ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 Κάνοντας βάρδια με το Νίκο Καββαδία

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
captain Nemos
Υποπλοίαρχος
Υποπλοίαρχος


Αριθμός μηνυμάτων : 367
Location : Χαμένος στο πέλαγος
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Κάνοντας βάρδια με το Νίκο Καββαδία   Πεμ Ιαν 14, 2010 11:05 am

Από τη Βάρδια του Νίκου Καββαδία χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

σελ. 36 - 45

Παράθεση :
"-Είπες κάτι για τις γυναίκες.

- Ναι. Τις φοβάμαι.

- Όλοι, λίγο πολύ τις φοβόμαστε. Ετούτες μάλιστα στα λιμάνια.

- Ετούτες είν' οι καλύτερες. Ποιος πήρε ποτές αρρώστια από "σπίτι"; Γιατί τις λένε καθαρές; Γιατί πλένουνται μόλις τελειώσουνε τη δουλειά. Θυμάμαι μια τέτοια, ένα βράδυ στο Λας Βέγκας. Έβγαλα το πουκάμισό μου. Η φανέλα μου η εσωτερικιά ήταν σκισμένη, κουρέλι. Τράβηξα τη γυναίκα να τη χαϊδέψω. "-Στάσου, μου 'πε, μη βιάζεσαι".

Μου 'βγαλε με το ζόρι τη φανέλα κι άρχισε να την μπαλώνει. Όταν την πλήρωσα, κοκκίνισε σα μαθήτρια και μου 'πε κρατώντας τα λεφτά στο χέρι.
"-Άμα δεν έχεις άλλα, δεν πειράζει. Κράτησέ τα κι αν ξαναγυρίσεις, φέρε μου λίγη σταφίδα ελληνική".

Αρνήθηκα και της έδειξα ένα μάτσο λεφτά. "-Τότε, μου 'πε, κάνε μου τη χάρη πάρε μια φανέλα. Αν σ' έβλεπε η μάνα σου σε τέτοιο χάλι, θα 'πιανε τα κλάματα".

Κατάλαβες. Τις άλλες φοβάμαι, τις τίμιες, αυτές που δεν πέφτουνε για λεφτά. Αυτές που ξέρουνε γράμματα. Που τις παντρευόμαστε.

- Εσύ δε θα παντρευτείς;

- Όχι. Φουκαράδες ναυτικοί. Τις είδα τις γυναίκες τους να κατεβαίνουν πριν έρθει το καράβι στο μώλο και να περιμένουν όρθιες στο λιοπύρι ή στη βροχή. Τις είδα να τους αποχαιρετάνε στο σάλπα, βασανισμένες, σακατεμένες από τα ριξίματα, μ' ένα τσούρμο παιδιά να τις τραβάνε από το φουστάνι. Στερημένες. Καταλαβαίνεις. Λείπει ο άντρας. Όταν βρεθεί ο έξυπνος, τις καταφέρνει με το πρώτο. Οι κερατάδες θαλασσοπνίγονται. Ένα σωρό ξέρω, που πήραν αρρώστιες από τις γυναίκες τους. Παράτα με σου λέω.

- Είσαι άδικος, μουρμούρισε μες από τα δόντια του ο Γεράσιμος. Παραμύθια μου αραδιάζεις. Είναι χιλιάδες οι καλές, που σέβονται το ψωμί που τρώνε. Γεννάνε, βαφτίζουν, θάβουνε μοναχές τους. Δε μου λες; όταν λείπουμε πέντε και δέκα χρόνια, τι να σου κάμουνε; Κορμί το λένε.

Ο ασυρματιστής ήπιε μια γουλιά καφέ κι έφτυσε στην παλάμη του.

- Βρήκες τίποτα; Στάσου ν' ανάψω...

- Δε βαριέσαι, μη χαλάς τα σπίρτα. Μύγα με τέτοια ζέστη δε βρίσκεται, μήτε κατσαρίδα. Σκορπιός αποκλείεται να 'ναι, δε θα χώραγε στο φλυτζάνι. Λοιπόν, η μάνα μου είχ' ένα μπάρμπα καπετάνιο. Λεβέντης, πλούσιος, με τέσσερα πλεούμενα. Σαραντάρης, παντρεύτηκε τη Ζαφειριώ. Δεκαοχτάρα, ορφανή, αρχοντοξεπεσμένη. Όμορφη. Έφερε μαστόρους από την Πάτρα κι έκαμε το πατρικό του, παλάτι. Μαόνι και κρύσταλλο. Έμεινε κάμποσο καιρό μαζί της κι έπειτα μπαρκάρησε με το καλύτερό του καΐκι που το 'χε γράψει και βαφτίσει στ' όνομά της. Πήγαινε κι ερχόταν. Ένα χάραμα σαλπάρησε για τη Σαβόνα. Τα μεσάνυχτα, έβαλε κλειδί στην πόρτα του και τη βρήκε καβάλα μ' έναν Καλαματιανό που λάδωνε τα μαλλιά του, τα κατσάρωνε σαν πούστης και γύριζε την Κεφαλλονιά πουλώντας τσίτια και τσατσάρες. Ο λεγάμενος έκανε να πηδήσει από το παράθυρο ξεβράκωτος, μα τον έσυρε από τα μαλλιά πίσω. Η Ζαφειριώ, αλαλιασμένη, έκρυβε το μούτρο με τις παλάμες. Τότες ο μπάρμπας μου έστρωσε τραπέζι για τρεις, άναψε τα καντηλέρια και τις λάμπες, άνοιξε μια μποτίλια πομάρ, χαβιάρι και χοιρομέρι και τους έβαλε με το ζόρι στο τραπέζι. "Φάτε, τους είπε, έχετε ανάγκη από δύναμη."

Η ψυχοπαίδα τους με το νυχτικό φάνηκε στην πόρτα. "Σύρε μωρή σκρόφα κοιμήσου και τσιμουδιά, γιατί θα σου κόψω τον κώλο."

Καθώς κερνούσε, χύθηκε κρασί και χρωμάτισε το ρούσικο λινό τραπεζομάντηλο. Με το βρεμένο του χέρι τους άλειψε το κούτελο. "-Γούρι."

"Κωσταντή, σκότωσέ με καλύτερα τώρα, μα μη με βασανίζεις. Πέταξέ με στο δρόμο, βγάλε ντελάλη να το φωνάξεις, όμως άσε με να ντυθώ."

Μόλις ξημέρωσε, έδιωξε με μια κλωτσιά τον Καλαματιανό, αφού πρώτα του 'κοψε τα δυο μπατζάκια του παντελονιού, ήπιε καφέ και πήγε στον καφενέ, που 'χε ναργιλέ δικό του. Τη νύχτα κοιμήθηκε μαζί της και την άλλη το ίδιο. Ένα μήνα την πήδαγε και μόλις χάραζε, ξεκίναγε για τα χτήματα.

"Κωνσταντή, του 'πε η Ζαφειριώ ένα μεσημέρι, ξεχνάς κάτι λεφτά κάτου από το προσκέφαλο καθημερινά."


"Δεν τα ξεχνάω, της αποκρίθηκε. Πληρώνω πάντα τις πουτάνες που κοιμάμαι μαζί τους."

[...]

Άκου. Αν ποτέ βρισκόμουνα χαρμάνης από τσιγάρο κι από γυναίκα πάνου σ' ένα ξερονήσι και μου λέγαν να διαλέξω ένα από τούτα τα δυο, θα προτιμούσα το τσιγάρο. Το τσιγάρο.

- Κουταμάρες, Κανείς δεν ξέρει τι θα κάνει στην ώρα του.

- Μου 'χει τύχει κάτι σχετικό. Προτίμησα το τσιγάρο σου λέω.

- Από τα λόγια σου καταλαβαίνω πως τις αγαπάς τις γυναίκες, περισσότερο κι απ' ό,τι πρέπει. Μπορεί κάποια να σου 'καμε μεγάλη ζημιά, για τούτο έχεις χολιάσει και μιλάς έτσι. Θα σου περάσει.

- Μπα. Τις αγαπάω βέβαια. Είναι χαρά θεού να τις βλέπεις γυμνές. Όμως να τις πληρώνεις ή να σε πληρώνουνε. Ο πιο σωστός τρόπος.

[...]

Σιχάθηκα πάντα κείνα τα σάπια λόγια. "Άφησε με... δε θέλω... Πες μου πρώτα πως μ' αγαπάς... πως δε θα φύγεις ποτέ". Κι άμα τελειώσεις, να μην μπορείς να το σκάσεις αμέσως. Να 'σαι υποχρεωμένος να την παρηγορήσεις, σαν να την είχες δείρει, να την είχες προσβάλει. Αναγούλα. Μαθήματα πήρα πάντα, μόνο απ' αυτές που λέμε δημόσιες.

[...]

Για να τελειώνουμε. Ήμουνα με τον "Πολικό". Από τον Πειραιά για Σαλονίκη. Όξω από την δεσπέτζα, πάνου στο σεντουκάκι της, καθότανε μια τέτοια. Άσκημη σαν το χρέος. Ένας ναύτης τη διπλάρωσε από νωρίς. "Θα 'χουμε θάλασσα, να σε βάλω κάπου να ξαπλώσεις."

"Όχι". Της πήγε ένα πιάτο φαΐ το βράδι. "Δε θέλω".

Τα μεσάνυχτα ξαναπήγε κοντά της. "Τσιγάρο;"

"Όχι, μωρέ τράγο, αφού βλέπεις πως φουμάρω. Πάρτο απόφαση. Δε στο δίνω. Έφυγα από τα Βούρλα και πάω για το Βαρδάρι. Αν σ' αρέσω, έλα κει πέρα. Όχι εδώ. Γυρεύεις μωρέ ποτέ σου από το μπακάλη τυρί, την Κυριακή που τονε συναντάς στο δρόμο; Άντε πήγαινε να βρεις καμιά πρωτοθεσίτισσα. Ξεφορτώσου με."

Την ίδια ώρα, στην καμπίνα του καπετάνιου, τα 'χε σηκώσει σαν τ' αυτιά του λαγού, μια κυρία που τη σεβόταν όλος ο κόσμος στον τόπο της, με τέσσερα παιδιά κι άντρα λεβέντη. Σκέφτηκες μωρέ ποτέ σου τι χαρίζουν οι πόρνες με πενταροδεκάρες; Βάζουν απάνω τους σακατεμένους, στραβούς, καμπούρηδες, κείνους που βρωμάνε αγιάτρευτα, που 'χουν μοτάρια στο κορμί τους, τρελούς, όλους όσους δε βρίσκεται καμιά γυναίκα να τους χαϊδέψει. Ζουν στα μπορντέλα, τις λέμε δημόσιες. Τις άλλες που 'ναι απόξω, πώς πρέπει να τις φωνάζουμε; Βρες μου τη λέξη."

Λόγος που μαστιγώνει και που να μη βιαστεί κανείς και προπαντός καμία να τον παρεξηγήσει δίχως να συλλογιστεί γιατί τα γράφει αυτά ο Καββαδίας. Αθυρόστομος μεν σε ορισμένα σημεία, ακριβώς όσο απαιτεί ο μύθος του έργου του, αλλά δίχως να καταδέχεται στο ελάχιστο να κοροϊδέψει τον εαυτό του και τους άλλους με τα κοινώς αποδεκτά μυθεύματα.

Έχουμε όλοι συνηθίσει να κρύβουμε τις πομπές μας σε παρωπίδες και να βρίζουμε τους αθώους την ώρα που βγάζουμε το καπέλο στα λαμόγια. Ο Καββαδίας κάνει το αντίθετο. Οι δικές του βρισιές πάνε στις δήθεν "κυρίες" του καλού κόσμου και για τις περιφρονημένες και δημόσιες γυναίκες φροντίζει να αποκαλύψει την περισσή τους ευαισθησία και την αξιοπρέπειά τους ακόμη. Ξεγυμνώνει και μεταφορικά και κυριολεκτικά τις κυράδες και ντύνει τις πόρνες... Λίγο να προσέξετε το κείμενο, τόσο δα, θα διακρίνεται ένα αλληγορικό βάθος που θα σας αφήσει με το στόμα ανοιχτό.

Να, για παράδειγμα. Σταθείτε στις εικόνες. Η πόρνη που πιάνει βελόνα και ράβει την σκισμένη φανέλα.

Και η κυρία που πιάνεται καβάλα από το σύζυγο και γυμνή έπειτα βρίσκεται να πίνει κρασί με σύζυγο και εραστή στο ίδιο τραπέζι. Σουρεάλ; Εντελώς. Όσο σουρεάλ είναι και όλη η ζωή μας αν τουλάχιστον είχαμε την ειλικρίνεια να την παραδεχθούμε. Ποιος όμως;

Το σημαντικό είναι πως ο Νίκος Καββαδίας δεν κάνει απλώς μυθιστόρημα. Μιλάει για τον ίδιο του τον εαυτό και ξέρουμε πως τις απόψεις αυτές τις υπέγραψε με τις πράξεις του. Με τη ζωή του. Έτσι οι απόψεις μετατρέπονται σε αυτοβιογραφία και δημόσια εξομολόγηση ενός ανθρώπου που δεν καταδέχτηκε να υποκύψει σε στερεότυπα.

Ο συνομιλητής του μαρκόνη, γραμματικός σύμφωνα με το μύθο, είναι η δεύτερη φωνή του συγραφέα, έστω και αν επιφανειακά φαίνεται να διαφωνεί μαζί του. Ειδικά η φράση:

- Από τα λόγια σου καταλαβαίνω πως τις αγαπάς τις γυναίκες, περισσότερο κι απ' ό,τι πρέπει.

ξεκλειδώνει τη δήθεν σκληρότητα του μαρκόνη και κουρελιάζει τον επίπλαστο μισογυνισμό του σε χιλιάδες ψήγματα αληθινής λατρείας προς τη γυναίκα, αλλά ποια γυναίκα; Την αυθεντική. Το γνήσιο θηλυκό. Τη χαρά του θεού!

Μάλιστα, αν σκαλίσουμε λίγο το βερνίκι από την άλλη φράση, που ανάγει την πληρωμή ως τον πιο σωστό τρόπο σχέσης ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα, και μάλιστα σε διττή μορφή, να τις πληρώνεις ή να σε πληρώνουνε... θα διακρίνουμε και τη δική του αυθεντική αρσενική φύση. Κυνηγάει το θηλυκό, και το χρήμα όπλο είναι. Μα δεν το υποτιμάει, δεν το μετατρέπει σε εμπόρευμα. Γιατί είναι πρόθυμος και ο ίδιος να μπει στον ρόλο εκείνου που τον πληρώνουνε.

Είναι λοιπόν όλα θέμα χρήματος για τον Καββαδία; Αν ήταν ένα χαραμοφάης της πατρικής του περιουσίας, ίσως τέτοιες απόψεις να να διαβάζονταν αλλιώς... Μα ο Καββαδίας τα χρήματά του τα κερδίζει γυρνώντας ανάμεσα ουρανό και θάλασσα. Είναι ο αρμυρός ιδρώτας της θάλασσας το δικό του πορτοφόλι. Η ζωή του η ίδια. Κι αυτή τη ζωή επιλέγει να την καταθέσει στις δημόσιες γυναίκες. Γιατί αυτές είναι ό,τι δηλώνουν. Γνήσιες.

Ώχου, σε τι πήγα και έμπλεξα... Καλά τον είχα αφημένο κάτι χρόνια στο ράφι. Μωρέ βαρίδια χοντρά κρέμασαν τα λόγια του και όσο τα ξαναδιαβάζω γίνονται ασήκωτα...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://arxipelagos.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Κάνοντας βάρδια με το Νίκο Καββαδία   Πεμ Ιαν 14, 2010 11:18 am

σαν να την είχες δείρει, να την είχες προσβάλει. Αναγούλα

Αυτό και μόνο το σημείο να προσέξεις, τρως γροθιά στο στομάχι που σε στέλνει αδιάβαστο - και αδιάβαστη...


Και σωριάζεται όλη η ψευτοηθική της κοινωνίας μας που κατάντησε το πιο αγνό δώρο της φύσης, τον έρωτα, σε αμαρτία και σύμβαση.

Αυτή η φράση και αποκαλύπτει εντελώς τι είναι ο έρωτας για τον Καββαδία. Που δεν μπορεί τέτοιος ερωτικός άνθρωπος να μη βρήκε ανταπόκριση στις διαμαρτυρίες του... άσχετο που εμείς δεν ξέρουμε στοιχεία για να στηρίξουμε αυτή τη γνώμη...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
captain Nemos
Υποπλοίαρχος
Υποπλοίαρχος


Αριθμός μηνυμάτων : 367
Location : Χαμένος στο πέλαγος
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Κάνοντας βάρδια με το Νίκο Καββαδία   Πεμ Ιαν 14, 2010 11:26 am

Ή δεν ξέρουμε από έρωτα για να καταλάβουμε τη ζωή του... Μάθαμε τόσο πολύ να ζούμε με συμβάσεις και στερεότυπα μιας ψεύτικης ηθικής που είναι αδύνατον να δούμε τι άλλο υπάρχει έξω από αυτά. Οπότε και αδυνατούμε να κατανοήσουμε και την ερωτική κοσμοθεωρία του Καββαδία και τη ζωή του.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://arxipelagos.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Κάνοντας βάρδια με το Νίκο Καββαδία   Δευ Ιαν 18, 2010 5:02 am

Μπήκα στον πειρασμό και ξαναδιάβασα το σαββατοκύριακο τη Βάρδια... Τι μεγαθήριο είναι αυτός ο λογοτέχνης!

Τώρα μπορώ καλύτερα να δω και να καταλάβω τη μαστοριά του λόγου του και την οξυδέρκεια της ματιάς του.

Τι να πρωτοδιαλέξεις από τις σελίδες του και τι να αποδελτιώσεις; Που πρέπει να αντιγράψεις ολόκληρο το βιβλίο...

Ευαγγέλιο. Αυτό το βιβλίο θα έπρεπε να το έχουν σε κάθε καράβι μαζί με τα εικονίσματα...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
 
Κάνοντας βάρδια με το Νίκο Καββαδία
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ :: ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ-
Μετάβαση σε: