ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε | 
 

 Αχ, Ρόζα Λούξενμπουργκ

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΙΩΝΗ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 881
Location : Όπου γη και πατρίς
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Αχ, Ρόζα Λούξενμπουργκ   Παρ Μαϊος 29, 2009 9:43 am



Ρόζα Λούξενμπουργκ. Ένας μύθος για τις γυναίκες. Μύθος και για τους επαναστάτες όπου γης και όποιας εποχής.



Ο Μπρεχτ έγραψε για τη μεγάλη επαναστάτρια με το τραγικό τέλος - όπως είναι γνωστό δολοφονήθηκε και το σώμα της ρίχτηκε σε ποτάμι:

Η Κόκκινη Ρόζα χάθηκε κι αυτή
Κανείς δεν ξέρει πού το κορμί της παραχώσαν
Ελεγε την αλήθεια στους φτωχούς
Γι' αυτό κι οι πλούσιοι τη σκοτώσαν


Το "κανείς δεν ξέρει" του Μπρεχτ, είναι η κοινή μοίρα πολλών επαναστατών και όχι μόνο της Ρόζας Λούξενμπουργκ, της Κόκκινης Ρόζας. Κάποιους έρχεται όμως η στιγμή που η ιστορία αποφασίζει να τους "ξεθάψει" αποκαλύπτοντας και άγνωστες ως τότε λεπτομέρειες για το χαμό τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Τσε.

Αλλά και η Ρόζα Λούξενμπουργκ μέχρι πρόσφατα νομίζαμε ότι είχε ευρεθεί και πως αναπαυόταν εν ... ειρήνη (τι σπαστική αυτή η φράση για ανθρώπους σαν τη Ρόζα) σε κάποιο τάφο στο Βερολίνο. Τάφο - μνημείο που χιλιάδες άνθρωποι επισκέπτονται κάθε χρόνο για να αποτίσουν φόρο τιμής στη σπουδαία αυτή μορφή που υπέγραψε με το αίμα της όσα υποστήριζε.

Τώρα όμως και όπως διαβάσαμε σε σημερινά άρθρα και στον ελληνικό τύπο (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΝΕΑ, κλπ) προκύπτουν νέα στοιχεία για την τύχη του σώματός της καθώς ένας γιατρός στο Βερολίνο ισχυρίζεται πως ανακάλυψε το αληθινό πτώμα της Ρόζας στα υπόγεια του νοσοκομείου που εργάζεται. (ωραία νοσοκομεία έχουν εκεί... με πτώματα στα υπόγεια... μη χειρότερα!!! ) Συγκεκριμένα διαβάσαμε τα εξής:

Παράθεση :
Σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύεται στο γερμανικό εβδομαδιαίο περιοδικό Der Spiegel, ο Μάικλ Τσόκος, επικεφαλής του Ινστιτούτου Ιατρικής και Εγκληματολογίας του νοσοκομείου Charit στο Βερολίνο ανακάλυψε ένα πτώμα το οποίο δεν είχε κεφάλι, πόδια και χέρια και βρισκόταν μέσα σε ένα ξύλινο φέρετρο στο υπόγειο του νοσοκομείου.

Η νεκροψία που πραγματοποίησε του φάνηκε "ύποπτη" και αποφάσισε να προχωρήσει την έρευνα του κάνοντας τεστ στον τομογράφο. Το αποτέλεσμα ήταν "εκπληκτικό", αφού το σώμα φαινόταν να έχει μείνει μέσα σε νερό αρκετό καιρό, ενώ άνηκε σε μία γυναίκα ηλικίας 40 έως 50 ετών, η οποία υπέφερε από οστεοαρθρίτιδα και τα πόδια της είχαν διαφορετικό μήκος.

Για δες βρε κάτι πράγματα εκεί στις Γερμανίες!!! Μετράνε ακόμη και τα πόδια των σκελετών που βρίσκουν. Είναι πολύ πίσω οι άνθρωποι... Εδώ στο Ελλάντα τέτοιες μεθόδους τις έχουμε ξεπεράσει και περιοριζόμαστε στις αλάνθαστες εργαστηριακές εξετάσεις του γενετικού κώδικα. Κι ας λέει το τραγουδάκι πως ο παλιός είναι αλλιώς!!!

Πάντως... αδύνατον να μην το προσθέσω και αυτό... με τούτα και τα άλλα συνήθως πλέκεται ένας μύθος γύρω από ήρωες που ανάγκη τέτοιων μύθων δεν έχουν. Μύθοι που επικαλύπτουν το αληθινό τους μεγαλείο και το μετατρέπουν σε αστυνομικό μυθιστόρημα. Τόσο που να νιώθεις το μύθο να δολοφονεί τον ήρωα...

Ναι, δε λέω, είναι συγκινητικό και εξόχως ερεθιστικό των δακρυϊκών μας αδένων το τραγικό τέλος της Ρόζας. Πόσοι όμως άλλοι πέθαναν τραγικά; Και πόσοι ακόμη εξαφανίστηκαν τα πτώματά τους; Εκτός του Τσε θα θυμίσω και τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, τον Κύπριο μαθητή που έπεσε αγωνιζόμενος για την ελευθερία και απαγχονισμένος από τους ευρωπαίους εταίρους μας σήμερον, τους Βρεττανούς!!! Το σώμα του εξαφανίστηκε και έλιωσε και δεν μπόρεσε να εκταφεί όταν η Κύπρος λευτερώθηκε, διότι οι πολιτισμένοι Εγγλέζοι το πότισαν με ειδικά οξέα...

Κι αν ξεφύγουμε από τον κύκλο της Ρόζας και των άλλων ηρώων, παρόμοια τραγικά περιστατικά συμβαίνουν και σε απλούς ανθρώπους, ακόμη και σε παιδιά. Περίπτωση Άλεξ στη Βέροια... Το σώμα του, για να μην ξεχνιόμαστε, δεν έχει ακόμη βρεθεί. Μόλις προχτές είδα και πάλι εκείνη τη μαρτυρική μάνα να επαναλαμβάνει απτόητη το ίδιο αυτονόητο δικαίωμά της, να μάθει τι απέγινε το σώμα του παιδιού της. Μια ακόμη μάνα στο μεγάλο χορό του δράματος των μανάδων που όχι μόνο έχασαν τα παιδιά τους μα δεν τα αποχαιρέτισαν ούτε νεκρά. Κι εδώ θυμίζω τις φουκαριάρες τις Κύπριες μανάδες, που καρτερούν δεκαετίες να μάθουν για τα αγνοούμενα παιδιά τους έστω μια λέξη...

Η περίπτωση της Ρόζας και των νέων στοιχείων για το πτώμα της, μας τα θύμισαν ξανά όλα αυτά και όλο τον αβάσταχτο πόνο εκείνων που μένουν πίσω. Άλλο να κλαις το θάνατο μονάχα και άλλο να μην ξέρεις τι απέγινε ο άνθρωπος... Η Ρόζα και τα ενενήντα χρόνια από το χαμό της, αποτελούν απόδειξη. Πώς και δεκαετίες μετά το ενδιαφέρον δε σβήνει για τέτοιες δραματικές ιστορίες και η δίψα για αλήθεια παραμένει άσβεστη.

Ταυτόχρονα δεν μπορούμε να αποφύγουμε και άλλους συνειρμούς... Πως τα λάθη στην αναγνώριση πτωμάτων και σκελετών είναι αναπόφευκτα. Γι' αυτό και χρειάζεται πάντα έρευνα ενδελεχής και λεπτομερής σε τέτοιες περιπτώσεις και που δε θα αγνοεί το παραμικρό στοιχείο. Έρευνα που δε θα βιάζεται να κλείσει όπως όπως. Και έρευνα που θα φτάνει όχι μόνο το μαχαίρι ως το κόκαλο... αλλά και το υποδεκάμετρο. Όπως δηλαδή έκανε και ο Γερμανός επιστήμων... Γιατί Γερμανία είναι εκεί. Και έχουν σύστημα και τάξη και πειθαρχία (ακόμη) οι άνθρωποι...

Μόνο που μερικές φορές ξεφεύγουν και περνάνε στην αντίπερα όχθη όπου η τάξη γίνεται τάξη και ασφάλεια και η πειθαρχία στρατιωτική ή και παραστρατιωτική... Ό,τι δηλαδή δολοφόνησε και τη Ρόζα και πολλούς άλλους ομοϊδεάτες της... Ναι, το τέλειο δεν το βρίσκεις εύκολα. Όπως και την αλήθεια... Και γι' αυτό θα συνεχίσουν να αγωνίζονται άνθρωποι και σαν τη Ρόζα και σαν τον Μ. Τσόκος, το Βερολινέζο γιατρό... άνθρωποι που λαχταρούν το άπιαστο και το όραμα...

Μπλουζάκι χίπικο και παντελόνι τζιν
και στη καρδιά ζωγραφισμένος ο Γκεβάρα
Στα πορνοστάσια με ουίσκι και με τζιν
παίζουν αλέγκρο τη καρδιά μου σε κιθάρα

Αϊ Ρόζα Λούξεμπουργκ τι σου ‘χω φυλαγμένα
Πάνω στο κάρο σ’ είδα το εννιακόσια επτά
Εγώ τότε κοιμόμουνα στο φως του εικοσιένα
Κι εξήντα χρόνια αργότερα σε βρήκα στα χαρτιά

Φυλλάδες κίτρινες και πράσινη χολή
τα νιάτα σου, τα νιάτα μου κι οι εμπόροι
Χρυσό πουλάκι δίχως το κλουβί
για σένα κάνουν τον αγώνα οι τζογαδόροι

Αϊ Ρόζα Λούξεμπουργκ τι σου ‘χω φυλαγμένα
Πάνω στο κάρο σ’ είδα το εννιακόσια επτά
Εγώ τότε κοιμόμουνα στο φως του εικοσιένα
Κι εξήντα χρόνια αργότερα σε βρήκα στα χαρτιά

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου, Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος, Ερμηνεία: Μαρία Δημητριάδη, Δίσκος: «Τροπάρια για Φονιάδες», 1977

_________________
ΜΕΤΡΟ ΤΑΞΗ ΚΛΙΤΟΤΗΤΑ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://diwni.blogspot.com/
ΕΛΙΝΑ
Υποπλοίαρχος
Υποπλοίαρχος


Αριθμός μηνυμάτων : 327
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Αχ, Ρόζα Λούξενμπουργκ   Παρ Μαϊος 29, 2009 4:10 pm



Η δολοφονία της Κόκκινης Ρόζας

θα μας πονάει όσα χρόνια και αν περάσουν...

Ειδικά τέτοιες μέρες με το μαύρο πουλί της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης να κρώζει σκοτεινά τα μελλούμενα για τους λαούς της γηραιάς ηπείρου...

_________________
«Πρώτα προσπαθούν να σε αγνοήσουν, μετά να σε γελοιοποιήσουν, μετά να σε πολεμήσουν και μετά τους νικάς» (Γκάντι)
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
ΗΡΑΚΛΗΣ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 421
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Αχ, Ρόζα Λούξενμπουργκ   Σαβ Μαϊος 30, 2009 8:06 am

Στο νυχτερινό άσυλο


της Ρόζας Λούξεμπουργκ

Η γιορτινή ατμόσφαιρα που βασίλευε στην πρωτεύουσα του Ράιχ ταράχθηκε απότομα. Οι τρόφιμοι ενός δημοτικού νυχτερινού ασύλου έπεσαν θύματα μαζικής δηλητηρίασης: ο εμποροϋπάλληλος Γιόζεφ Γκάιχε, 21 ετών· ο εργάτης Καρλ Μέλχιορ, 47 ετών· ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι, 65 ετών. Κάθε μέρα ο κατάλογος μεγάλωνε. Ο θάνατος τους βρήκε παντού: στο άσυλο, στη φυλακή, απλώς πεσμένους στον δρόμο ή κουβαριασμένους σε κάποια αποθήκη. Πριν προλάβουν οι κωδωνοκρουσίες να αναγγείλουν την είσοδο του νέου έτους, 150 άστεγοι ξεψυχούσαν, 70 είχαν ήδη εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο.

Ποια ήταν λοιπόν η αιτία αυτών των μαζικών δηλητηριάσεων; Επρόκειτο για επιδημία ή για δηλητηρίαση που προεκλήθη από την κατανάλωση χαλασμένων τροφών; Η αστυνομία έσπευσε να καθησυχάσει τους πολίτες: δεν επρόκειτο για μεταδοτική ασθένεια. Οι καθώς πρέπει άνθρωποι δεν διέτρεχαν ουδένα κίνδυνο. Αυτή η εκατόμβη δεν ξεπερνούσε τον κύκλο των “συνήθων τροφίμων του νυχτερινού ασύλου”, χτυπούσε μόνον εκείνους που είχαν αγοράσει για τα Χριστούγεννα φτηνές παστές ρέγκες ή νοθευμένη ρακή. Αλλά από πού τις πήραν αυτοί οι άνθρωποι τις σάπιες ρέγκες; Τις είχαν αγοράσει από κάποιον παράνομο έμπορο ή τις μάζεψαν στην κεντρική αγορά, απ’ τα σκουπίδια; Αυτή η υπόθεση απορρίφθηκε εξαιτίας ενός αναντίρρητου λόγου: στην Δημόσια Κεντρική Αγορά τα κατάλοιπα δεν αποτελούν επουδενί, όπως φαντάζονται τα επιφανειακά πνεύματα που στερούνται οικονομικής παιδείας, ένα εγκαταλελειμμένο αγαθό, που ο πρώτος τυχών άστεγος μπορεί να ιδιοποιηθεί. Αυτά τα απορρίμματα συγκεντρώνονται και πωλούνται σε μεγάλες επιχειρήσεις εκτροφής χοίρων. Οι επαγρυπνούσες υπηρεσίες της Αγορανομίας καταβάλλουν προσπάθειες ώστε να μην μπορεί οποιοσδήποτε αλήτης να υπεξαιρέσει παρανόμως από τα γουρούνια την τροφή τους για να την καταβροχθίσει. Επομένως, η Αστυνομία αναζητεί τον “παράνομο ιχθυοπώλη” ή τον κάπελα που πούλησε στους αστέγους τη δηλητηριασμένη ρακή.

Όσο ήταν ζωντανοί ο Γιόζεφ Γκάιχε, ο Καρλ Μελχιόρ ή ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι, οι ταπεινές υπάρξεις τους δεν είχαν αποτελέσει ποτέ αντικείμενο τέτοιας προσοχής. Τώρα, ιατρικές κορυφές εντρυφούν στα σπλάχνα τους. Το περιεχόμενο του στομαχιού τους, για το οποίο ο κόσμος αδιαφορούσε παντελώς μέχρι σήμερα, το εξετάζουν προσεκτικά και το συζητούν στις εφημερίδες. Δέκα επιστήμονες εργάζονται για να απομονώσουν τον βάκιλο που ευθύνεται για τον θάνατό τους. Ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι έγινε ξαφνικά μια σημαντική προσωπικότητα: σίγουρα θα φούσκωνε από ματαιοδοξία αν δεν κείτονταν, αηδιαστικό πτώμα, στο τραπέζι του νεκροτομείου. Ως κι ο Κάιζερ ενημερώθηκε, ενώ η ευγενής σύζυγός του ζήτησε να εκφράσουν τα συλλυπητήριά της στον Δήμαρχο, ο οποίος χαίρει άκρας υγείας, αλλά, τέλος πάντων, σε ποιον θέλετε να διατυπωθούν τα συλλυπητήρια, αφού κανείς δεν γνωρίζει τις πενθούσες οικογένειες; Πώς να τις ψάξουμε στα καταγώγια, στα ορφανοτροφεία, στα εργοστάσια ή στα ορυχεία; [...]

Όλη αυτή η υπόθεση αποτέλεσε μια εξόφθαλμη παραφωνία. Συνήθως η κοινωνία μας δείχνει να σέβεται την ευπρέπεια: κηρύσσει την αξιοπρέπεια, την τάξη και τα χρηστά ήθη. Ασφαλώς, δεν είναι όλα τέλεια στην λειτουργία του κράτους, αλλά κι ο ήλιος ακόμα έχει κηλίδες! Οι ίδιοι οι εργάτες –ειδικώς αυτοί που παίρνουν τους υψηλότερους μισθούς, που αποτελούν μέλη μιας οργάνωσης– πιστεύουν πως, σε τελική ανάλυση, τόσο η ύπαρξη όσο και ο αγώνας του προλεταριάτου εξελίσσονται μέσα στον σεβασμό των κανόνων της αξιοπρέπειας και της ορθότητας. Κανείς δεν αγνοεί πως υπάρχουν άσυλα, ζητιάνοι, πόρνες, μυστική Αστυνομία, εγκληματίες και άνθρωποι που προτιμούν το σκοτάδι από το φως. [...] Αλλά ανάμεσα στους τίμιους εργάτες και αυτούς τους αποκλεισμένους ορθώνεται ένα τείχος, και σπάνια σκέφτεται κανείς την αθλιότητα που σέρνεται στη λάσπη από την άλλη μεριά. Και ξαφνικά συμβαίνει ένα γεγονός που αναστατώνει τα πάντα. Ξαφνικά, το τρομαχτικό φάντασμα της αθλιότητας τραβάει από το πρόσωπο της κοινωνίας μας την μάσκα της αξιοπρέπειας και αποκαλύπτει πως αυτή η ψευτοαξιοπρέπεια δεν είναι παρά το κοκκινάδι μιας πουτάνας. Ξαφνικά, κάτω από τα επιπόλαια και μεθυστικές προσχήματα του πολιτισμού μας ανακαλύπτουμε τη χαίνουσα άβυσσο της βαρβαρότητας και της κτηνωδίας. Ανθρώπινα πλάσματα ψάχνουν τους σκουπιδοντενεκέδες, κουλουριάζονται από τους πόνους ψυχορραγώντας, ξεψυχούν αφήνοντας την τελευταία μολυσμένη πνοή τους.

Ποιοι είναι αυτοί οι τρόφιμοι του ασύλου, τα θύματα της χαλασμένης ρέγκας; Ένας υπάλληλος, ένας οικοδόμος, ένας μηχανικός: εργάτες, εργάτες, μόνον εργάτες. Δεν υπάρχει εργάτης ασφαλής απέναντι στο ενδεχόμενο του ασύλου, της χαλασμένης ρέγκας, της νοθευμένης ρακής.

Έτσι κλείνει ο κύκλος της ύπαρξης του προλετάριου μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία. Ο προλετάριος είναι αρχικά ένας εργάτης ικανός και ευσυνείδητος, που, από τα παιδικά του χρόνια, κοπιάζει υπομονετικά για να καταβάλλει την καθημερινή του συνεισφορά στο κεφάλαιο. Οι εργάτες, γκρίζα, σιωπηλή, σκοτεινή μάζα, βγαίνουν κάθε βράδυ από τα εργοστάσια όπως ακριβώς μπήκαν το χάραμα: αιωνίως άθλιοι, κουβαλώντας αιωνίως κάθε πρωί στην αγορά το μόνο αγαθό που κατέχουν: το σώμα τους.

Πότε-πότε ένα ατύχημα, μια έκρηξη, τους θερίζει ανά δεκάδες ή εκατοντάδες στα βάθη ενός ορυχείου — ένα άρθρο στις εφημερίδες, ένα αριθμός που δηλώνει την καταστροφή. Σε λίγες μέρες έχουν ξεχαστεί, σε λίγες μέρες δεκάδες ή εκατοντάδες εργάτες έχουν πάρει τη θέση τους κάτω από τον ζυγό του κεφαλαίου.

Πότε-πότε έρχεται μια κρίση: βδομάδες και μήνες ανεργίας, απελπισμένου αγώνα ενάντια στην πείνα. Κι ύστερα, ο εργάτης καταφέρνει να ξαναχωθεί στα γρανάζια, ευτυχισμένος που μπορεί πάλι να τεντώσει τους μυς και τα νεύρα του για το κεφάλαιο.

Αλλά σιγά-σιγά οι δυνάμεις του τον προδίδουν. Μια μεγαλύτερη περίοδος ανεργίας, ένα ατύχημα, τα γεράματα — κι αναγκάζεται να αρπάξει όποια δουλειά του τύχει. Η ύπαρξη του προλετάριου εξαρτάται πια από την τύχη. Ο αυτοσεβασμός του φθίνει — και να τον μπροστά στην πόρτα του νυχτερινού ασύλου ή της φυλακής.

Έτσι, κάθε χρόνο, χιλιάδες υπάρξεις γλιστράνε έξω από τις κανονικές συνθήκες ζωής του προλεταριάτου για να πέσουν στη νύχτα της αθλιότητας. Πέφτουν σιωπηλά, σαν λάσπη που κατακάθεται στα βάθη της κοινωνίας: στοιχεία φθαρμένα, άχρηστα, από τα οποία το κεφάλαιο δεν έχει πια ούτε σταγόνα να στραγγίξει, ανθρώπινα απορρίματα που τα σαρώνει μια σιδερένια σκούπα.

“Τόσο οι άνεργοι όσο και οι εργαζόμενοι εργάτες”, λέει ο Καρλ Μαρξ στο Κεφάλαιο, “είναι εξίσου απαραίτητοι, αυτές οι δύο κατηγορίες ρυθμίζουν την ύπαρξη της καπιταλιστικής παραγωγής και την ανάπτυξη του πλούτου. [...] Αλλά όσο περισσότερο αυτό το απόθεμα των ανέργων αυξάνεται συγκριτικά με τον ενεργό στρατό της εργασίας τόσο αυξάνεται ο υπερπληθυσμός των φτωχών. Να ο γενικός απόλυτος νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης”.

Ο Λούσιαν Στσυπτιερόβσκι, που τελείωσε τη ζωή του στον δρόμο, δηλητηριασμένος από μια σάπια ρέγκα, είναι μέρος του προλεταριάτου ακριβώς όπως και οποιοσδήποτε ειδικευμένος εργάτης που αμείβεται τόσο καλά ώστε να αγοράζει ευχετήριες κάρτες για τη νέα χρονιά και μία επίχρυση αλυσίδα για το ρολόι του. Το νυχτερινό άσυλο για τους άστεγους και οι έλεγχοι της αστυνομίας είναι στύλοι της σημερινής κοινωνίας, όπως ακριβώς η Καγκελαρία του Ράιχ και η Ντόυτσε Μπανκ. Οι κύριοι ιατρικοί σύμβουλοι μπορούν να ψάχνουν όσο θέλουν στο μικροσκόπιο το θανατηφόρο μικρόβιο μέσα στα σπλάχνα των δηλητηριασμένων: ο πραγματικός βάκιλος που προκάλεσε τον θάνατο των τροφίμων του βερολινέζικου ασύλου είναι η καπιταλιστική κοινωνική τάξη.

Κάθε μέρα, άστεγοι καταρρέουν, νικημένοι από την πείνα και το κρύο. Κανείς δεν συγκινείται, το μόνο που τους μνημονεύει είναι το βιβλίο συμβάντων της Αστυνομίας. Αυτό που έκανε αίσθηση τούτη τη φορά στο Βερολίνο ήταν ο μαζικός χαρακτήρας του φαινομένου. Ο προλετάριος δεν μπορεί να τραβήξει πάνω του την προσοχή της κοινωνίας παρά ως μάζα που σέρνει το βάρος της αθλιότητάς της.

Την επομένη των οδοφραγμάτων της 18ης Μαρτίου 1848, οι βερολινέζοι εργάτες σήκωσαν τα πτώματα των νεκρών της εξέγερσης και τα μετέφεραν μπροστά στα Ανάκτορα, εξαναγκάζοντας τον δεσποτισμό να δείξει τον σεβασμό του στα θύματα. Σήμερα πρέπει να υψώσουμε τα δηλητηριασμένα πτώματα των άστεγων του Βερολίνου, που είναι σάρκα από τη σάρκα και αίμα από το αίμα μας, πάνω σε χιλιάδες χέρια προλεταρίων, και τα μεταφέρουμε σ’ αυτή την νέα χρονιά αγώνων φωνάζοντας: Κάτω το αισχρό κοινωνικό καθεστώς που γεννά τέτοια φρίκη!

μετάφραση: Έλενα Πατρικίου

_________________
"Σκαιός και άγροικός ειμι την σκάφην σκάφην λέγων."
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
ΗΡΑΚΛΗΣ
Admin


Αριθμός μηνυμάτων : 421
Registration date : 31/10/2007

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Αχ, Ρόζα Λούξενμπουργκ   Σαβ Μαϊος 30, 2009 8:10 am

Ένα πτώμα και η Ρόζα. Πρώτα τη σκότωσαν και μετά έπιασαν να αναλύουν και να μετράνε άγνωστα πτώματα για να βεβαιώσουν τι; Πως πέθανε επιτέλους η επικίνδυνη!

Κοίτα τώρα τρέλα! Ενενήντα χρόνια μετά... Τι νόημα έχει; Μήπως και τελικά επιβίωσε με το σπασμένο κρανίο και πεταγμένη μέσα στο ποτάμι; Αλήθεια, τι νόημα έχει αυτή η πτωματολογία; Μπας και βγει το μνημείο τζούφιο και δε μαζεύει πια επισκέπτες;

_________________
"Σκαιός και άγροικός ειμι την σκάφην σκάφην λέγων."
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
 
Αχ, Ρόζα Λούξενμπουργκ
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΑ :: ΠΟΛΙΤΙΚΗ :: ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ-
Μετάβαση σε: