουμε όλοι οι άλλοι και να ακούμε και τα εξ αμάξης γιατί τολμήσαμε να ασχοληθούμε με το πουκάμισο του Λιαντίνη. Από τους ίδιους μάλιστα που πρωτοδημοσίευσαν το πουκάμισο του Λιαντίνη. Ξέρουμε τελικά τι θέλουμε;
Ή μήπως θα έπρεπε στη βιογραφία να γραφτεί η εύρεση του σκελετού; Μήπως να δημοσιευτεί και φωτογραφία με τα οστά; Ενός ανθρώπου που στο κύκνειο άσμα του άφησε ξεκάθαρη την επιθυμία το νεκρό να μην τον ιδεί ανθρώπου μάτι;
Τη Γκέμμα, παρακαλώ. Να την ανοίξετε στη σελίδα 152. Και να διαβάσετε τι λέγει ο ίδιος ο Λιαντίνης.
Παράθεση :
"Την ώρα που θα ζήσει ο άνθρωπος την απόλυτα προσωπική βίωση του θανάτου του, μας λένε, θα είναι απόλυτα μόνος, και θα αφανίσει το σώμα του σε άφαντο τόπο.
Το σώμα του νεκρού δε θα το ιδεί ανθρώπου μάτι. (1)
Γιατί ο θάνατος δεν είναι τσερεμόνια, και χυδαία περιέργεια, και ανακουφιστική χαιρεκακία."
(1) σελ. 262 Ο γνήσια στοχαζόμενος αποστρέφεται όχι μόνο την τελετή της ταφής του, αλλά και την ιδέα του νεκρού του σώματος. Αφ' ης θα νοήσει, τον συνοδεύει η έγνοια του πώς θα γίνει τρόπος, όταν πεθάνει να εξαφανισθεί το γρηγορότερο το άψυχο κουφάρι του. Αυτός ο προάγγελος της επερχόμενης σήψης και της ανυπόφορης δυσωδίας, που ετοιμάζει τη μεγάλη γιορτή στους σκουλήκους.

Μόνο λοιπόν όποιος δεν έχει διαβάσει Λιαντίνη, ή αν τον διάβασε δεν κατάλαβε γρυ, θα μπορούσε να διαμαρτύρεται γιατί εκεί σταμάτησε το βιογραφικό. Και να προβάλει τη χυδαία του περιέργεια ως κόλαφο προς την κ. Λιαντίνη. Δίχως να αντιλαμβάνεται πως αυτόματα αυτοεξευτελίζεται ο ίδιος σε όσους έχουν μελετήσει έστω και το κύκνειο άσμα του Λιαντίνη.
Ούτε λέξη παρακάτω δεν μπορούσε να πάει το βιογραφικό. Θα ήταν ύβρις και βεβήλωση σε όσα ο Λιαντίνης πρέσβευε.
Ούτε καν στο Σήμα του. Που η δική μας περιέργεια πήγε και φωτογράφισε...
Για να υπηρετεί με τον πλέον ενδεδειγμένο τρόπο το φιλοσοφικό του στοχασμό και να εναρμονίζεται με το χώρο που δημοσιεύεται. Στο χώρο που φέρει το όνομά του.
Από κει και πέρα. Από κει που σταματά το βιογραφικό...
Ο επισκέπτης του liantinis.gr μπορεί, αν ενδιαφέρεται για το Λιαντίνη, να βρει τη συνέχεια.
Εκείνη που έγραψε η σύζυγος του Λιαντίνη. Στο προλόγισμα του βιβλίου ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ. Και που αρχίζει ακριβώς από κει που σταματά το βιογραφικό. Κάτι που ουδόλως πρόσεξαν όσοι βιάστηκαν να την λιθοβολήσουν στο διαδίκτυο:
Παράθεση :
ΠΡΟΛΟΓΙΣΜΑ
Πριν οκτώ χρόνους έφυγε ο άνδρας μου Δημήτρης Λιαντίνης. Ήταν η πρώτη Ιουνίου 1998 όταν εξαφανίστηκε από το σπίτι μας και το επαγγελματικό πανεπιστημιακό του περιβάλλον. Και όχι απρόσμενα και απροσδόκητα. Το μόνο που δεν γνώριζα ήταν η μέρα και η ώρα. (η συνέχεια εδώ)

Ιδού λοιπόν η συνέχεια. Δημοσιευμένη με τον πλέον επίσημο τρόπο. Και από το 2006.
Δε θα μπορούσε η κ. Λιαντίνη το προλόγισμα αυτό να το παραθέσει και στο site;
Θα μπορούσε. Δικός της είναι ο χώρος και εκείνη αποφασίζει. Γιατί, και ας μην το ξεχνάμε, έτσι θέλησε ο ίδιος ο Λιαντίνης. Να αφήσει την κόρη του και τη γυναίκα του κληρονόμους.
Επιθυμία της όμως ήταν να μην προβληθεί η ίδια μέσα από το χώρο αυτό στο ελάχιστο. Μόνο ο Λιαντίνης. Και συρρίκνωσε 26 χρόνια κοινής ζωής μαζί του μέσα σε δυο γραμμές. Ούτε καν αναφορά στο παιδί τους δεν έκανε. Γιατί το μελετητή ενός ποιητή και φιλοσόφου δεν ενδιαφέρουν οι βιολογικοί του απόγονοι μα τα πνευματικά του δημιουργήματα. Κι ας θυμηθούμε εδώ τι αναφέρει και ο ίδιος ο Λιαντίνης στο Homo Educandus, σελ. 106, για τους απογόνους...
Κι αντί αυτή η σεμνή στάση να επαινεθεί, που συνάδει απόλυτα με το πνεύμα του φιλοσοφικού στοχασμού του Λιαντίνη, βρέθηκαν άνθρωποι να αρπάξουν τα ρόπαλα και να της κάνουν μια ακόμη επίθεση στο διαδίκτυο. Το περίμεναν πώς και πώς από το Δεκέμβριο, όπως οι ίδιοι έγραφαν, να διαβάσουν τις δικές της απόψεις για το Λιαντίνη! Και ήταν μεγάλη η απογοήτευση που τους έδωσε όταν όσο και αν έψαξαν στο liantinis.gr τέτοιες απόψεις δε βρήκαν.
Βρήκαν μόνο μετρημένες απόψεις συγγραφέων, λογοτεχνών, φιλολολόγων. Μεταξύ αυτών και του διακεκριμένου φιλολόγου κ. Πέτρου Βλαχάκου, πρώτου εξαδέλφου του Δημήτρη Λιαντίνη. Ανθρώπων που οι περισσότεροι γνώριζαν και τον ίδιο το Λιαντίνη αλλά και το έργο του σε βάθος.
Προβλέφθηκε επίσης χώρος ειδικός για Αναμονές και Προσθήματα. Ώστε εκεί μελλοντικά να προστεθεί και άλλο υλικό.
Κι ακόμη. Όπως ήδη αναφέραμε παραπάνω. Στους συνδέσμους δόθηκε και το δικό μας blog. Ώστε οι επισκέπτες του site να ενημερώνονται και από τις δικές μας αναρτήσεις, τόσο για τη ζωή του όσο και για το έργο του.
Και παρότι ο χώρος μας σήμερα μόλις συμπληρώνει ένα μήνα ζωής στο διαδίκτυο, έχει ήδη πλούσιο υλικό. Πάνω από 80 αναρτήσεις και τρεις ειδικές σελίδες αφιερωμένες στη ζωή του Λιαντίνη. Μένουν βέβαια να συμπληρωθούν οι σελίδες αυτές. Όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν και οι διάφοροι ανώνυμοι του διαδικτύου σταματήσουν να μας ανακρίνουν...
Το ερώτημά τους αυτή τη φορά δεν ήταν μόνο για το βιογραφικό. Ήταν και αν ζει ή πέθανε ο Λιαντίνης... Κι έφτασαν μάλιστα να μας πιέζουν να τους απαντήσουμε όχι μόνο τι πιστεύουμε εμείς μα και τι πιστεύει και η κ. Λιαντίνη. Λες και εμείς έχουμε εξουσιοδοτηθεί να μιλάμε στο διαδίκτυο αντ' αυτής. Φυσικά και όχι. Τέτοιο ρόλο δεν έχουμε.
Και όποιος πολύ ενδιαφέρεται να μάθει τη γνώμη της κ. Λιαντίνη ή θα πρέπει να ρωτήσει την ίδια ή να συμβουλευτεί τι έχει δηλώσει δημόσια για το ζήτημα. Όταν πια βρέθηκε ο σκελετός και οι αρχές της παρέδωσαν το σχετικό πόρισμα. Μία και μοναδική της δήλωση βρήκαμε δημοσιευμένη από τότε, στο περιοδικό ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ (2006) και στο δημοσιογράφο κ. Παντελή Μαραβέλια, και σας την παραθέτουμε:


Από όσο γνωρίζουμε αυτή ως σήμερα είναι η θέση της κ. Λιαντίνη. Θέση που εκφράζει κι εμάς απόλυτα. Κι όχι γιατί είναι η θέση της κ. Λιαντίνη μα διότι στα ίδια συμπεράσματα έχουμε καταλήξει. Έστω και αν δεν μπορούμε να γνωρίζουμε όσα εκείνη.
Ο Λιαντίνης δεν είναι μια χούφτα οστά. Είναι το πρόσωπο της αγωνίας και της αρετής. Αυτό το πρόσωπο το γνώριμο σε όσους τον τύχαμε Δάσκαλο.
Τα media θέλησαν μια άλλη εικόνα του Λιαντίνη να παρουσιάσουν. Όμως ο ίδιος ο Λιαντίνης δεν έτρεφε καμία εκτίμηση και για τα media και για τους δημοσιογράφους:
Παράθεση :
Τρεις είναι σήμερα οι πληγές που πεθαίνουν την Ελλάδα, όπως η πανούκλα εσάρωνε τη Θήβα στην εποχή του ανίδεου Οιδίποδα. Οι πολιτικοί, οι δάσκαλοι, και οι δημοσιογράφοι με όλα τα ιδιωτικά Media. Πρόκειται για τρεις ορδές συφοράς, που είναι να παλουκώνεις τη μία και να πατταλεύεις την άλλη. Οι δάσκαλοι βέβαια είναι περισσότερο θύματα, παρά θύτες. Γιατί επί γενεές τώρα έχουν γίνει τα ακούσια όργανα μιας πονηρής θρησκευτικής και πολιτικής οδηγίας, που καταστάθηκε παράδοση, και δεν αλλάζει με τίποτα πια.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, Γκέμμα, σελ. 260
Δάσκαλοι όντας και εμείς, κρατούμε με ιδιαίτερη προσοχή αυτό το λόγο του. Και όταν εξετάζουμε τη βιογραφία του. Να μην πέσουμε κι εμείς θύματα καμίας πονηρής οδηγίας. Απ' όπου και αν προέρχεται.
Το ίδιο συμβουλεύουμε να κάνει και όποιος άλλος ενδιαφέρεται για το Λιαντίνη. Κι αν φτωχικό το βρίσκει το βιογραφικό στο official site, να αρματώσει το δικό του καράβι και να ανοιχτεί στη θάλασσα αναζητώντας την Ιθάκη. Και με τον Οδυσσέα - Λιαντίνη σύντροφο.
Αυτό δηλαδή που αναγκάζει και το βιογραφικό που συνέταξε η κ. Λιαντίνη. Αφήνοντας τον αναγνώστη να γράψει μόνος του τη συνέχεια. Η πλέον ενδεδειγμένη λύση για τη ζωή ενός ανθρώπου που θέλησε να αφήσει πίσω του ένα αίνιγμα και δώρο.
Και τι αίνιγμα θα ήταν αν ο κάθε περαστικός έβρισκε εκεί, από την πρώτη σελίδα του σάιτ, έτοιμη και την απάντηση;
Αίνιγμα που υπογραμμίζει θεαματικά η φωτογραφία του Λιαντίνη στην αρχική σελίδα. Υπογραφή, λες, του υπότιτλου του site...
Ρωτήστε εμάς, τους μαθητές του, αν και ο ίδιος ο Λιαντίνης καταδεχόταν έτοιμη να μας προσφέρει την απάντηση ακόμη και σε εύκολα ερωτήματα. Όχι, τίμιε αναγνώστη. Αδιάβαστους μας έστελνε να τη βρούμε μόνοι μας. Εφαρμόζοντας πιστά την παιδαγωγική του θεωρία για τη μάστιγα του Ταϋγέτου.
Αφήνουμε σε εκείνους που δεν τον γνώρισαν να αναζητούν το Λιαντίνη στις πέτρες του Ταϋγέτου. Και τα μήνιν άειδε. Και κρατάμε τα συνήθεια του Λιαντίνη.
Αυτά που ορίζουν τη φιλοσοφία ως μελέτη του δικού μας θανάτου και όχι του θανάτου του άλλου. Ας είναι και ο Λιαντίνης...
Πώς, ρωτώ, για στερνή φορά, το βιογραφικό στο official site, για όλους αυτούς τους λόγους, θα μπορούσε να πάει έστω και λέξη παρακάτω;
Και μία λέξη αν είχε ακόμη, θα ήταν ύβρις για το Δημήτρη Λιαντίνη.
_______________________
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΑΣ

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΗΡΑΚΛΗΣ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 421
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εκεί που σταματά το βιογραφικό στο official site του Δημήτρη Λιαντίνη   Κυρ Μαρ 07, 2010 2:17 am

Το πρόβλημα (όχι το δικό μου - των πικραμένων το πρόβλημα) δεν είναι πού σταμάτησε το βιογραφικό.

Ποιητική η ερμηνεία που δόθηκε από τη Δανάη και ποιητικά με καλύπτει κι εμένα πως εκεί ακριβώς έπρεπε να μπει η τελεία, εκεί που ο ίδιος ο Λιαντίνης έγραψε "τέλος", επιλέγοντας σύμφωνα με την κοσμοθεωρία του να ζήσει έρημος και ισχυρός την απόλυτα προσωπική βίωση του θανάτου του.

Τι κρίμα για τα ανθρωπάρια της εποχής μας που έχουν πλέον εθιστεί ακόμη και ζωντανές αυτοκτονίες να παρακολουθούν μέσω τηλεόρασης ή διαδικτύου!

Ήθελε ο Λιαντίνης να αυτοκτονήσει; Διατί να τους στερήσει τη χαρά έστω να τον βιντεοσκοπήσουν αυτό το θάνατο; Να το κοπιάρουν το βίντεο και σε dvd και να το μοιράζουν: Πάααααααααααρτε κόσμε!

Είναι η γενιά της οθόνης ετούτη. Εκεί τα θέλει όλα. Να συμβαίνουν ή σε ζωντανό χρόνο ή έστω με την ψευδαίσθηση της ζωντανής αναπαράστασης.

Είναι η γενιά που δεν αντέχει να μελετήσει βιβλία. Δεν αντέχει να σκεφτεί. Δεν έχει ούτε μικρογραμμάριο ποιητικής φαντασίας. Τι homo sapiens τι homo σάπιος...

Ο Λιαντίνης σε τέτοιο κόσμο δεν έχει θέση. Κακά τα ψέματα. Βρίσκεται εκατομμύρια έτη φωτός μακριά μας, ένα αραχνοΰφαντο αστεράκι στα βάθη του στερεώματος.

Το αστρόπλοιο που θα ανακαλύψει το δικό του αστέρα, όχι μόνο δεν έχει απογειωθεί μα πολύ φοβούμαι πως είναι αγέννητος και ο κυβερνήτης του.

Είναι ασύλληπτη υπόθεση η βιογραφία του ποιητή.

Κι όσοι βιαστικά άπλωσαν χαρτιά και πένες να τη συλλάβουν, συνέλαβαν το είδωλον και μόνον. Το καθρέφτισμα. Όποιο είδωλο το προσωπικό κάτοπτρο του κάθε βιογράφου επιτρέπει. Όχι όμως τον αληθινό Λιαντίνη.

Το πρόβλημα είναι λοιπόν ακριβώς αυτό.

Πως ο Λιαντίνης είναι άνεμος και ποταμός. Απλώνουμε χούφτες να τον εγκλωβίσουμε και τις ανοίγουμε και είναι άδειες.

Μας άφησε σύξυλους στην Τροία με ένα αδειανό πουκάμισο. Άλλος το ανεμίζει σε βιβλία, άλλος σε βίντεο. Μα είναι μόνο ένα πουκάμισο. Τίποτε άλλο.

Και ο Λιαντίνης φευγάτος...

Το πρόβλημα είναι αυτό ακριβώς. Και δεν αφορά καθόλου εκείνα τα οστά που βρέθηκαν στον Ταΰγετο. Η λατρεία των οστών μόνο με την πίστη σε μετά θάνατον ζωή έχει νόημα. Τα οστά δεν είναι ο άνθρωπος. Και ο Λιαντίνης, όπως και να έχει το ζήτημα, δεν είναι μια χούφτα οστά στον Ταΰγετο.

_________________
"Σκαιός και άγροικός ειμι την σκάφην σκάφην λέγων."
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εκεί που σταματά το βιογραφικό στο official site του Δημήτρη Λιαντίνη   Κυρ Μαρ 07, 2010 5:35 am

Βίντεο έβλεπα κι εγώ, Ηρακλή, τυπικό δείγμα της εποχής μας... Βίντεο για το Λιαντίνη...

Αισθάνθηκα διαβάζοντας τα λόγια σου κλέπτουσα οπώρας.

Είναι όμως έτσι; Αν ήταν, ο Λιαντίνης δε θα φρόντιζε να αφήσει και βίντεο. Κάτι θα ήξερε εκείνος που νοιάστηκε και για τούτο.

Και είναι αλήθεια πως πριν ακόμη ανοίξει το liantinis.gr ρώτησα την κ. Λιαντίνη αν πρόκειται να ανεβάσει στο site και βίντεο.

Μου απάντησε αρνητικά. Και ο λόγος ήταν πως υπάρχουν ήδη στο διαδίκτυο. Μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να τα δουν.

Είναι κι αυτή η πτυχή χαρακτηριστική της φιλοσοφίας που διέπει το liantinis.gr. Καταδικάζει μεν τη χρήση του ονόματος του Λιαντίνη ως όνομα χώρου στο διαδίκτυο από ανθρώπους που δεν έχουν τέτοιο δικαίωμα, προτρέπει όμως τους επισκέπτες να αναζητήσουν και άλλες πηγές πληροφόρησης στο διαδίκτυο. Δε λειτουργεί δηλαδή το liantinis.gr με τη λογική του τσοπάνη. Δεν είναι το μαντρί που επιχειρεί να κλείσει εκεί και μόνο τους ενδιαφερόμενους για το Λιαντίνη και το έργο του.

Ούτε πολύ περισσότερο με τη λογική του καφενείου. Εύκολο θα ήταν να προστεθεί και φόρουμ. Ή έστω κάποια μορφή τσατ. Όμως όχι.

Στο liantinis.gr κατοικεί ο Λιαντίνης έρημος και ισχυρός.

Είναι ο δικός του και μόνον τόπος. Ο απόλυτα προσωπικός.

Και η συνήθεια; Να έχουμε κρεμασμένο εικόνισμα το Λιαντίνη και από κάτω εμείς με καφέ και τσιγάρο να λιαντινολογούμε;

Ας το πάρουμε απόφαση πως οι κακές συνήθειες κάποτε πρέπει να κόβονται.

Εξάλλου ο καθένας μας έχει το "καφενεδάκι" του. Είναι ανάγκη να το λεν "Λιαντίνης" για να κουβεντιάζουμε για το Λιαντίνη;

Μόνο να μην ξεχνιόμαστε. Οι κουβέντες του καφενείου δεν αποτελούν μελέτη του Λιαντίνη. Θες να μελετήσεις τη φιλοσοφία του; Ε, τότε πήγαινε να πάρεις τα βιβλία του και στρώσου στη μελέτη. Όχι στο φαστ φουντ και ο Λιαντίνης.

Κάποτε, θυμάμαι, μέλος κι εγώ ενός διαδικτυακού καφενείου, είχα φτάσει στο σημείο να θεωρήσω πως η κ. Λιαντίνη ουδόλως ενδιαφέρεται για το έργο του άντρα της. Πες ο ένας, πες ο άλλος εναντίον της, έλεγα κι εγώ δεν μπορεί κάτι από όλα θα είναι αλήθεια.

Βλέπεις ήταν η εποχή που δεν είχα καταλάβει ότι στα καφέ του ίντερνετ μπαίνει ο καθένας με δέκα μουτσούνες. Τώρα που ξέρω πως οι ... μουτσούνες αντιστοιχούν σε μετρημένους στα δάχτυλα, αναρωτιέμαι και ποιος ο λόγος να ασχολείται κανείς με μια ομαδίτσα του ίντερνετ.

Όχι, δε θα πάω να κουβεντιάσω με το μανάβη της γειτονιάς μου που λέει και η Διώνη για το Λιαντίνη. Προτιμώ να κουβεντιάσω με τη γυναίκα που έζησε δίπλα του 26 χρόνους.

Όσα έμαθα στα δύο και πλέον χρόνια που τη γνωρίζω, δε φτάνει ένα βιβλίο να τα περιλάβει. Ποιος ξέρει; Ίσως κάποτε το βιβλίο να γραφτεί. Και να δοθεί η συνέχεια που τόσο επιθυμούν κάποιοι.

Όταν ο χρόνος θα έχει δώσει τη δική του απάντηση σε όσα τώρα παραμένουν αίνιγμα.

Βιογραφία του Λιαντίνη; Ε, μα όχι. Αποδείχτηκε πως αλήθεια έλεγε ο Δάσκαλος και σ' αυτό. Είναι όντως ασύλληπτη υπόθεση η βιογραφία ενός ποιητή.

Κι αξίζει να μαθαίνουμε όχι μόνο από τα δικά μας παθήματα. Την Αμερική, γράφει ο Λιαντίνης, την ανακάλυψε ο Κολόμβος. Δεν μπορείς να ξαναγίνεις Κολόμβος.

Και να ξαναπάς στις ακτές της φωνάζοντας Χαίρε Ινδία!!!

Θέλησε ο Λιαντίνης να δημιουργήσει ένα αίνιγμα;

Ωραία λοιπόν. Ας μείνει αίνιγμα μέχρι νέος Αλέξανδρος να εμφανιστεί. Δεν έχω σκοπό να γελοιοποιηθώ προσπαθώντας να λύσω το γόρδιο δεσμό του Λιαντίνη.

Ο καθείς εφ ω ετάχθη. Και ο καθείς και τα όπλα του.

Ο δικός μας Λιαντίνης είναι ο Δάσκαλος. Έτσι τον γνωρίσαμε και μόνο αυτή την περιοχή του νιώθουμε πως έχουμε τα κότσια να περπατήσουμε.

Κι αυτό κάνουμε με χίλιους τρόπους. Τους δικούς του τρόπους. Λιαντίνης δε θα πει να κουβεντιάζεις στα καφενεδάκια του διαδικτύου για το Λιαντίνη. Εν αρχή ην η πράξις. Και όχι ο λόγος...

Το δικό μου Λιαντίνη τον ζω καθημερινά μέσα στην τάξη. Με τους μαθητές μου. Για την Ακρόπολη μιλάγαμε προχτές. Νάτος πάλι ο Δάσκαλος στη μικρή μου αίθουσα.

Και την άλλη μέρα βρεθήκαμε στο Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων. Εκεί και ο Λιαντίνης. Μου έκλεισε το μάτι ψηλά από την Ακρόπολη. Στη σκιά της είναι το μουσείο αυτό. Στους Αέρηδες. Και άνεμος ήρθε κοντά μου να με κογιονάρει.

- Άντε κυρα - δασκάλα να σε δω, μου ψιθύρισε. Θα καταφέρεις να βγάλεις στον πόλεμο στρατιώτες τα φυντανάκια σου; Ή θα τα αφήσεις με του βοδιού το μάτι;

Κείνη την ώρα ένα μικρό μονολόγησε:

- Αν ήταν εδώ το σχολειό θα μαθαίναμε καλύτερα τα μαθήματά μας! Κι ένας βαθύς αναστεναγμός ευφορίας από την πρωτόγνωρη μυρουδιά του αρχαίου τοπίου ανέβηκε από το μικρό του λαιμουδάκι στους ουρανούς.

- Είδες, Δάσκαλε; Καμάρωσα σαν χαζοδασκάλα (διατί να το κρύβουμε; έτσι νιώθω με τα παιδιά... όπως άλλοι νιώθουν χαζομπαμπάδες και χαζομαμάδες).

Άφαντος εκείνος. Είχε κιόλας τρυπώσει στο Μουσείο και καρτερούσε να δώσει τη δική του απάντηση.

Μπήκαμε εμείς με τα παιδιά, ανίδεοι, παίξαμε με κουδούνια και κύπρους, γρατζουνίσαμε μπαγλαμαδάκια και περιεργαστήκαμε δοξάρια... και τότε ξαφνικά η εμψυχώτρια όρθωσε μπρος μας το βιολί.


- Ποιον αριθμό σας θυμίζει; ρώτησε.

Σύξυλη εγώ. Νόμιζα θα απλώσω το χέρι μου και θα πιάσω τον ίσκιο του. Ασύλληπτος όπως πάντα αυτός...

Μόνο η μουσική του συγχορδία ήρθε απαλά να μου ψιθυρίσει:

Και ο Μικρός Κριτής (178 ) από τη Γκέμμα:

Παράθεση :
"Της γυναίκας το σώμα είναι το μουσικό όργανο. Η αρρενωπία του άντρα ο οργανοπαίχτης. Όσο πιο έμορφη είναι η εικόνα του θηλυκού, να την ειπείς στο μισοφώς αλάβαστρο, να την ειπείς δέρμα δορκάδας τρελαμένο στα μύρα του ανέμου, να την ειπείς αστέρι της βροχής που στάζει αχτίνες, όσο πιο έμορφη είναι η όψη του θηλυκού, σώμα και πρόσωπο και νόηση ένα, τόσο πιο σπάνιο και ακριβό είναι το μουσικό όργανο που ζητά να το παίξει ο καλλιτέχνης του. Βιολί στραντιβάριους είναι της γυναίκας το σώμα. Λουδοβίκος Μπετόβεν είναι ο βιολιστής του. Και η πράξη του έρωτα, το μουσικό γινόμενο που ακούγεται, είναι η Σονάτα Kreutzer. Η ενάτη σονάτα. Ιδές που η νύχτα πηχτή γκρεμίζεται σε καταρράχτες των άστρων."

Ε, και; θα μου πεις εσύ που τώρα με διαβάζεις, συνηθισμένος στην καφενόβια μελέτη του Λιαντίνη μέσω ίντερνετ. Αυτήν που δε σου επιτρέπει να τον προσεγγίσεις αληθινά μα μόνο το είδωλο των συνομιλητών, όποιο ο καθένας έχει σμιλέψει για το Λιαντίνη, να συνεξετάζεις. Με το καφεδάκι και το τσιγαράκι σου από δίπλα.

Όχι, τίμιε αναγνώστη. Στο δικό μας καφενείο, γιατί κι εμείς αυτό είμαστε, μόνο που έχουμε την επίγνωση και δεν παριστάνουμε κάτι άλλο, μαζί με τον καφέ και το τσιγάρο θα σου θυμίζουμε πάντα πως πρέπει να έχεις δίπλα σου και τα βιβλία του Λιαντίνη. Αν θες να τον μάθεις ποιος είναι.

Και στην περίπτωση αυτή θα σου ζητήσω να ανοίξεις το Νηφομανή. Στη σελίδα της Ελένης, την τελευταία. Την 155.

Και μόνο αν δεν το έχεις το βιβλίο, να κάνεις κλικ εδώ:

http://educandus.forumotion.com/forum-f11/topic-t312.htm

Είναι κι εκεί η Ελένη του Λιαντίνη. Η Ελένη που άνοιξε κάποτε το μέλος του φόρουμ με το ψευδώνυμο ΦΩΤΕΙΝΗ. Και είναι η ανάρτηση αυτή η σπουδαιότερη ίσως που φιλοξενεί αυτό το φόρουμ. Όπως και η ΦΩΤΕΙΝΗ υπήρξε ο σπουδαιότερος συνδαιτημόνας μας στις συζητήσεις για το Δάσκαλο.

Εκεί θα βρεις ετούτη τη φράση:

Ένα γαλήνιο, πλαγιασμένο, κατάφωτο οχτώ.

Φράση του Λιαντίνη. Κι από κάτω, στην επόμενη ανάρτηση, θα βρεις την ίδια φράση να την αντιγράφει η ΦΩΤΕΙΝΗ μας:

Παράθεση :
Θα σου αντιγράψω μόνο το "γαλήνιο, πλαγιασμένο, κατάφωτο οχτώ".

Κοίτα τώρα ξανά το βιολί. Και πες μου, ποιον αριθμό σου θυμίζει;

Τον ίδιο που τόσον καιρό αναρωτιόμουν τι συμβολίζει για το Λιαντίνη. Κατάλαβες τώρα γιατί έμεινα σύξυλη μόλις άκουσα την ερώτηση; Γιατί κοιτούσα τριγύρω να δω τον ίσκιο του;

Κι άκουσα τα Τζιτζικάκια μου εν χορώ να ψάλλουν την απάντηση. Ζωντανεύοντας εν αγνοία τους το δικό μου Δάσκαλο και λύνοντας την απορία της δικής τους δασκάλας.

Είναι μαγεία να δουλεύεις κοντά στα παιδιά. Και η μαγεία γίνεται ασύλληπτη όταν την κάθε στιγμή έχεις δίπλα σου το Λιαντίνη. Να φωτίζει τα βήματά σου και την πορεία της διδασκαλίας σου.

Την τελευταία του όμως κουβέντα εκείνος δεν την είχε πει. Ήρθε την ώρα του αποχαιρετισμού. Μαζί με το τραγούδι Ο ΒΟΣΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ.

Ήτανε που λες κάποτε ένας βασιλιάς και ένας βοσκός. Και έβαλαν στοίχημα. Ο βοσκός τα πρόβατα. Τι άλλο;

Και ο βασιλιάς; Τη βασίλισσα. Τι άλλο; Ε, ναι. Βασιλιάς ήταν και έβαλε και άλλο. Το βασιλίκι της βασίλισσας...

Το Νηφομανή θα χρειαστείς και πάλι, για να μη σε κουράζω εξηγώντας ξανά τι είναι το βασιλίκι. Σελίδα 165.

Κι αν δεν τον έχεις το Νηφομανή, τότε και μόνο να κάνεις κλικ εδώ:

http://educandus.forumotion.com/forum-f11/topic-t1037.htm

Έπειτα, αν θες, πέρνα και από τη χώρα των Τζιτζικιών:

http://tetartaki.blogspot.com/2010/03/blog-post.html

Να ακούσεις το ίδιο το τραγούδι. Το τραγούδι τους... (δες για τα τζιτζίκια περισσότερα εδώ )

Πώς εμείς ζούμε καθημερινά το Λιαντίνη. Και δεν ψαχνόμαστε στο ίντερνετ να βρούμε το βιογραφικό του.

Πώς ταξιδεύουμε παρέα του, παρέα με τον Οδυσσέα - Λιαντίνη μα για τη δική μας Ιθάκη. Όπως και εκείνος ακριβώς μας το παράγγειλε:

«Μονάχος μου φεύγω τώρα, μαθητάδες μου. Κι εσείς τραβάτε από δω μονάχοι σας. Έτσι το θέλω. Τώρα σας λέω να χάσετε εμένα και να βρείτε τον εαυτό σας. Και μόνο τότε, σα θα μ’ έχετε αρνηθεί, θα ξαναρθώ κοντά σας.» ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σελ. 75

Και έρχεται, τίμιε αναγνώστη. Δεν του χρειάζονται βιογραφικά. Έρχεται ο ίδιος ο Λιαντίνης μπρος σου. Ολοζώντανος.

Αρκεί ευήκοον να έχεις ους και πάντα ανοιχτά πάντα άγρυπνα τα μάτια της καρδιάς σου.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εκεί που σταματά το βιογραφικό στο official site του Δημήτρη Λιαντίνη   Κυρ Μαρ 07, 2010 6:41 am

Θες τώρα εσύ να συνεχίζεις την τακτική του καφενείου; Τότε τοιμάσου να συναντάς αντί για το Λιαντίνη μια χούφτα οστά στον Ταΰγετο. Το συνηθίζουν αυτό σε μερικά καφενεία του διαδικτύου. Μαζί με τον καφέ να σερβίρουν στον πελάτη και τα οστά του Λιαντίνη.

Και μην κοιτάς που διαμαρτύρονται για το βιογραφικό. Είναι μονάχα που φοβούνται μη σε χάσουν από πελάτη. Μην και αποφασίσεις να κλείσεις το κουτί και να ανοίξεις το βιβλίο.

Αυτό που το official site του Λιαντίνη σε αναγκάζει να κάνεις. Να ανοίξεις επιτέλους τα βιβλία του Λιαντίνη. Γιατί αυτά άφησε εκείνος για σένα και για μένα. Και από οργή για τους αιώνες που δε θα υπάρχει. Όχι τα οστά του.

Για σένα και για μένα δεν άφησε καν αυτό που αφήνουν όλοι οι αυτόχειρες. Ούτε μια γραμμή... Μόνο ένα γράμμα στην κόρη του. Και ένα ακόμη, για τη γυναίκα του, που το πήρε μαζί του.

Το έλαβε άραγε;

Να γιατί σου λέω πως προτιμώ με εκείνη να συζητώ για το Λιαντίνη. Δεν το λέω υποτιμητικά για τους άλλους. Ούτε για τους μανάβηδες ακόμη. Κι ο παππούς μου φούρναρης ήταν. Κι όμως υπήρξε άνθρωπος αληθινός.

Τιμώ τον καθένα (πώς θα μπορούσα άλλωστε να μην το κάνω; αφού το ιδεώδες του εσθλού είναι η πρώτη μου παιδαγωγική αρχή) γι' αυτό που είναι. Μανάβης; Τιμώ τη μαναβική του τέχνη. Αρκεί να την τιμά και εκείνος...

Φούρναρης; Τον τιμώ γιατί δίνει με τα χεράκια του ψωμί στον κοσμάκη.

Καλλιτέχνης; Για τα θεάματα που προσφέρει. Αν τα προσφέρει...

Και τιμώ και τη γυναίκα του Λιαντίνη. Για όσα είναι. Ένας υπέροχος άνθρωπος για μένα και για τους άλλους που τη γνωρίζουν. Όπως πολύ καλά γνωρίζεις ότι έγραψε και ο Λιαντίνης για εκείνη.

http://liantinis-o-daskalos-mas.blogspot.com/2010/02/blog-post_7439.html

Και δε θα βγάλω ψεύτη το Δάσκαλό μου, ούτε τρελό... γιατί έτσι το θέλουν μια χούφτα ανθρώπων που έστησαν καφενέ στο διαδίκτυο. Κι εμείς, το ξαναλέω, καφενείο είμαστε. Μα δεν παριστάνουμε τίποτε άλλο. Και ως τέτοιο και μόνο να μας τιμάς κι εσύ...

Μα όταν περνάς από το official site του Λιαντίνη, να βγάζεις το καπέλο σου και ακροποδητί να εισέρχεσαι. Εκεί δεν είναι καφενείο. Εκεί είναι ο ποιητικός του τόπος. Με κρυμμένη σύνθεση των συμβόλων της τέχνης του ως οικόσημο της πνευματικής του ρότας και τροπής.

Και ως τέτοιον τόπο να τον τιμάς.

Να τον αναπνέεις και να ταξιδεύεις στις σελίδες του. Πλησίστιος αναζητώντας την ερμηνεία των κρυμμένων συμβόλων.

Το liantinis.gr δε σε γέλασε. Από την αρχική του σελίδα σου μαρτύρησε τι είναι. Τόπος ποιητικός...

Για ποιο θάνατο θες λοιπόν εσύ να διαβάσεις;

Γύρνα και δες την προμετωπίδα. Το χειρόγραφο του Λιαντίνη:

"Τέσσερες λοιπόν μέρες αγωνίσθηκα για να περάσω το φράγμα του θανάτου.

Και πάλευα σ' αυτό το φοβερό σύνορο.

Γιατί το πρόβλημα ήταν να ξεφύγω πρώτος εγώ τον ίδιο το θάνατο.

Κι ύστερα να παλέψω με τον ψυχικό μου θάνατο.

Αυτό είναι που θα 'χεις ακουστά να λένε ότι ένας ποιητής πεθαίνει πολλές φορές."

Εσύ το έχεις ακουστά; Πώς πεθαίνει ο ποιητής;

Ποιον λοιπόν θάνατο θες απ' όλους;

Όποιον και αν θες, ο Λιαντίνης σου έχει έτοιμη την απάντηση. Στην έχει μαρτυρήσει στο βίντεο της Φιλοσοφικής Θεώρησης του Θανάτου.

http://educandus.forumotion.com/AEIOAI-OEEIOIOEEC-EAUNCOC-OIO-EAIAOIO-h1.htm

Τζάμπα νομίζεις το ετοίμασε;

Όχι, καλέ μου. Ήξερε ποιοι είμαστε οι νεοέλληνες. Και φρόντισε να μας αφήσει και βίντεο. Μπας και ξυπνήσουμε από τον ύπνο μας και επιτέλους ανοίξουμε και κανένα βιβλίο.

Να στοχάζεσαι το δικό σου θάνατο!

Αυτή είναι η παραγγελιά του Λιαντίνη. Στο ξαναείπα και δε θα κουραστώ να στο λέω. Μέχρι να νικήσεις τους φόβους σου. Να καταλάβεις πως αυτό χρωστάς κυρίως να κάνεις. Να τοιμάζεις το θάνατό σου.

Κι όχι με χαιρεκακία να αγναντεύεις τα οστά του Λιαντίνη.

Να λες και να το εννοείς: Η αυριανή μέρα μπορεί να ΜΗ με βρει. Πώς θα περάσω τούτη την τελευταία;

Χαζολογώντας στο ίντερνετ;

Ναι, έχει δύναμη το ίντερνετ. Τουλάχιστον μάθε να την αξιοποιείς. Έξυπνα.

Και έξυπνος να διοδεύεις την κάθε στιγμή σου. Γιατί μπορεί να είναι και η τελευταία.

Άλλο μετά δεν έχει. Πάπαλα.

Η μόνη ελπίδα για μετά θάνατο ζωή είναι το έργο που θα αφήσεις. Ας είναι και στο ίντερνετ. Έργο είναι κι αυτό. Μικρό και ταπεινό μα μπαίνει σήμερα στο σπίτι του καθενός.

Να έχεις το βράδυ σαν ξαπλώνεις να λες. Κάτι έγραψα σήμερα για τους συνανθρώπους μου. Άφησα κι εγώ ένα μικρούλι τόσο σποράκι. Ποιος ξέρει; Ίσως να βρει γόνιμο έδαφος και να ριζώσει. Ίσως λίγο καλύτερο να έκανα τον κόσμο.

Μια ψίχα μόνο, ας είναι και μια ψίχα, προχώρησα προς το φως. Το φως που άπλετο κάποτε σου χαρίστηκε.

Δεν είμαι εγώ το φως ούτε και ο φωτοδότης. Μόνο κάποιον Πυρφόρο συνάντησα κάποτε. Λιαντίνη τον έλεγαν. Με θάμπωσε η φωτιά του. Κατέκαψε τα μάτια μου.

Ώσπου τον άκουσα να λέει να μην κοιτώ τη φωτιά. Να μην κοιτώ εκείνον. Τη στράτα μου, τη δική μου στράτα να αναζητήσω. Μόνο για τούτο έβαλε φωτιά. Και έκαψε ως και τον εαυτό του. Για να φωτίσει το δρόμο.

Ας μην τον χαλαλίζουμε λοιπόν. Ας μη χαλαλίζουμε τη φλόγα που μας χάρισε. Σκαλίζοντας τις στάχτες...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΗΡΑΚΛΗΣ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 421
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Εκεί που σταματά το βιογραφικό στο official site του Δημήτρη Λιαντίνη   Κυρ Μαρ 07, 2010 6:55 am

Σποράκι το λες αυτό;

Όλα σου καλά, μα γράφε λιγότερα. Να προλαβαίνουμε να σε διαβάζουμε. Όταν πιάνεις και πετάς με το τσουβάλι τους σπόρους, είναι νόμος άγραφος να "χαλαλίζονται" οι περσότεροι. Με μέτρο λοιπόν. Κι αγάλι αγάλι. Μη σε πιάνει ο πανικός της τελευταίας μέρας να τα πεις όλα μαζεμένα.

_________________
"Σκαιός και άγροικός ειμι την σκάφην σκάφην λέγων."
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
 
Εκεί που σταματά το βιογραφικό στο official site του Δημήτρη Λιαντίνη
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΑ :: ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ-
Μετάβαση σε: