ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 Ο Λιαντίνης για τον Επίκουρο

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Ο Λιαντίνης για τον Επίκουρο   Τρι Νοε 24, 2009 2:29 pm

Από το Πολυχρόνιο του Δημήτρη Λιαντίνη

σελ. 23 - 26

Παράθεση :
Τις συνέπειες αυτής της ωραίας στάση του θρησκευόμενου έλληνα την ίδια εποχή τις τράβηξε ως την άκρη ο Επίκουρος.


Στη φιλοσοφία μετά τον Αριστοτέλη παράλληλα με τη Στοά του Ζήνωνα άνθησε ο Κήπος του Επίκουρου. Ο Κήπος επηρέασε τη Ρώμη σχεδόν όσο και η Στοά.

Ο Επίκουρος, ημπορεί να το δηλώσει κανείς προεξαγγελτικά, από πλευράς μεγέθους έχει θέση δίπλα στο Δημόκριτο. Και παραστέκει τον κατάφρακτο αντίπαλο του Πλάτωνα, που ο μεταξύ τους πόλεμος υπήρξε ισόβιος και ακήρυχτος.

Βλέπουμε τους δύο στοχαστές να διαλέγουνται, όπως στη γνωστή αγγειογραφία του Εξηκία κοιτάμε τον Αίαντα και τον Αχιλλέα να παίζουν πεσσούς.

Η φωνή του Επίκουρου ηχεί στα πέλαγα των αιώνων και στους ωκεανούς των χιλιετιών σα μία κοσμοϊστορική κοχύλα:

Ο φόβος της ζωής και ο φόβος του θανάτου πλάσανε στους ανθρώπους τα φαντάσματα των θεών.

Τέτοιες φωνές στην ιστορία του πνεύματος λογαριάζουνται μετρημένες. Είναι λόγοι ακαριαίοι σε δωρικό ρυθμό, που μέσα τους κρύβουν στήλες έμπυρης σκέψης. Και σκάνε στη γης αστροπελέκια πριν τον κατακλυσμό.

[...]

Ο Επίκουρος δεν ακούστηκε στον καιρό του, αλλά ούτε και οι υστερινοί τον άκουσαν. Κατάκτησε χώρες μεγάλες όσο και οι χώρες του Αριστοτέλη και του Αλέξανδρου, και μας έφτασαν μόνο μισόλογα γι' αυτόν. Κανείς δεν έγραψε την ιστορία του. Εξαίρεση έξοχη ξεχωρίζει ξεχασμένος ο εξαίσιος Λουκρήτιος.

Οι μισοί από τους ανθρώπους που άκουσαν το όνομα του Επίκουρου, αγαθοί σαν τους μηλοκόπους στη θάλασσα, τόνε πήρανε για ακαμάτη.

Οι άλλοι μισοί, πονηροί και μπαλντατζήδες, ανιχνέψανε σωστά τον επαναστατικό του γόμο. Είδαν και τρόμαξαν τη μελλοντική του συγκομιδή. Και λάβανε μέτρα. Ο αδιάβαγος, είπανε. Ο χοιροβοσκός, ο βοϊδολάτης.

Γρήγορα άρπαξαν τα αξίνια τους και τα άλλα σύνεργα του νεκροθάφτη. Και σκέπασαν το τίμιο σώμα της γνώσης του Επίκουρου στα μαγιάπριλα και στους αηδονισμούς της σιωπής. Η χειροπιαστή στιγμή για τον άνθρωπο χάθηκε μέσα στα μάτια του.

Έτσι στερήθηκε η ανθρωπότητα τη μεγάλη ευκαιρία να εισέλθει στην τροχιά της ειλικρίνειας, της ευθύνης, της εντιμότητας και της εμορφιάς.

Οι σελτζούκοι του ιερατείου, του σχολειού και της πέννας κατηγόρησαν τον Επίκουρο τα πολλά τάχατες.

Πως απλοποίησε τάχατες τον κόσμο, γιατί ονόμασε τη χαρά, την ελαφράδα του και την ευεξία. Πως παρανόησε τάχατες τη χασοφεγγαριά της ζωής, γιατί αρνήθηκε το κακό, τις συφορές και τη λύπη. Πως εξευτίλισε τάχατες τα ευπρεπή του ανθρώπου, γιατί εκήρυξε:

- Φάγετε και πίετε, και ευφράνθητε. γιατί αύριον αποθνήσκετε.

Πως καταφρόνησε τάχατες τους σοφούς και τους δασκάλους, γιατί παίνεσε την αμεσότητα, τη φρεσκάδα, το βαθύπλουτο κάλεσμα της στιγμής και την αυτογέννητη γνώση. Πως χλεύασε τα θεϊκά και τα όσια.

Πίσω από τα βλέφαρα του ύπνου του, όσο ο άνθρωπος ζει, αργοσαλεύουν όνειρα, πόθοι, εμορφιές, αλήθειες και πλάνες. Και σαν αποθάνει ο άνθρωπος, στις κόχες των κρανίων που χάσκουν ξελημεριάζουν οι αράχνες, οι σκορπιοί και οι σαύρες.

Εάν δεν είχε φράξει τη φωνή του Επίκουρου ο φόβος, η άγνοια και η μισανθρωπία του ανθρώπου για τον άνθρωπο, η ιστορία θα 'χε τραβήξει άλλο δρόμο. Αλλά τη γραμμή και την πορεία του κόσμου τη χαράξανε οι ντροπές μας: μια καρδιά που τουρτουρίζει, ένα μυαλό του προβατιού και της ύαινας, και η προέχουσα κοιλιά που τη βουρλίζουν οι βορβορυγμοί της.

Το κατώγι, ο φωταγωγός και το παραπόρτι του σπιτιού μάς έκρυψαν την πρόσοψη, το στούντιο και το δώμα. Ήμασταν κάποτε από καλή γενιά. Εμείς οι γύφτοι.

Εάν ο Επίκουρος είχε περάσει - αλλίμονο! μόνον οι Μήδοι περνούν - , θα 'χε κρατήσει στον κόσμο ένα λιτό είδος αντιθρησκείας. Η ενιαία συνείδηση δηλαδή της φυσικής γνώσης, της απλότητας, του σθένους, της εγκαρτέρησης και της κατάφασης. Όλα εκείνα που ο Επίκουρος τα είπε λεβεντιά, και ο Νίτσε στις μέρες μας χαρούμενη επιστήμη και πολλή ανθρωπιά.

Με τον Επίκουρο δόθηκε η ευκαιρία στην ανθρωπότητα να προστατέψει τον άνθρωπο και το μέλλον του από έναν ατλαντικό άχρηστα πράγματα, αθλιότητες, ψεύδη, πλάνες, απάτες, συναξάρια, ιερές συνόδους, βίους αγίων, σκούφους του παπά και του πάπα, εγκλήματα και μάταιη σπατάλη του πνεύματος.

Και η ευκαιρία χάθηκε.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ο Λιαντίνης για τον Επίκουρο   Τρι Νοε 24, 2009 2:47 pm



ξελημεριάζουν οι αράχνες


Άλλο να το διαβάζεις στο Πολυχρόνιο και άλλο να το βλέπεις.

Και να με συμπαθάτε αν σας χάλασα την επικούρεια αποχαύνωση...

αλλά μόνο έτσι είναι έγκριτη και επιτρεπτή. Με τη στέρεη γνώση πως ναι μεν τρώμε και πίνουμε και ευφραινόμεθα, μα στιγμή δε λησμονάμε:

αύριον αποθνήσκουμε!

Ένα αυτό. Το σημαντικό που είπε ο Επίκουρος.

Το δεύτερο ήταν που ξεθεμελίωσε το περί έμφυτης θρησκευτικότητας άπαξ διαπαντός. Φόβος, μας πέταξε κατάμουτρα. Φόβος είναι. Φόβος για τη ζωή και φόβος για το θάνατο. Ειδεμή θεούς δε θέλατε πλάσει.

Κι έπειτα; Έπειτα ο Επίκουρος λησμονήθηκε. Και στη χώρα κυριάρχησε το ξένο παραμύθι. Πως τάχα μου και καλά ο θεός έπλασε εμάς. Και μάλιστα εμάς τις γυναίκες μας έφτιαξε λέει από ένα παΐδι του Αδάμ. Με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια. Και υποταγή στα ιερατεία και υποταγή των γυναικών στους άντρες. Η μεν γυνή να φοβάται τον άντρα και όλοι μαζί, γυναίκες και άντρες, το θεό...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ο Λιαντίνης για τον Επίκουρο   Τρι Νοε 24, 2009 2:58 pm

Από τη Φιλοσοφική Θεώρηση του Θανάτου - του Δημήτρη Λιαντίνη:

Παράθεση :
Λοιπόν. Τώρα… Σχετικά με το φόβο του θανάτου, υπάρχουν και άλλα πολλά πράγματα, μας έχει η ιστορία, η παράδοση, πολιτισμοί, φαινόμενα πολιτισμικά, θρησκείες κλπ μας έχει φορτώσει και με πολλούς φόβους. Δεν τα θίγω αυτά τα πράγματα, γιατί είναι έξω από την περιοχή μας… Θα σας πω όμως μόνο ένα πράγμα για να ‘ρθούμε στο τελευταίο σημείο, στο φάρμακο. Τις πιο ωραίες σκέψεις απάνω στο ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε το θάνατο σαν ένα φυσικό φαινόμενο όπως όλα τα άλλα και καθώς προβληματιζόμαστε την ώρα που φτάνουμε να πεθαίνουμε να μην τον φοβόμαστε, μας τις έχει δώσει ένας μεγάλος έλληνας φιλόσοφος, που δυστυχώς μία σκοπιμότητα τον κράτησε αφανή. Το αρχοντιλίκι και το ιερατείο της εποχής. Είναι ο Επίκουρος. Έζησε από το 340 ως το 270 π.Χ. κι έφτιαξε και σχολή όπως ξέρετε, οι Επικούρειοι, έτσι; Όπως λένε οι ιστορικοί, οι φιλοσοφικές σχολές της παρακμής όπως λένε.

Τι ωραία πράγματα μας είπε! Ουσιαστικά μας έδωσε την αιώνια οδηγία να ζήσουμε ο καθένας μία χαρούμενη, μία ευτυχισμένη ζωή. Η οποία είναι στο χέρι μας, λέει. Μπορούμε να τη ζήσουμε.

Αυτή είναι όλη η φιλοσοφία, ο επικουρισμός που λένε, αλλά είναι παραχαραγμένος και αλλοιωμένος. Δεν είναι αυτά που είπαν ότι είπε ο Επίκουρος. Άλλα είπε. Σχετικά με το θάνατο λοιπόν, μας λέει ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο. Μία φοβερή πρόταση που λέει στην τρίτη επιστολή προς Μενοικέα. Σ’ ένα μαθητή του, εκεί θα βρείτε την ακόλουθη πρόταση:

«Το φρικωδέστατο των κακών ο θάνατος, ουδέν προς ημάς.»

Δε μας αγγίζει. Μη φοβάσαι! Γιατί;

«Επειδήπερ όταν μεν ημείς ώμεν, ο θάνατος ου παρέστιν. Όταν δε ο θάνατος παρή, ημείς ουκ εσμέν.»

Σημαίνει αυτό: Δε μας φοβίζει ο θάνατος γιατί όταν εμείς εδώ και ζούμε, ο θάνατος είναι μακριά. Ανύπαρκτος. Και όταν έρθει ο θάνατος, εμείς έχουμε φύγει.

Επομένως καμία αγωνία, κανένα φόβο, και ζήστε τη ζωή σας χωρίς αυτό το άγχος του θανάτου.

Μας έδωσε αυτός, ο Επίκουρος, και το αναφέρω, γιατί έχει ειδική, ειδική σχέση με τους γιατρούς, την περίφημον τετραφάρμακον. Τέσσερα φάρμακα. Πανάκεια της ζωής. Φάρμακο, με έννοια ιατρική. Του Ιπποκράτη.

Ποια είναι αυτά τα τέσσερα φάρμακα;

Πρώτον: «Θεός άφοβον» Μην τον φοβόσαστε τον θεό. Δεν είναι κανένα μορμολύκειον, κανένας μπαμπούλας. Τώρα εδώ πρέπει να … αναφέρει κανείς τι σημαίνει θεός για τον Επίκουρο. Απλώς φτάνω στο αποτέλεσμα. «Άφοβον ο θεός».

Δεύτερον: «Θάνατος αναίσθητον» Όταν θα πεθάνω εγώ, δηλαδή, θάνατος καμία αίσθηση, καμία … ένας αιώνιος ωραίος ύπνος, εκείνο που το είπε ο … Σοφοκλής μας, σε ένα χορικό στις τραγωδίες του, τον αιένυπνον, αιέν = αεί, πάντα, αιένυπνον, αιώνιος ύπνος. Θάνατος λοιπόν αναίσθητον.

Τρίτον: «Και το αγαθόν εύκτητον» Μπορείς να την αποκτήσεις τη χαρά. Εύκολο πράγμα.

«Και το κακόν ευεκκαρτέρητον». Και κακόν, οι συμφορές, τα δεινά που μας χτυπάνε, κι αυτά μπορούμε να τα καρτερέσουμε αν έχουμε αυτή την ορισμένη εφόπλιση, αυτή τη φιλοσοφική δίαιτα. Τη σωστή φιλοσοφική στάση.

_______________________________

ΔΕΙΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΘΕΩΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ:

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ http://educandus.forumotion.com/html-h1.htm

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ http://educandus.forumotion.com/html-h47.htm

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ο Λιαντίνης για τον Επίκουρο   Τρι Νοε 24, 2009 4:07 pm

Αν κάτι καινούριο αποκόμισα σήμερα με την εκ νέου προσέγγιση του θέματος "Λιαντίνης και Επίκουρος" είναι η επισήμανση ενός φαινομενικά τυχαίου γεγονότος.

Δημοσίευσα όπως είδατε δύο αποσπάσματα.

Το ένα από το Πολυχρόνιο.

Το άλλο από το απομαγνητοφωνημένο κείμενο της διάλεξής του με τίτλο "Φιλοσοφική θεώρηση του θανάτου".

Στο δεύτερο, στο κείμενο της διάλεξης, ακολουθεί το περίφημο φάρμακο του Λιαντίνη για το φόβο του θανάτου.

Στο πρώτο, στο Πολυχρόνιο, προηγείται ο Ύμνος στο Δία.

Και έχει νόημα εδώ να θυμηθούμε εκείνη την παλιά ιστορία που ξέσπασε στο διαδίκτυο όταν δημοσιεύτηκε το βιβλίο με τα ποιήματα του Δημήτρη Λιαντίνη, ΟΙ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ.

Μια ιστορία που μπλέχτηκα κι εγώ και από άγνοια και παραπληροφόρηση κράτησα τότε μια τελείως λάθος θέση. Είναι κάτι τέτοια παθήματα που έρχονται να επιβεβαιώσουν το "αν δεν πάθεις, δε θα μάθεις"...

Θα θυμίσω εδώ τι αναφερόταν στο προλόγισμα του βιβλίου, Οι ώρες των άστρων:

Παράθεση :

Οι ποιητικές του συλλογές είναι δύο. Οι ώρες των άστρων και Η όγδοη μέρα. Δημοσιεύω τα ποιήματα στο πολυτονικό σύστημα, όπως ακριβώς υπάρχουν στα χειρόγραφά του.

Το πλέον όμως σημαντικό ποιητικό του κείμενο είναι από έποψη μορφής και ουσίας εκείνο που έγραψε την παραμονή της εξαφάνισής του (31. Μαΐου 1998) και που το ίδιο μιλάει για την τελευταία του πράξη. Αρκεί ο μελετητής του να διαθέτει ικανότητα ερμηνευτική και εκπαιδευμένη αντίληψη.

Το αποκαλύπτω για πρώτη φορά σήμερα και αφήνω τον ίδιο να μιλήσει για το "τέλος" της πράξης του εντελεχειακά.

«Έ συ, αρχηγέ της φύσης! Τιμημένε και πολυκράτη.
Με τα πολλά ονόματα στον εσπερινό και στον όρθρο.
Ύπατε και τιμητή στις φρουρές και στα κάστρα του χρόνου.
Και ισχυρέ δήμαρχε των συνελεύσεων της αγοράς.
Που κυβερνάς με το δίκιο το άγιο, και τον ίσιο νόμο.
Χαίρε! Στρατηγέ και δορυκτήτορα.
Ζώνεσαι τα αμφίστομα ξίφη στον τελαμώνα.
Και πολεμάς τους απελάτες στα σύνορα. Πέρα μακριά.
Στα μαγνητικά πεδία και τις ατλαντικές βαρύτητες.
Καμαρώνω τη δύναμη και τα γκέμια σου.
Κρατάς τις πληγές του κεραυνού στο χέρι.
Όπως ο καπετάνιος το δοιάκι του καραβιού.
Ανοίγεις το δρόμο δύσκολα μέσα από την αλαλησιά της αγαμίας.
Αναμερίζοντας τον πανικό του χάους.
Και κυβερνάς στη γραμμή του κράτει.
Το πλοίο των άστρων και το ποτάμι του σύμπαντος.
Έχεις υπουργό το Βοριά. Ξεπαστρευτή και Νυκτέλιο.
Για τους σήψαιμους, και για τους θράσιους.
Έχεις και του θρόνου σου σύμβουλο το δαδούχο τον Ήλιο.
Αγνέ αθλητή του δέκαθλου και του φωτός.
Φιλιώνεις το νερό και τη φάγουσα φλόγα. Πλέκεις στεφάνι.
Στο ανώφλι της αυγής από αστραπή κι από νύχτα.
Κι όλα τ’ αγκαλιάζει η στοργική μοναξιά σου.
Περιστέρια και φίδια, καρπούς και ηφαίστεια, και νησιά και ίσκιους.
Το άχ! Και το δυόσμο.
Μόνο οι μωροί μη σε νιώθουν.
Οι άδικοι και οι ταγμένοι του φθόνου.
Ποτέ δε σε φτάνει η γκρεμισμένη ματιά τους.
Η μολυσμένη ανάσα τους.
Των χεριών τους οι κάκτοι.
Ο αραχνεώνας του νου τους.
Εσένα οι αμίαντοι καλοδέχουνται ξένο.
Σιωπηλοί όταν πίνουν το στόμα της θάλασσας.
Και τρώνε μαζί με τους μήνες.
Αγγίζουν τη χλαμύδα σου στο σβήσιμο της αστραπής.
Και το χέρι τους πετρωμένο ελάφι σε δείχνει.
Γνώριμε άγνωστε.



Ο Λιαντίνης δεν έχει πει όμως ακόμη το δικό του νόημα και περιεχόμενο στην τελευταία λέξη της Γκέμμας «αλήθεια». Κάποτε οι δείχτες του χρόνου θα γελάνε με πολλά ανεδαφικά και επιπόλαια που γράφτηκαν και ειπώθηκαν για την ζωή του, την κοινή μας πορεία και την πράξη του.

Όμως και τότε δεν θα έχει αλλάξει κάτι.

Νικολίτσα Γεωργοπούλου – Λιαντίνη
Κηφισιά, 1 Ιουνίου 2006


Όταν λοιπόν διαβάσαμε στο προλόγισμα το ποίημα αυτό, ανατρέξαμε στο Πολυχρόνιο. Και θεωρήσαμε πολλά επιπόλαια και ανεδαφικά. Γιατί υπήρχε καταπλητική ομοιότητα με το άλλο ποίημα, τον Ύμνο στο Δία.

Ντοκουμέντα για το ζήτημα αυτό μας απέστειλε καιρό αργότερα η σύζυγος του Δημήτρη Λιαντίνη:

http://educandus.forumotion.com/OIIIO-OOI-AEA-h13.htm?sid=ca0e96e6db81c73d0afc446e900ab819

κι έτσι αποκαταστάθηκε η αλήθεια. Έτσι ο συσχετισμός που τώρα διαπίστωσα αποκτά άλλο νόημα. Και βρίσκει κάποια εξήγηση το γιατί ο Λιαντίνης την παραμονή της εξαφάνισής του ξαναέγραψε το ποίημα. Ο συνδετικός κρίκος είναι ο Επίκουρος.

Γιατί τον Επίκουρο ανασύρει στο Πολυχρόνιο ως παράδειγμα "ωραίας στάσης θρησκευόμενου έλληνα" αμέσως μετά τον ύμνο - προσευχή στο Δία και στη φιλοσοφία του Επίκουρου θεμελιώνει το δικό του φάρμακο ενάντια στο φόβο του θανάτου.

Ξέρω πολλά περισσότερα για εκείνες τις τελευταίες ώρες του Δημήτρη Λιαντίνη στο σπιτικό του, στην Κηφισιά, λίγο πριν εξαφανιστεί. Και με βάση αυτά συνάγω το συμπέρασμα για την τεράστια αγωνία που τον διακατείχε αν θα πετύχει το αρχιστρατηγικό του σχέδιο. Βρίσκω λοιπόν τελείως φυσικό εκείνες τις ώρες να θελήσει να "προσευχηθεί". Ως άλλος Ιησούς στο όρος των Ελαιών. Μόνο που η θρησκεία του Λιαντίνη είναι άλλου ποιού. Αυτή που ο ίδιος αναφέρει στο Πολυχρόνιο, αμέσως πριν μιλήσει για τον Επίκουρο:

"Αυτό το πνεύμα της θρησκείας των στωικών το κατευθύνει η λογική του ανθρώπου που γεννιέται και μεγαλώνει παίζοντας στην ποδιά της φύσης. Είναι επομένως η μόνη μορφή θρησκείας που συναγροικιέται με την αλήθεια των όντων."

Η αλήθεια. Μια λέξη κλειδί για την προσέγγιση του Λιαντίνη και της φιλοσοφίας του. Η λέξη που διάλεξε να τελειώσει και το κύκνειο άσμα του, τη Γκέμμα.

Ξαναδιαβάστε, σας παρακαλώ, τώρα το πρώτο απόσπασμα για τον Επίκουρο, από το Πολυχρόνιο. Θα βρείτε πολλές κοινές συνισταμένες με τον ύμνο - προσευχή.

Και ειδικά στον επίλογο. Στην ευκαιρία που χάθηκε.

Είναι η ευκαιρία που ο Λιαντίνης προσπάθησε να ξανακερδίσει. Αλλά και να δείξει - με το χέρι του πετρωμένο ελάφι - σε όλους μας το χορταριασμένο μονοπάτι. Ο καθείς μπορεί να το ξεβοτανίσει και να φτάσει στο τέλος του. Αρκεί να θέλει...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 7845
Registration date : 30/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ο Λιαντίνης για τον Επίκουρο   Τετ Νοε 25, 2009 4:04 am



"Και το χέρι τους πετρωμένο ελάφι σε δείχνει.
Γνώριμε άγνωστε."

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

(οπισθόφυλλο Γκέμμας - στίχοι από τις ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ)


Και από παλιότερη ανάρτηση του HOMA EDUCANDUS παραθέτω σχετικά:

Παράθεση :
[...] ας ανοίξουν πάλι τις ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ - σελ. 22

ΑΡΓΩ

Καράβι που έπλεξες
πάνω στην άβυσσο των χεριών μας.
Καράβι χαμένο,
μέσα στο αγγελόκρουσμα δυο βιαστικών χεριών.
Εθήτευε ο βοριάς
όταν εμισέψαμε για τις ακτές του σύμπαντος
βαστάζοντας στα χέρια τον Επιτάφιο
και τον Ανθεστηριώνα.
Ποιος μας έδειξε με το δάχτυλο
το βασιλικό τρόπο του ορίζοντα;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

Να θυμίσω εδώ το βασιλικό ήθος των πυραμίδων που αναφέρθηκε και παραπάνω; Στον Ελληνοέλληνα της Γκέμμας είναι κι αυτό, σελ. 106:

Παράθεση :
"Φέρνουν στο μυαλό τους κάποιους καμηλιέρηδες που περπατούν στο Καρνάκ και στη Γκίζα. Τι σχέση ημπορεί να 'χουν, συλλογιούνται, ετούτοι οι φελλάχοι του Μισιριού σήμερα με τους αρχαίους Φαραώ, και το βασιλικό ήθος των πυραμίδων τους;

Την ίδια σχέση βρίσκουν οι ξένοι στους σημερινούς έλληνες με τους αρχαίους."

Το αίνιγμα του τρόπου του

Και το δάχτυλο που δείχνει το βασιλικό τρόπο στον ορίζοντα...

Προσθέτω τώρα και το ακόλουθο απόσπασμα από το Πολυχρόνιο και την αναφορά του Λιαντίνη στον Επίκουρο:

Παράθεση :
Τι ωραία πράγματα μας είπε! Ουσιαστικά μας έδωσε την αιώνια οδηγία να ζήσουμε ο καθένας μία χαρούμενη, μία ευτυχισμένη ζωή. Η οποία είναι στο χέρι μας, λέει. Μπορούμε να τη ζήσουμε.

Τι μας έδειξε τελικά ο Λιαντίνης; Το χέρι...

Όχι μόνο το δικό του μα και το δικό μας. Και από τα Ελληνικά κρίνω σκόπιμο να παραθέσω:

σελίδα 30 - 32

Παράθεση :
"Ας υποθέσουμε πως ο κάθε άνθρωπος γεννιέται με δικαίωμα φυσικού κλήρου δύο μέτρα χώμα πάνου στη γης. Τότε το μισό από τα δύο μέτρα είναι η γλώσσα. Τα άλλα δύο μισά είναι το μυαλό και το χέρι του. Και το τέταρτο μισό είναι η ανάγκη. Η ανάγκη να επιβιώσει ο άνθρωπος μέσα στην εχθρική φύση τον έσπρωξε να προχωρήσει. Αυτή είναι το πρώτο κινούν στον τροχό της εξέλιξής του. Σαν άλλος θεός, αυτή του τα γέννησε και του τα προσπόρισε όλα.

Η κατιούσα λοιπόν είναι γλώσσα, νους, χέρι, ανάγκη. και η ανιούσα είναι ανάγκη, χέρι, νους, γλώσσα.

Όπως είναι γνωστό, και όπως διατείνουνται οι παλαιοανθρωπολόγοι οι γενετιστές και οι εξελικτικοί, και μαζί τους ένας μικρός θίασος φιλοσόφων που είναι λίγοι και που πάντα μιλούν από το περιθώριο, ο άνθρωπος ξεκίνησε από το χέρι.

Το χέρι ήταν εκείνο που κάποτε κίνησε τον εγκέφαλο. Κάπως, όπως στα παλιά αυτοκίνητα γύριζες τη μανιβέλα και έπαιρνε μπροστά η μηχανή.

Για να γίνει το χέρι χέρι, για να λάβει την τελειωτική του διάταξη, και το πέμπτο δάχτυλο να οργανωθεί αντιθετικά και καταμέτωπα προς τα υπόλοιπα τέσσερα, να γίνει ο αντίχειρας δηλαδή, χρειάστηκε να περάσει χρόνος 2,9 Χ 10 στην έκτη χρόνια. Δυο εκατομμύρια εννιακόσιες χιλιάδες. Από την εποχή δηλαδή του homo habilis, που σημαίνει τον τροποποιητικό και τον ευέλικτο χάρη στο χέρι του, ως τον homo sapiens recens, που είμαστε εμείς. Ή ως το homo stupidus, όπως μας λένε αλλιώς. Τον άνθρωπο βλάκα δηλαδή. Γιατί ο homo sapiens είναι και μεγάλος βλάκας.

Σ' αυτή την αχανή νυστάλα των τριάντα χιλιάδων αιώνων, όσα χρόνια κρεμότανε ο Προμηθέας στον Καύκασο, η λειτουργία του χεριού ξεπέρασε το σώμα του ανθρώπου και απλώθηκε στο χώρο, με την έννοια ότι προέκταση του χεριού είναι το εργαλείο.

Πέτρινο πελέκι, ακόντιο, γραφίδα, κανόνι, λινοτυπική μηχανή, αερόστατο, βιολί είναι οι μεταμορφώσεις του χεριού. Και πριν ένα χρόνο το χέρι του ανθρώπου με τη μορφή διαστημικού οργάνου έφτασε στον πλανήτη Ποσειδώνα. Απόσταση τέσσερα και μισό δισεκατομμύρια χιλιόμετρα, 4,5 Χ 10 στην ενάτη km, από τη γης. Μπροστά σε τόσο χέρι οι παλιοί εκατόγχειρες των μύθων γίνανε χάζι για τα νήπια.

Το χέρι, λοιπόν, έβαλε μπροστά τον εγκέφαλο του ζώου και τον μετεξέλιξε σε νου ανθρώπου. Η εξέλιξη του νου είναι μια άλλη μεγαλυντήρια ιστορία."

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
 
Ο Λιαντίνης για τον Επίκουρο
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΑ :: ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ-
Μετάβαση σε: